สวัสดีคะเพื่อนๆชาวsteemit ช่วงนี้พักผ่อนสมองปัญหารุ่มเร้า....แต่วันนี้นึกอยากมาดูเพื่อนๆโพสต์เรื่องราวในsteemit เผอิญตาดีไปเจอกิจกรรมดีๆของชุมชนเรา...เลยอยากขอเข้าร่วมกิจกรรมบ้าง....
แหม๋ๆๆ...ก็คนอยู่บ้านนอก...คงหาสัตว์เลี้ยงน่ารักๆเหมือนคนอื่นๆมาร่วมแข่งจันไม่ได้...ก็มีแต่ อั้ย...ขี้ค้้้าน(ขี้เกียจ)ภาษาบ้านๆเรียกบักจี้ค้าน...อันนี้ชื่อควายนะ...ส่วนมากจะตั้งชื่อตามลักษณะนิสัยสัตว์...บักค้านถือเป็นสัตว์เลี้ยงอีกอย่าง...มีทั้งประโยชน์....เป็นทั้งเพื่อนให้ได้...สมัยก่อนจนปัจจุบันมีแต่คนบอกว่าควายนิโง่!!...
คิดผิดคะ...ควายไม่โง่อย่ากที่ร่ำลือนะจ๊ะ
มันจำเจ้าของหรือคนเลี้ยงมันได้... จำทางกลับบ้านได้โดยไม่ต้องใช้GPS 😂😂
ขี้ค้านเป็นควายที่ไปไถ่มาจากโรงฆ่าสัตว์... ถึงจะไม่ได้เลี้ยงเขาตั้งแต่เล็กๆ แต่เขารู้จักบุญคุณคนที่ช่วยชีวิตเขา...ไม่รู้สิตอนนั้นที่บ้านสำราญเขามีค้าควายฝูงใหญ่ แอมอยากรู้เลยเดินไปชมว่าควายแต่ละตัวสวยงามแค่ไหน บางตัวน้ำตารินอาบแก้ม...เขาคงกลัวตายเหมือนกัน... แต่มีบางอย่างที่บักขี้ค้านมันสะดุดตา...เดินผ่านมันมันเรียกแอม...แอมหันหน้ามามันทำหน้าเศร้ามากๆ แต่ดีที่ย่าไปคือหาซื้อควายมาไว้เลี้ยง ไว้ช่วยหลายๆอย่างเหมือนมันบอกว่า ช่วยด้วยช่วยเราหน่อย...แอมเลยเอามือลูบที่หน้ามัน ปกติควายไม่คุ้นมันจะตกใจเดินหนี แต่เขากลับหลับตาลงเหมือนบอกอะไรบางอย่าง..แอมเลยบอกย่าซื้อตัวนี้ได้ไหมย่าบอกลักษณะไม่สวย ไม่น่าจะทำนาได้แอมเลยบอกว่าอยากได้เขา...ตัดสินใจอยู่นาน ย่าพาเดินหนีไปที่ควายตัวอื่นๆเหมือนเขาชะเง่อมองตาม แอมเลยไปกระชิบเขาบอกว่า..จะกล่อมย่าให้มาช่วยนะ ไม่รู้หรอกนะว่าเขาจะรู้เรื่องไหม...เห็นแต่มันกระพริบตาปริบๆ....แล้วเหมือนทำหน้าเศร้าๆ
สุดท้ายเกือบค่ำ ย่าตกลงซื้อขี้ค้านมา ราคาสมเหตุสมผล ถ้ามันพูดได้เหมือนคนคงจะดีใจไม่น้อย..แอมก็อยากรู้นะว่ามันพูดได้
มันอยากจะบอกอะไรกับแอม
นี้เป็นเรื่องราวของสัตว์เลี้ยงของแอม....หใงว่าเพื่อนๆคงให้โอกาสขี้ค้านมีส่วนร่วมนะคะ
ขอบคุณมากๆคะ
