Yüreğin kan ağlar, gülse de yüzün;
Yalandan tebessüm, çoklukla hüzün...
Bazen öyle bir hüzün hali gelip çöker ki üstünüze... Hiçbir şey yapmak gelmez içinizden...
Belki bir maçta olup bağırıp çağırsanız rahatlayacaksınızdır; ama maça gitmiyorsunuzdur...
Belki yağan yağmur altında yürüseniz yıkayacaktır hüznünüzü; ama yağmur da yağmıyor…
Belki gözyaşlarım anlar beni deyip ağlayıp rahatlayacaksınızdır ama olmaz ki; “erkekler ağlamaz” deyip ayıplarlar…
Ama belki de hüznü size gönderen ve O’nu hatırlamanızı isteyen bir dert ortağı sizi bekliyordur… Gözyaşlarınız seccadenizi ıslatırken hem kimse de ayıplayamaz sizi…
Sadece O’nunla konuşursunuz…
O’na sunarsınız dertlerinizi…
Dualar yükseldikçe hüznünüz inişe geçer...
İçiniz ferahlar; aldığınız nefes anlam kazanır...
Ve belki her hüzünlenişinizde yaptığınız bu şeyi, hüzünlü değilken niçin yapmadığınızı düşünürsünüz…
Resim Kaynak: http://www.ilimdunyasi.com/resimli-konular/bir-yanimiz-hep-huzun (düzenleme yapılmıştır).
