Jak już pisałem: jednym z najbardziej żenujących imion jest Michał. Raz że kurwie myślą, że to brzmi dumnie - imię wzięte od bliskowschodnich pastuchów, że jakieś michały anioły.
Prawda zaś jest taka, że każdy do takiego michała (to imię nawet nie zasługuje na wielką literę z racji spierdolin michałowskich) mówi tak jak do wsiowego kundla, którego ktoś łaskawie w pcimiu dolnym czy innych wypizdowach łaskawie nie utopił, tylko miłościwie trzyma taką aberrację na łańcuchu.
Misiek, misiu - tak na nich wołają - ja widzę wtedy tylko to szczekające bydle, skrzyżowanie każdego okolicznego psa do ósmego pokolenia, które skamle o pomyje i półzgnite resztki z pańskiego stołu.
To już lepiej nazywać się Alfons - mniejszy wstyd w życiu