در پست قبل در مورد دورهی پارینهسنگی توضیحاتی بیان شد و اکنون ادامهی مسیر تکاملی انسان.
بعد از پایان دورهی پارینهسنگی، دوره بعدی دوره میانسنگی است که آن را مزولیتیک نیز میگویند. این دوره بین هشت هزار تا ده هزار سال قبل از میلاد بوده است.
Image credit: cartoonstock.com
دوره میانسنگی دارای مشخصات جالبی است. در حالی که در دوره پارینه سنگی انسانها در غارها سکونت داشتند در این دوره احتمالا به دلیل تغییرات مناسب شرایط آب و هوایی و مساعد شدن شرایط برای زندگی در بیرون از غارها کمکم بشرنخستین به بیرون از غار مهاجرت کرده و زندگی در محیط طبیعت را انتخاب کرده است.
غارها در این دوره فقط به عنوان پناهگاهی برای ساکنان قبلی آنها مورد استفاده بوده است.
ترسیم نقاشیهای پیکره انسان از این دوران آغاز شده است به طوری که در آثار دوره میان سنگی به وفور این ترسیمات زیبا را در غارنگارهها شاهد هستیم. در حالی که در دوران پارینه سنگی آثار نقاشی معمولاً دارای این مشخصه نبودند.
سواحل مدیترانه در اروپا از مکانهایی است که بیشترین آثار به جای مانده از دوره میان سنگی را در خود جای داده است. صخره های آداهورا در سیسیل ایتالیا جزو معروفترین آثار این دوره میباشد.
همانطور که گفته شد بهبود شرایط زندگی و مساعد شدن شرایط آب و هوایی به تدریج انسانها را از زندگی در غارها به زندگی در دامن طبیعت کشاند.آنها از غار فقط به عنوان پناهگاه استفاده میکردند.
نقاشیهای به جای مانده از این دوران بر دیواره غارها به نقاشیهای پناهگاهی معروف است. این نقاشیها بسیار کوچک و زنده نما میباشند.
بشر نخستین باکشیدن نقاشیهای جالب، توانسته است حوادث زندگی خود از قبیل صحنههای شکار حیوانات، عقاید و آداب و رسوم، و آرزوها و افکار خود را به نمایش بگذارد.
انسانها در این دوره شروع به ساختن بناهای سنگی کردند و آثار سنگی بزرگی از این سالهت به یادگار مانده است. این نوع معماری که به عنوان معماری درشتسنگها معروف است، را میتوان پایهی اولیهی معماری در تاریخ بشر دانست.
