နေရောင်ခြည်နဲ့ အတူ

ညက မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်နေခဲ့ပေမယ့် ဒီမနက်မှာတော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မနေ့က ကျန်ခဲ့တဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက အတိတ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အသစ်စက်စက် နေ့တစ်နေ့ကို ကြိုဆိုဖို့ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

တစ်ခါတလေ ဘဝဟာ တိုက်ပွဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ တိုက်ပွဲတိုင်း နိုင်ချင်မှ နိုင်မယ်။ အခုအချိန်မှာ အဓိကအကျဆုံးကတော့ မနက်ခင်းတိုင်းမှာ ပြိုလဲနေတဲ့ စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ပဲ။ နိုးထလာတဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးသစ်တွေ ပေးနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မနေ့က မပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေ၊ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ မေ့ထားခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေအားလုံးကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အချိန်ပေးနေသလိုပဲ။

ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ရင်း အတွေးတွေကို ရှင်းလိုက်တယ်။ ဒီနေ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အားအင်တွေ၊ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေကို စုစည်းနေမိတယ်။ အသက်ရှူတိုင်း ရင်ထဲက ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားနေရတယ်။ အသံတိတ်ပြီး တည်ငြိမ်နေတဲ့ မနက်ခင်းဟာ ကျွန်တော့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုပြီး နားလည်စေတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်စေတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲခဲ့ပါစေ၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်တွေကို လှောင်ချိုင့်ထဲ ထည့်ထားလို့ မရဘူး။ အခုချိန်ကနေစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ စာမျက်နှာအသစ်ကို စတင်ရေးသားတော့မယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်လိုအတားအဆီးတွေ ရှိနေပါစေ၊ ဒီမနက်ခင်းရဲ့ အားအင်နဲ့ ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေပါတယ်။