ဒီေခတ္ထဲမွာ လူေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စာအုပ္အထူၾကီးေတြ
မဖတ္ခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။ (အကုန္လံုးေတာ့မဟုတ္ပါ..ဖတ္ခ်င္တဲ့
သူေတြလည္းရွိေနပါေသးတယ္)။ ဘာလို႔ စာအုပ္အထူၾကီးေတြ
မဖတ္ခ်င္ေတာ့တာလည္းဆိုရင္ Technology ရဲ့ အခန္းက႑
အမ်ားၾကီးပါဝင္ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံလို နည္းပညာ
အခန္းက႑ ရုတ္တရက္ၾကီး တိုးတက္လာတဲ့ႏိုုင္ငံလို ႏိုုင္ငံမ်ိဳးမွာ
ဆိုပိုဆိုးပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာကတစ္ဆင့္...ဖုန္းကိုေျပာင္းသံုး...
Gtalk, Gmail က တစ္ဆင့္ Facebook ကို ေျပာင္းသံုးတဲ့
Generation က ပမာဏနည္းပါတယ္။ လက္ထဲကို ဖုန္းခ်က္ခ်င္း
ေရာက္လာျပီး Facebook အေကာင့္ဖြင့္သံုးတဲ့ ပမာဏကပိုမ်ား
ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ Facebook ေပၚမွာ စာဖတ္ၾကတဲ့
သူမ်ားစု (ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္) ဟာ စာအရွည္ၾကီးေတြမဖတ္ခ်င္
ၾကပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ Facebook ကို စာအုပ္တစ္အုပ္
လိုျမင္ျပီး သံုးၾကတာ မဟုတ္လို႔ပါပဲ။ Facebook ကို Relaxation
လုပ္ဖို႔ သံုးၾကတာမ်ားပါတယ္။ စာတိုေလးေတြဖတ္မယ္...ဗီဒီယို
ေလးေတြၾကည့္မယ္..ပံုေလးေတြတင္မယ္...စသျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္
နဲ႔သံုးၾကတဲ့အတြက္ စာအရွည္ၾကီးေတြဆို ေက်ာ္သြားၾကတာမ်ား
ပါတယ္။ ဒီ Habit ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲကို တျဖည္းျဖည္း
နဲ႔ ဝင္လာပါတယ္။ စာဆိုရင္ လိုရင္းနဲ႔တိုရွင္းေရးထားတာကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔ထား
တာထက္ ပိုသေဘာက်လာပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေလာက္ပဲ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ထား
တာကို သေဘာက်မိျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ လိုရင္းတိုရွင္း ေခါင္းထဲ
အျမန္ေရာက္တဲ့စာကိုပဲ သေဘာက်မိၾကပါတယ္။ ဒီလိုစာမ်ိဳးကို
Digestible Content လို႔ေခၚပါတယ္။ အစားအစာနဲ႔ ယွဥ္ေျပာရရင္
အစာေၾကလြယ္တဲ့ အစားအစာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဘာလို႔ Digestible Content ကို ၾကိဳက္ၾကတာလဲ...
“အခ်ိန္မရွိဘူး” ဆိုတဲ့စကားေလး ေျပာဖူးလား...ကြ်န္ေတာ္ေတာ့
ဒီစကားကို ခဏခဏ ၾကားဖူးေနတယ္။ လူတိုင္းလိုလိုေျပာၾက
တယ္။ ဒီစကားရဲ့ တကယ့္ ဆိုလိုရင္းက “အခ်ိန္မေပးခ်င္ဘူး”
ဆိုတာနဲ႔ ထပ္တူၾကပါတယ္။ စာအုပ္ၾကီးကိုင္ဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါ
ဘူးကြာ...လို႔ေျပာတာဟာ စာအုပ္ၾကီးကိုင္ဖတ္ဖို႔ ငါအခ်ိန္မေပး
ခ်င္ဘူးကြာနဲ႔ တကယ္ေတာ့ တူညီေနပါတယ္။ ဘာလို႔အခ်ိန္မရွိ
တာလဲ...တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖုန္းတစ္
လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကလို႔ပါ။ (အလုပ္ရႈပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾက
လိုု႔ပါ)။ ဖုန္းဟာ စြဲလမ္းမႈတစ္မိ်ဳးျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူ ကြ်န္ေတာ္
အပါအဝင္ မလြန္ဆန္ႏိုုင္တဲ့ နည္းပညာစြဲလမ္းမႈတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါ
တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီဖုန္းသံုးတဲ့အခ်ိန္ထဲက မိနစ္၃၀ေလာက္
ဖဲ့ေပးရင္ေတာင္ တစ္လမွာ အနည္းဆံုး စာအုပ္ ၂အုုပ္ေလာက္
ျပီးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖုန္းေပၚက ဖတ္ရလြယ္
တဲ့စာကိုပဲသေဘာက်ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ Digestible Content ၾကိဳက္သူတစ္ေယာက္ပါ။
ကြ်န္ေတာ္စာေတြ စေရးထဲက နားလည္ရလြယ္တဲ့စာပဲ ေရးခဲ့ပါ
တယ္။ အဖြဲ႔အႏြဲ႔ဆိုတာ အရမ္းရွားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္
စာေပသမား မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလည္း စိတ္မဆိုးပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္
ေရးတဲ့စာေတြမွာ အႏုပညာဖန္တီးမႈတစ္ခုဆိုတာထက္ စာဖတ္
သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရ့ဲ နားထဲကို တိုုက္ရိုုက္ ေရာက္ေအာင္၊
နားလည္ရလြယ္ေအာင္ပဲ အားထုတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္
စာအေရးအသား ဖြဲ႔ႏြဲ႔ပံုကို ခ်ီးက်ဴးခံခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔မေရးခဲ့ပါဘူး။
စာဖတ္သူေပါင္းစံု နားလည္ရလြယ္ေအာင္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ပညာ
တတ္ အတန္းအစားေတြနားလည္ရေအာင္ပဲေရးရင္..ပညာ
ေကာင္းေကာင္း သင္ခြင့္္မရတဲ့သူေတြ ဘယ္လိုလုပ္ဖတ္ႏိုုင္
မွာလဲ။ အခ်ိဳ႕ေတြက နားလည္ရလြယ္တဲ့စာေတြကို “လူျပိန္းၾကိဳက္”
လို႔ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအသံုးအႏႈန္းကိုေတာ့ သေဘာ
မက်ပါဘူး။ သာမန္လူေတြ၊ အသိဥာဏ္မရင့္သန္ေသးတဲ့
လူေတြကို နားလည္ေအာင္ေရးေပးတဲ့ Content ဆိုတာလည္း
ရွိသင့္ပါတယ္။ အားလံုးဟာ ေမြးတုန္းက လူျပိန္းေတြခ်ည္းပါပဲ။
သင္ေပးတဲ့သူေကာင္းလ႔ုိ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကြာျခားလို႔၊ ပ်ိဳးေထာင္
သူ ကြာျခားလို႔ အသက္ၾကီးတဲ့အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
အသိဥာဏ္မတူၾကေတာ့တာပဲရွိပါတယ္။ ကိုယ္က ေရွ႕ေရာက္ေန
လိုု႔ ဆိုျပီး ဗဟုသုတနည္းေနသူေတြကို ထားခဲ့လို႔မရပါဘူး။ အသိ
ဥာဏ္နည္းလွခ်ည္လားဆိုျပီး ထိုင္ေအာ္ေနမယ့္အစား ကိုယ္သူတို႔
ကို ဆြဲတင္ဖို႔ ဘာေတြလုုပ္ေပးလုုိ႔ရမလဲဆိုတာ ပိုစဥ္းစားသင့္တယ္
လိုု႔ထင္ပါတယ္။ စာဖတ္က်င့္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို စာၾကီးေပၾကီး
ေတြ ဖတ္ပါလို႔ ေျပာတာဟာ ပိုက္ဆံမရွိတ့ဲသူတစ္ေယာက္ကို
iPhone ဝယ္ကိုင္ပါလားလို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆြဲေခၚမွ ရမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ အရင္
ဆံုး Digestible Content ေလးေတြနဲ႔ ဆြဲေခၚျပီး အျခားေကာင္းမြန္
တဲ့စာေတြကို လမ္းညႊန္မွသာ သူတို႔လိုုက္ႏိုုင္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ရလြယ္တဲ့စာေလးေတြေရးေပမယ့္ စာဖတ္ရ
တာ ၾကိဳက္လာတဲ့ စာဖတ္သူေတြကိုု အျခားစာအုပ္ေကာင္းေတြ
ညႊန္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ သူတိုု႔လည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စာေပေကာင္း
ေတြကို စိတ္ဝင္စားလာၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆို စာဖတ္ဝါသနာေတာင္
ရသြားၾကပါတယ္။
Digestible Content ဟာ ဖန္တီးသူအတြက္ လြယ္လား...
အခ်ိဳ႕ က Digestible Content ေရးရတာ လြယ္တယ္ထင္ၾက
တယ္။ အေၾကာင္းအရာေသးေသးေလးကို ခ်ဲ႕ကား၊ဖြဲ႔ႏြဲ႔ျပီးေရးတာ
ဟာခက္သလို...အေၾကာင္းအရာ အၾကီးၾကီးကို ထိထိမိမိျဖစ္
ေအာင္ခ်ဳံဳ႕ရတာလည္း လြယ္ကူတဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါဘူး။ အရသာ
မပ်က္ေအာင္ ခ်ံဳ႕ရတာက ပိုခက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္
ေတြမွာဆိုရင္ စာမ်က္ႏွာေရ သိပ္မ်ားေလ့ မရွိပါဘူး။ တတ္ႏိုုင္
သမွ် ခ်ံဳ႕ထားပါတယ္။ စာရြက္ေရနည္းလို႔ သိပ္မၾကိဳက္တဲ့သူေတြ
လည္း ရွိၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့စာဖတ္သူေတြ သေဘာထား
ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္အၾကာၾကီးေပး
ဖတ္ျပီး ေခါင္းထဲမွာ သိပ္မက်န္တဲ့စာထက္ အခ်ိန္သိပ္မေပးရပဲ
ေခါင္းထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ဝင္တဲ့ စာမ်ိဳးကိုု ပိုသေဘာက်ေလ့
ရွိပါတယ္။ (ခြ်င္းခ်က္...တစ္ခါတစ္ေလ Relax လုပ္ခ်င္လို႔ဖတ္တဲ့
အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ အရွည္ၾကီးေတြလည္း ဖတ္ပါတယ္။)
ဒီစာက စာၾကီးေပၾကီးကို မဖတ္နဲ႔လို႔ေျပာတာ လံုးဝမဟုတ္ပါ။
ေျဖးေျဖးခ်င္း အဆင့္တက္သြားဖိုု႔ တိုက္တြန္းခ်င္တာပါ။ Digestible
Content ဟာ အားသာခ်က္ရွိသလို အားနည္းခ်က္ရွိပါတယ္။
စာအရွည္ၾကီးကို ဖတ္ရလြယ္ေအာင္၊စာဖတ္သူမပ်င္းေအာင္
ခ်ံဳ႕ထားရတဲ့အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိႏိုု္င္ပါတယ္။ Digestible
Content ဖတ္ရတာ သေဘာက်လာျပီဆိုရင္ စာအုပ္စာေပေကာင္း
ေတြ ဆက္ျပီးဖတ္ပါ။ တစ္ျဖည္းျဖည္း စာေပေကာင္းေတြကိုပါ
သေဘာက်လာပါလိမ့္မယ္။ လြယ္လြယ္ဖတ္တဲ့အဆင့္မွာေတာ့
မရပ္ပါနဲ႔။ အျခား နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာမ်ားစြာရဲ့
ေကာင္းမြန္တဲ့ စာေပေတြဆီ ကူးေျပာင္းပါ။ စာဖတ္ျခင္းကို
တျဖည္းျဖည္းေမြ႔ေလွ်ာ္လာပါလိမ့္မယ္။
စာၾကြင္း "Content" ဆုိေသာအသံုးအႏႈန္းဟာ စာတစ္ခုတည္း
ကိုရည္ညႊန္းတာမဟုတ္ပါ။ ဓာတ္ပံု၊ စာ၊ ဗီဒီယို၊ အသံစသျဖင့္
အားလံုးကိုလည္း Content လို႔ေခၚပါတယ္။ အထက္ပါစာမွာ
ေတာ့ "စာ"အေၾကာင္းကို အေလးထားျပီးေရးထားတာပါ။
ဒီစာဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အျမင္သာျဖစ္ျပီး လြတ္လပ္စြာ သေဘာထား
ကြဲလြဲႏိုုင္ပါတယ္။
ဖတ္မိသမွ်ကိုျပန္လည္ေဝမွ်သည္
Smt 62