Hello everyone after a long break:)
It's been a while since my last post, and during this time there were some events in my life that I had to put in order. We can say that I took care of most things, for better or worse. You know that I took the university exam and I wanted to be a nurse, and it was as I wanted, I WON (of course, it was not that easy to win). I was prepared for the university exam as a graduate and this was such a difficult and exhausting process that anyway, despite everything, I won nursing in Trabzon, yes Trabzon, in Trabzon, where I want to be right now. As an Ordu or as a Black Sea person, I didn't want to go too far, and I am very happy with this choice. If you ask why, if you ask why, it takes three and a half hours between Ordu and Trabzon, I think this is a very reasonable reason. If I were to say another reason, Ordu and Trabzon are similar places, so I have never been a stranger.
In addition to this beautiful event, there was something bad for me, being separated from my cat Pamuk. During my university life, that is, in a period of four years, Pamuk will stay with my sister 
Before I started university life, I had some worries, for example, will I be able to meet someone from my own head, will I be able to get used to the environment? Be sure, when you get into that environment, there is no need for any worries, everything goes like a sock rip. One of my mottoes is to have fewer and fewer people in my life, so I don't have difficulties most of the time. I was usually lucky in terms of friends and this situation did not change when I came to Trabzon. Our mindsets matched with the friends I met at university and the friends I met in the dormitory, and this situation really made me happy. Especially friendships in the dormitory are very important, imagine that you cannot get along with someone in the same room, especially if you are staying in a room for four people like me.
When university preferences are announced, you also apply for a dormitory at the same time, which I did, but I got a dormitory from the reserves. This situation made me and my family very sad. After a while, when the reserves were announced, I was entitled to stay in the dormitory in the first place. When my family came to Trabzon to drop me off at the dormitory for the first time, it was very difficult for us to find the dormitory, both because we did not know the roads and because the dormitory was at the top of the mountain, so to speak. There wasn't even a grocery store around the dormitory to go and buy something when you felt like it. Despite everything, I got used to the dormitory, I even loved it, I could even endure it for the view of my room. While everything was fine, I learned later that the distance between my school and my dormitory was too far and that I would have to make two transfers to go to school. Since this situation tired me out a lot, I found the solution to change my dormitory. I came to my current dormitory as I took my suitcases by breaking all my order again, of course, I had a lot of questions in my mind before I came; I wonder if the people in my room are good people, will I regret going... I really didn't regret it at all and I can say that I am glad I changed
I would like to talk a little bit about my classes at university. Before, they always warned me when I was studying for the university exam that the midterms were harder than this exam, but I didn't want to believe it at that moment. It was a true warning. They are really challenging, but there is a situation like this k I enjoy it because I strive for my dream profession. I can choose the laboratory as my favorite course. I may prefer practice over theoretical knowledge. According to the new rule that came this year, first year students were supposed to start their internship at health centers. When I first heard about this, I was very excited. I didn't know if I was ready yet, I was worried. If you ask me now, I am looking forward to the internship days. In my last internship, I learned how to take blood and my friends and I tried it on each other's arms. I was very happy when my friend said that my hand was very light.
In this post I wanted to talk a little bit about what's going on in my life. I hope you enjoyed reading it. See you in my next post <3
Herkese uzun bir aradan sonra merhabaa:)
Son postumun üzerinden biraz zaman geçti bu zaman sürecinde hayatımda yoluna koymam gereken bir takım olaylar oldu. İyisiyle veya kötüsüyle çoğu şeyi hallettim diyebiliriz. Biliyorsunuz ki ben üniversite sınavına girmiştim ve hemşirelik istiyordum, istediğim gibi de oldu KAZANDIMM (tabii kazanmak o kadar da kolay olmadı). Ben üniversite sınavına mezun olarak hazırlanmıştım ve bu o kadar zorlu ve yıpratıcı bir süreçti ki neyse her şeye rağmen şu an istediğim yerde Trabzonda, evet Trabzon hemşirelik kazandım. Bir Ordulu olarak veya bir Karadenizli olarak çok uzağa gitmek istemedim bu tercihimden de çok mutluyum neden diye soracak olursanız Ordu ve Trabzon arası üç buçuk saat çekiyor bu gayet de makul bir sebep bence. Başka bir neden daha söyleyecek olursam Ordu ve Trabzon benzer yerler yani hiç yabancılık çekmedim.
Bu güzel olayın yanında benim için kötü olan bir şey vardı kedim Pamuk'tan ayrı kalmak. Üniversite hayatım boyunca yani dört yıllık bir süreçte Pamuk Hanım ablamla
Üniversite hayatına başlamadan önce bazı endişelerim vardı, mesela kendi kafamdan birileriyle tanışabilecek miyim, ortama alışabilecek miyim? Emin olun o ortama girince hiç bir endişeye gerek kalmıyor her şey çorap söküğü gibi gidiyor. Benim mottolarımdan birisi de hayatımda az ve öz kişi olsun bu yüzden de çoğu zaman zorluk çekmiyorum. Arkadaş konusunda genellikle şansım yaver gitmiştir Trabzon'a gelince de bu durum değişmedi. Üniversiteden tanıştığım arkadaşlarımla da yurtta tanıştığım arkadaşlarımla da kafa yapılarımız uyuştu ve bu durum beni gerçekten sevindirdi. Özellikle yurttaki arkadaşlıklar çok önemli düşünsenize aynı odada, dört köşe arasında biriyle anlaşamadığınızı hele ki benim gibi dört kişilik bir odada kalıyorsanız.
Üniversite tercihleri açıklandığında aynı zamanda yurt başvurusunda bulunuyorsunuz ki ben de haliyle başvuru yaptım gel görin ki bana yedeklerden yurt çıktı. Bu durum beni ve ailemi çok üzmüştü. Biraz zaman geçtikten sonra yedekler açıklandığında ilk sırada yurtta kalmaya hak kazanmıştım. Trabzona ailem beni yurda ilk kez bırakmaya geldiklerinde yurdu bulmak bizi çok zorlamıştı hem yolları bilmediğimizden hem de yurdun lafı yerindeyse dağın başında olmasındandı. Yurdun çevresinde canınız çektiğinde gidip almaya bir market bile yoktu. Her şeye rağmen alışmıştım yurda hatta sevmiştim bile odamın manzarası için bile katlanabilirdim. Her şey iyi hoş derken okulum ve yurdumun arasındaki mesafenin çok olduğunu hatta okula gitmem için iki aktarma yapacağımı sonradan öğrenmiştim. Bu durum beni fazlasıyla yorduğu için çözümü yurdumu değiştirmekte buldum. Bütün düzenimi tekrardan bozarak bavullarımı aldığım gibi şimdiki yurduma geldim tabii gelmeden önce aklımda bir sürü sorular vardı; acaba odamdaki insanlar iyi birileri mi, gittiğime pişman olacak mıyım... Gerçekten hiç de pişman olmadım iyi ki de değiştirmişim diyebiliyorum.
Biraz da üniversitedeki derslerime değinmek istiyorum. Önceden beni hep uyarırlardı üniversite sınavına çalışırken vizeler bu sınavdan daha zor diye ama o an için inanmak istemezdim. Doğru bir uyarıymış. Gerçekten çok zorlayıcılar ama şöyle bir durum var k bundan zevk alıyorum çünkü hayalimdeki meslek için çabalıyorum. En sevdiğim ders olarak laboratuvarı seçebilirim. Teorik bilgiden ise uygulamayı tercih edebilirim. Bu sene gelen yeni kurala göre birinci sınıfların sağlık ocaklarında staja başlamalarıydı. Bunu ilk duyduğumda çok heyecanlanmıştım. Daha hazır mıydım onu ble bilmiyordum, endişeliydim. Şuan soracak olursanız staj günlerini iple çekiyorum. En son ki stajımda kan almayı öğrendim ve arkadaşlarımla beraber birbirimizin kolunda denedik. Arkadaşımın elimin çok hafif olduğunu söylemesi beni fazlasıyla mutlu etmişti.
Bu postumda hayatımda olan bitenlere biraz değinmek istedim. Umarım severek okumuşdursunuz. Bir sonraki postumda görüşmek üzeree <3
