ဆည္းဆာ႐ွိဳက္သံ

"ဆရာ ဆရာနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ့"
အမ်ိဳးသမီးလူနာေဆာင္ဘက္မွာ လူနာတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနတုန္း တာဝန္က်ဆရာမက လာေျပာတယ္။ ဆရာမရဲ႕ ေနာက္မွာ
လူေလးေယာက္က ရပ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီလူ ေလးေယာက္ထဲက ခပ္ပိန္ပိန္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကို ကၽြန္ေတာ္သိေပမဲ့
သူနဲ႔အတူ ပါလာတဲ့ အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ခပ္ဝဝ အမ်ိဳးသမီးကို ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးပါဘူး။
"ဆရာ ကၽြန္မကို မွတ္မိလား မသိဘူူး"
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေခါင္းညိတ္ျပရင္း လာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္သြားတဲ့ ဆရာမရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို
အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။သူမကို မွတ္မိတာေပါ့။
ဦးလူေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ သူမကို မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနမိပါတယ္။
#############
"ဆရာ လူနာတစ္ေယာက္ေရာက္တယ္။ ပစ္ကပ္(Pick-up) တဲ့"
"ဟင္"
ည ရွစ္နာရီ အခ်ိန္ႀကီး လူနာေစာင့္မပါတဲ့
လူနာတစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ေရာက္လာလို႔ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ညစ္သြားမိတယ္။ သူရဲေကာင္းဆရာဝန္ ဝတၳဳေတြထဲကလို အျပံဳးပန္းေတြ မေဝႏိုင္ဘဲ လူနာဆီ အျမန္သြားရတယ္။
လူနာနား စမ္းသပ္ဖို႔ ကပ္လိုက္တာနဲ႔ အရက္နံ႕က ႏွာေခါင္းထဲ တိုးဝင္လာတယ္။လူနာရဲ႕ အျဖဴအနက္ေရာေနတဲ့ ဆံပင္နဲ႔ မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြက မြဲေျခာက္ေျခာက္။ဝတ္ထားတဲ့ ပုဆိုးနဲ႔ အက်ႌက ေခ်းအထပ္ထပ္နဲ႔။ ေဖာေရာင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ၊ဝါထိန္ေနတဲ့ အသားအရည္၊တုန္ယင္ေနတဲ့ လက္ေတြက အရက္ကို တာရွည္စြာ စြဲေသာက္လာတယ္လို႔ ယူဆရတယ္။လူနာက ဖုတ္လွိုက္ ဖုတ္လွိုက္ နဲ႔ ခပ္နဲ႔နဲ႔။
"ဦးေလး ဘယ္လိုခံစားေနရလဲ"
ခပ္ျဖဴျဖဴျဖစ္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းက တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ စကားသံထြက္လာဖို႔ ႀကိဳးစားေပမဲ့ အသံကထြက္မလာခဲ့ဘူး။
အသက္ ရႉသြင္း ရႉထုတ္ဖို႔ကို အေတာ္ေလး အားယူေနရပံု ေပၚတယ္ ။ေသြးထဲေအာက္စီဂ်င္တိုင္းတဲ့ ကိရိယာ နဲ႔ တိုင္းၾကည့္ေတာ့ အေတာ္ေလး နည္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။
"ေအာက္စီဂ်င္ ေပးပါဆရာမ"
"ေမာင္စိုးေရ ေအာက္စီဂ်င္ဘူး ယူခဲ့ပါ"
ဆရာမက လူနာ ႏွာေခါင္းဆီ ေအာက္စီဂ်င္ ပိုက္တပ္ရင္း ေဆးရံုလုပ္သားဆီ လွမ္းေအာ္တယ္။
လူနာကို စန္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ ဗိုက္ထဲမွာရွိတဲ့ ေရပိုေတြေၾကာင့္(ေရဖ်င္းေတြ ေၾကာင့္) အသက္ရႉရခက္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။အသည္းေျခာက္ေနတဲ့ လကၡဏာေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။ဆရာမက လူနာ့ေသြးေၾကာထဲ အပ္စိုက္ၿပီးတာနဲ႔ ၫႊန္ၾကားထားတဲ့ ကုသမႈေတြကို စတင္လုပ္ေတာ့တယ္။ လိုအပ္တဲ့ ကုသမႈ တခ်ိဳ႕ အတြက္အခက္အခဲ ျဖစ္ရျပန္တယ္။
"ဆရာ ဘီဝမ္းက ကုန္ေနလို႔ လူနာေတြကို ဝယ္ခိုင္းေနရတာ ၾကာၿပီ"
ေဆးရံုေတြမွာရတဲ့ အခမဲ့ေဆးေတြက မၾကာခဏ ျပတ္ေနတတ္တယ္။အခုလို လူနာေစာင့္ မပါတဲ့ အေရးေပၚလူနာ လာတဲ့အခါ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ သာ ေျဖရွင္းၾကရတယ္။
"တျခားလူနာ ဆီက ခဏေခ်းၿပီးထိုးေပးထား ဆရာမ"
"ဟုတ္ဆရာ"
လူနာေစာင့္ မပါတဲ့ လူနာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆးရံုေတြမွာ pick-up caseလို႔ သံုးေလ့ရွိပါတယ္။ လူနာေစာင့္ မပါရင္ ကုမေပးဘူးလား ဆိုၿပီး ဆဲဆိုေနတဲ့လူအမ်ားစုကို ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ကုတာကေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ်ကုေပးပါတယ္။တာဝန္ေက်ရံုကုေပးၿပီး ပစ္ထားႏိုင္ရင္ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ဒီလူနာႀကီး ေရမွ ေသာက္ရရဲ႕လား၊ထမင္းမွ စားရရဲ႕လား၊ အိမ္သာတက္တာ အဆင္မွေျပပါ့မလား၊အခမဲ့ ရတဲ့ေဆးနဲ႔ အဆင္ေျပပါ့မလား စတဲ့ လားေပါင္းမ်ားစြာ ေတြးေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဆင္မေျပပါဘူး၊ လူနာေစာင့္ မပါရင္ တာဝန္က် ဆရာဝန္၊ဆရာမနဲ႔ ေဆးရံုအလုပ္သမား ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ထမင္းပို႔ေပးဖို႔ ေဆးလူမႈ ဆက္ဆံေရး ဝန္ထမ္းေတြ ေပၚလာတာမို႔ စားဖို႔ မပူရေပမဲ့ တျခားပူရမဲ့ ကိစၥေတြက အမ်ားႀကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။ေဖာေရာင္ၿပီး အေမာေဖာက္ေနတဲ့ လူနာရဲ႕ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ ကိစၥကို ဘယ္အလုပ္သမားမွ ေန႔စဥ္ ဝမ္းပန္းတသာ လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။လုပ္ေပးခ်င္စိတ္ရွိရင္ေတာင္ တျခားအလုပ္မ်ားစြာ ရွိေနေသးတာမို႔ အခ်ိန္မွန္ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔က ခက္ခဲပါတယ္။ ေသြးေတြဓာတ္ခြဲခန္းပို႔စစ္တဲ့အခါ ၊ေသြးအေျဖျပန္အယူတဲ့အခါ၊အခမဲ့ မရတဲ့ေဆးဝါးဝယ္ရတဲ့အခါ ၊ လူနာကို ျပဳစုဖို႔လိုတဲ့အခါ(ေရတိုက္တာ၊ေဆးတိုက္တာ၊ေရပတ္တိုက္တာ၊ထမင္းခြံ႕တာ၊အဝတ္လဲေပးရတာ)၊အခေၾကးေငြေပးရတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္အဆက္မျပတ္ေပးဖို႔ လိုတဲ့အခါ လူနာနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။လူနာေစာင့္ဖူးသူသာ ဒီလို အေသးဖြဲ ကိစၥကစ နားလည္ပါလိမ့္မယ္။
ဒီလို စြန္႔ပစ္လူနာေတြၾကံဳလာတဲ့အခါ တာဝန္က် ဆရာဝန္၊ဆရာမနဲ႔ အလုပ္သမားေတြသာ တတ္ႏိုင္သမွ် ေျဖရွင္းေပးရတတ္ပါတယ္။ဒီလိုလူနာ တစ္ေယာက္ထဲ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ရရင္ ကိစၥ မရွိေပမဲ့ ဖ်ားနာကုသေဆာင္မွာ ညေနပိုင္းဆိုရင္ တာဝန္က် ဆရာဝန္က တစ္ေယာက္၊ဆရာမက ႏွစ္ေယာက္၊အလုပ္သမားက တစ္ေယာက္သာ ရွိပါတယ္။ေဆးရံုတက္ေနတဲ့ လူနာက အေယာက္ ငါးဆယ္ခန္႔ ရွိပါတယ္။ဒီၾကားထဲ အေရးေပၚလူနာေတြက မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္ေသးတယ္။
လိုအပ္တဲ့ေဆးတခ်ိဳ႕ေပးၿပီး မၾကာခင္မွာ လူနာက စကားအနည္းငယ္ ေျပာလာႏိုင္တယ္။ လူနာၾကည့္တဲ့ကုတင္ကေန အမ်ိဳးသားလူနာ ကုသေဆာင္ထဲ
မေျပာင္းခင္ လိုအပ္တာေတြ ထပ္ေမးရတယ္။လူနာနာမည္က ဦးလူေလး၊အသက္က ၆၈ႏွစ္၊ပင္စင္စား မီးရထားဝန္ထမ္းေဟာင္းလို႔ သိရတယ္။ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တဲ့ ေရာဂါအေၾကာင္းေတြ ေမးအၿပီးမွာ လူနာရဲ႕ မိသားစု အေၾကာင္းကို ဆက္ေမးျဖစ္တယ္။
"အတူေန မိသားစု ရွိလား"
ဦးလူေလးရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာ အေရာင္တခ်ိဳ႕ ျဖတ္ေျပးသြားတယ္။ဦးလူေလးက အသက္ကို တျဖည္းျဖည္းရႈသြင္းတယ္။
"က်ေနာ့္ အမ်ဳိးသမီးကေတာ့ ဆံုးပါးသြားပါၿပီ။ သားႏွစ္ေယာက္ သမီးႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။"
"သားသမီးေလးေယာက္ေတာင္ ရွိတာေပါ့။သူတို႔ကေရာ"
ဦးလူေလးရဲ႕ႏွာေခါင္းမွာ တပ္ထားတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္ပိုက္က ေလ်ာ့ေနတာမို႔ သူ႔အနားတိုးကာ ကၽြန္ေတာ္ျပင္ေပးရတယ္။
"သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္က မနီးမေဝးၿမိဳ႕ေတြမွာ။ အငယ္ဆံုး သမီးကေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးက သူ႔ဘာသာေနၾကတာပါ"
"အငယ္ဆံုး သမီးက ဒီၿမိဳ႕မွာပဲလား။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ သိလား။ဦးေလးကို ေစာင့္ဖို႔ လူနာေစာင့္ တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုတယ္"
ဦးလူေလးက သက္ျပင္းယဲ့ယဲ့ခ်ၿပီး သူနဲ႔အတူပါလာတဲ့ အိတ္မဲထဲက စာအုပ္ေလး ထုတ္ၿပီး မွတ္ထားတဲ့ နံပါတ္တစ္ခုကို ရြတ္ျပတယ္။
ေဘာင္းဘီထဲက ဖုန္းကိုထုတ္ၿပီး ဦးလူေလးေျပာတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေခၚလိုက္တယ္။ခပ္ေသးေသးစူးစူး အသံကို ၾကားရတယ္။
"ဟယ္လို"
"ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးရံုႀကီး၊ဖ်ားနာေဆာင္က တာဝန္က် ဆရာဝန္ပါ။ ဦးလူေလး ရဲ႕ သမီးလား မသိဘူး"
ဖုန္းထဲကေန ေခြးေဟာင္သံ၊ကေလးငိုသံေတြသာ ျပန္ၾကားရတယ္။
"ဟယ္လို ဟယ္လို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ၾကားရလား မသိဘူး"
"ဟုတ္ကဲ့ ။ဟဲ့ မသာမေတြ ခဏၿငိမ္ၾကပါဦးဟဲ့"
ကေလးငိုသံေတြ၊ေအာ္ဟစ္သံေတြၾကားကေန သူမရဲ႕ အသံကို ေတာ္ေတာ္ေလးအားစိုက္ၿပီး နားေထာင္ယူရတယ္။
"ဟုတ္။ဦးလူေလး ေဆးရံု တက္ေနရပါတယ္။လူနာေစာင့္ မပါတာမို႔ လာေစာင့္ေပးေစခ်င္ပါတယ္ဗ်"
ဖုန္းေျပာရင္း ဦးလူေလးဆီ ၾကည့္မိေတာ့ ဦးလူေလးရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြက မိုးေမွ်ာ္ေနတဲ့ ပတ္ၾကားအက္ေျမႀကီးေတြလိုပဲ။
"ဪ အေဖလား။အရက္ထပ္ေသာက္ရင္ ေသမွာလို႔ ဆရာဝန္ေတြက မွာၿပီးသား ဆရာ။ေနာက္ၿပီး အေဖက သူတစ္ေယာက္တည္းေနတာ။ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အတူေနတာ မဟုတ္ဘူး။သူ႔ပင္စင္လစာလည္း ကၽြန္မတို႔ကို ေပးေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ကၽြန္မလည္း ကေလးေတြ တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ အခုညေတာ့ မလာႏိုင္ဘူး။ မနက္က်ရင္ လာခဲ့ပါ့မယ္"
ဦးလူေလး ကိုကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းခါျပေတာ့ ဦးလူေလးက မခ်ိျပံဳး ျပံဳးတယ္။ဦးလူေလးကို လူနာကုတင္ဆီေျပာင္းဖို႔ ေဆးရံု အလုပ္သမားကို ေျပာရင္း ဝွီးခ်ဲလ္ေပၚကို ကိုယ္တိုင္ မကူရတယ္။လူနာအတြက္ ေစာင္နဲ႔ေခါင္းအုံး ေတြကေတာ့ ေဆးရံုမွာ ရွိေနလို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ရွိေနတယ္ဆိုတာက တခ်ိဳ႕လူနာေတြက ေဆးရံုဆင္းရင္ ေစာင္ေတြ၊ေခါင္းအံုးေတြကို ျပစ္ထားခဲ့ၾကတာ။ေဘးကုတင္နားက လူနာေစာင့္ကို
ဦးလူေလးအတြက္ညစာ ဝယ္ေပးဖို႔၊ေကၽြးေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းၿပီးပိုက္ဆံ အိတ္စိုက္ေပးခဲ့ရတယ္။မနက္ျဖန္ ရံုးဖြင့္ခ်ိန္ ဒီလူနာ စားစရိတ္အတြက္ ေဆးလူမႈဆက္ဆံေရးဌာနကို ဆက္သြယ္ဖို႔ေတြ လုပ္ရဦးမယ္။
####################
မနက္အေစာထ လူနာေတြကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္ရင္း၊အေျခအေန ေမးျမန္းရင္း၊မွတ္တမ္းထဲ ေရးရင္းနဲ႔ ဦးလူေလး အနားကို ေရာက္လာတယ္။ႏွာေခါင္းထဲ မသတီစရာ အနံ႕ႀကီးက တိုးဝင္လာတယ္။ ဦးလူေလးက ေခ်းေသးေတြကို ပုဆိုးထဲ ပါခ်ထားတာ။ ေဘးကုတင္က လူနာေစာင့္ေတြက ႏွာေခါင္း တရႈတ္ရႈတ္နဲ႔။
"ကၽြန္ေတာ္ ထဖို႔ ႀကိဳးစားပါေသးတယ္။
မထႏိုင္လို႔ ေနရာတင္ ပါမိတာပါဆရာ"
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာခင္ ဦးလူေလးက ေၾကာက္ရြံ႕စြာေျပာတယ္။ ဒီလိုလူနာနားမွာ ေခ်းအိုးနဲ႔ ေသးအိုး ရွိသင့္တယ္။ေနာက္ လူနာေစာင့္ တစ္ေယာက္လည္း ရွိသင့္တယ္။မဟုတ္ရင္ ဒီလိုႀကီး အၿမဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။
"ကိုစိုး ကိုစိုး လာဦး"
အိမ္သာဘက္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ေဆးရံုလုပ္သားကို လွမ္းေခၚၿပီး ဦးလူေလးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းရတယ္။ညဝတ္အိပ္ဖို႔ ယူလာတဲ့ပုဆိုးကို ဦးလူေလးကို ဒါနျပဳရတယ္။အိမ္သာတက္တိုင္း ဒီလိုျဖစ္ေနရင္ ဘာလုပ္ရပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိေတာ့ ေရရာတဲ့ အေျဖက ထြက္မလာခဲ့ဘူး။ေဆးရံုလုပ္သားကို အကူအညီေတာင္းၿပီး ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ မွာရတယ္။
အထူးကုသမားေတာ္ ေရာက္ၿပီးကုသေဆာင္ထဲ ေရာင္းRound လွည့္တဲ့အခ်ိန္ မနက္ဆယ္နာရီမွာ ဦးလူေလး ရဲ႕ အေျခအေနကို တင္ျပရတယ္။
"အစ္မ ဒီလူနာက မေန႔ည ကေရာက္တာ။ COL(အသည္းေျခာက္ေရာဂါ)နဲ႔ေဆးရံုႏွစ္ခါ တက္ဖုူးတယ္"
အစ္မက သူနာျပဳဆရာမေပးတဲ့ လက္အိတ္ဝတ္ၿပီး လူနာကို စမ္းတယ္။
လူနာရဲ႕အနားမွာ မဲေျခာက္ေျခာက္ ပိန္ကပ္ကပ္ အမ်ိဳးသမီး ေရာက္ေနတာကို သတိထားမိတယ္။သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာလည္း လသားအရြယ္ ကေလးတစ္ဦး ကို ေပြ႕ထားတယ္။
"ဦးလူေလးရဲ႕ သမီးလား"
"ဟုတ္ကဲ့ရွင့္"
အစ္မက လိုအပ္တဲ့ေသြးစစ္ခ်က္အေျဖေတြရရင္ ဦးလူေလးရဲ႕ ဗိုက္ထဲက ေရဖ်င္းေတြကို ထုတ္ဖို႔ ေျပာတယ္။တျခားလူနာေတြ ဆက္ၾကည့္ရတာမို႔ ဦးလူေလးရဲ႕ သမီးကို ေမးခ်င္တာေတြ မေမးေသးဘဲ အထူးကုအစ္မနဲ႔ ဒီေန႔ တာဝန္က်ဆရာဝန္ကို လူနာေတြ ဆက္ျပရတယ္။
အလုပ္အားလံုးလုပ္ၿပီး ဂ်ဴတီ ထြက္တာနဲ႔ ဦးလူေလး နားကို သြားၿပီး သူ႔သမီးကို ေမးရတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ေတာ့ ဦးလူေလးရဲ႕ သမီးက ထိုင္ရာကေန အျမန္ထတယ္။
"ထိုင္ပါ။ရပါတယ္"
လသားအရြယ္ ကေလးေလးကေတာ့ သူ႔အေမရဲ႕ ႏို႔ပိန္ပိန္ကို အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ တႁပြတ္ႁပြတ္စုပ္လို႔။
"တျခား သားသမီးေတြက မလာေတာ့ဘူးလား"
"ဖုန္းေတာ့ ခ်ိတ္ထားတယ္ ဆရာ။ အစ္ကိုႀကီးက ပုသိမ္ႀကီး။အစ္ကိုလတ္က ေရႊေတာမွာ။အစ္မႀကီးက ျမင္းမူမွာ။လာမယ္လို႔ေတာ့ မေျပာၾကဘူူး"
ဖခင္တစ္ေယာက္လံုး ေသမတတ္ျဖစ္ေနတာကို မလာႏိုင္ၾကဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမိသားစုလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိတယ္။ဦးလူေလးကေရာ ဖခင္တာဝန္ေတြ မေက်ခဲ့လို႔လား။သားသမီးေတြက အဆင္မေျပတာလား။ေမးခ်င္တာေတြ ရွိေပမဲ့ လူနာေရွ႕မွာမို႔ ထပ္မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး။
"လူနာ အနားမွာ တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိမွ ရမယ္။အစ္မ ကေလးက ငယ္ေသးတယ္။ေဆးရံုေပၚ မထားသင့္ဘူး။ဒီကေရာဂါေတြ ကူးလိမ့္မယ္"
သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြန္းတုန္႔ မျပန္ဘဲ မဝံ့ မရဲ ၾကည့္တယ္။ေနာက္ၿပီး သူ႔အေဖကို ၾကည့္တယ္။ဦးလူေလးကေတာ့ သူ႔သမီးနဲ႔ သူ႔ေျမးရွိေနလို႔ ထင္ရဲ႕။အနည္းငယ္ လန္းဆန္းေနပံုေပၚတယ္။
###############

"ဆရာေကစ့္(case)က လူနာေစာင့္ မရွိေတာ့ျပန္ဘူး"
ေဆးရံုကို ဂ်ဴတီ ျပန္ဝင္တဲ့ မနက္ခင္း မွာ တာဝန္က်ဆရာမက ေျပာတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ ဂ်ဴတီေန႔မွာ ေရာက္လာတဲ့ လူနာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေက့စ္လို႔ သတ္မွတ္တာပါ။

"ဦးလူေလး လား"
"ဟုတ္တယ္ဆရာ"
ကၽြန္ေတာ္ ပုခံုးသာ တြန္႔ မိတယ္
"ဒါနဲ႔ မမီးကေလး ေမြးေန႔ ဆရာ့ကို ဖိတ္ထားေသးတယ္ေနာ္။ေနာက္ တစ္ပတ္ ေသာၾကာေန႔ေနာ္ဆရာ"
မမီးဆိုတာက ဒီေဆးရံုဝန္းထဲပဲ ေနတဲ့ သူနာျပဳဆရာမႀကီး။ သူ႔ကေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္ပြဲကို လာတက္ဖို႔ ေတြ႕တိုင္း ေျပာေနတာဆိုေတာ့ မသြားလို႔ မေကာင္းဘူး။
"ဟုတ္ ဒီဝန္းထဲပဲ မို႔လား။အားရင္ သြားတာေပါ့"

       ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို နားေနခန္းထဲ ဝင္ထားေတာ့ မေန႔က တာဝန္က် ဆရာဝန္က ကုတင္ေပၚမွာ ႏြမ္းလ်စြာ လွဲေလ်ာင္းေနတယ္။

"ဘယ္လိုလဲ။ညက အေျခအေနေကာင္းလား"
"လူနာ ဆယ့္ငါးေယာက္ ေရာက္တယ္ကြာ။ill cases (စိုးရိမ္ရတဲ့လူနာ)ေတြၾကည့္ပဲ။ဒါနဲ႔ ဦးလူေလး အေျခအေန မေကာင္းဘူး။ HCC(အသည္းကင္ဆာ)ထင္တယ္။ စီ(+)ပါတြဲေနတယ္။ညေနေဖာက္တဲ့အရည္က ေသြးေတြလိုပဲ။"

လြယ္အိတ္ကို ကုတင္ေပၚခ်၊နားၾကပ္ကို အိတ္ထဲက ထုတ္ကာ လည္ပင္းေပၚတင္ၿပီး ဆက္ေမးရတယ္။
"ဪ။သူ႔သမီးကျပန္သြားတာလား"
"မသိပါဘူးကြာ။ကႀကိဳးကေျကာင္နဲ႔။ ဘာဝယ္ ခိုင္းခိုင္း ပိုက္ဆံ မရွိဘူးပဲေျပာတယ္။ ေအာက္စီဂ်င္ဖိုးေတာင္ မေပးႏိုင္လို႔ မရွိတဲ့ ရန္ပံုေငြထဲက ေပးထားရတယ္"
"ေအးေအး ငါ သြားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္"
လူနာေတြၾကည့္ရင္း ဦးလူေလးရဲ႕ အနားကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဦးလူေလးကို စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ အေျခအေနကသိပ္မေကာင္းဘူး။ မိုးအံု႔ေနတုန္းမဝင္ခ်င့္ ဝင္ခ်င္နဲ႔ ဝင္ရေတာ့မဲ့ ေနလံုးႀကီးပမာ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့၊ခပ္ယဲ့ယဲ့။
"ဦးလူေလး ခင္ဗ်ား သမီးကျပန္သြားတာလား"
ထိုင္ခံုကို ေက်ာမွီၿပီးထိုင္ေနရတဲ့ ဦးလူေလးက ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။စကားတစ္လံုးခ်င္း အားယူၿပီးေျပာေတာ့တယ္။
"သူ႔မွာလည္း သူ႔ဒုကၡနဲ႔မို႔ပါဆရာရယ္။ လက္လုပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ရတဲ့ ဘဝေတြမို႔ပါ။ကေလးကေလးေယာက္။မုဆိုးမပါ။ေနာက္ၿပီး က်ဳပ္ မိုက္ျပစ္နဲ႔ က်ဳပ္ပါ ဆရာရယ္။
ဦးလူေလးက ေမာသြားပံုရၿပီး အသက္ကို အျမန္ရႉတယ္။တျခားလူနာေတြဆက္ၾကည့္ရင္း လုပ္ရမဲ့ အလုပ္ေတြ ဆက္လုပ္ရတယ္။ေဆးလူမႈ႕ဆက္ဆံေရးက ညီမေလးႏွစ္ေယာက္က ဦးလူေလးအတြက္ ေန႔လယ္စာ လာပို႔တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဦးလူေလးက သူ႔ဘာသာ မစားႏိုင္တာမို႔ အလုပ္သမား အေဒၚႀကီးကို အကူညီေတာင္းၿပီး ေကၽြးခိုင္းေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။အလုပ္သမား အေဒၚႀကီးပါးစပ္က တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ေျပာေနေပမဲ့ ဦးလူေလးကို ျပဳစုရွာတယ္။ဒါေပမဲ့ ဦးလူေလးက ေခါင္းခါၿပီး မစားခ်င္ေၾကာင္း ျပတယ္။အေဆာင္က ယူလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပုဆိုးနဲ႔ အက်ႌကို ေပးေတာ့ ဦးလူေလးက သာဓုပါလို႔ ခပ္တိုးတိုးဆိုတယ္။ေဘးဝန္းက်င္က လူနာေစာင့္တခ်ိဳ႕အကူအညီနဲ႔ ပုဆိုးနဲ႔ အက်ႌကို လဲေပးရတယ္။ဦးလူေလးရဲ႕ သမီးငယ္ဆီကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ စက္ပိတ္ထားတယ္လို႔ ေျဖတယ္။
လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္လိုက္၊လူနာအသစ္ေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြက ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ညဆယ့္ႏွစ္နာရီမွာ ဦးလူေလးက အေမာထေဖာက္တယ္။ ဦးလူေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေခၽြးသီး ေခၽြးေပါက္ေတြ က ျမင္မေကာင္းဘူး။လည္ပင္းေၾကာႀကီးေတြ ေထာင္ၿပီး အသက္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရႉ႐ွိဳက္ေနရတဲ့ ဦးလူေလးရဲ႕ ဗိုက္ႀကီးက ေဖာင္းသထက္ ပိုေဖာင္းလာခဲ့တယ္။သူ႔ လက္ကို ေသြးေပါင္တိုင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ ဦးလူေလးက စကားတိုးတိုးေျပာတယ္။မသည္းမကြဲ ဗလံုးဗေထြးမို႔ ကၽြန္ေတာ္ အားစိုက္ၿပီးနားေထာင္ရတယ္။ဦးလူေလးက သူေဆးရံုတက္ကတည္းက ပါလာတဲ့ အိတ္ အမည္းႀကီးကို ယူခိုင္းတယ္။ေနာက္ၿပီး စကားေတြကို အားယူၿပီး ေျပာတယ္။စကားအမ်ားႀကီးကို မရပ္တန္းေျပာေနႏိုင္တာက သူ႔ စိတ္ဆႏၵေဇာေတြေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕။
ေသခါနီးလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵကို ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းခ်င္တာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရတယ္။ ဦးလူေလးက သူေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာကာ စိတ္ခ်မ္းသာ သြားလို႔လား၊ခႏၶာဝန္ႀကီးကို မႏိုင္ေတာ့လို႔လား၊ေသေနေစ့လို႔လား မေျပာတတ္ေပမဲ့ လူ႔ေလာကႀကီးကို စြန္႔ခြာသြားခဲ့ပါတယ္။
ဦးလူေလးရဲ႕ အေလာင္းကို ေျမခ်ဖို႔ သူ႔သမီးအငယ္မဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ဖုန္းက စက္ပိတ္ထားတာမို႔ ေဆးရံုနဲ႔ နာမႈကူညီေရးအသင္းနဲ႔ ေပါင္းၿပီး မနက္အေစာမွာ သၿဂႋဳလ္ေပးဖို႔ ျပင္ဆင္ရတယ္။ဦးလူေလးရဲ႕ အေလာင္းကို ေရခဲတိုက္ကို ပို႔ခိုင္းရတယ္။
သားသမီးေလးေယာက္ရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ဦးလူေလးရဲ႕ အသုဘက ဖာသိဖာသာပဲ ၿပီးဆံုးသြားေတာ့မယ္။

#################
"ဆရာ ကၽြန္မကို မွတ္မိလား မသိဘူူး"
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေခါင္းညိတ္ျပရင္း လာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္သြားတဲ့ ဆရာမရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို
အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။မွတ္မိတာေပါ့။သူမကို သိပ္မွတ္မိပါတယ္။ ဦးလူေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူမကို
ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနပါတယ္။ တစ္စပ္ထဲပဲ ဦးလူေလး မဆံုးခင္ညက ေျပာခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြ၊ေတာင္းခဲ့တဲ့ ကတိစကားေတြကို ၾကားေယာင္မိတယ္။

"အဟမ္း"
ခပ္ဝဝ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က ေခ်ာင္းဟန္႔ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တယ္။
"ဟုတ္ကဲ့ ဘာကိစၥလည္း မသိဘူးဗ်"
"ကၽြန္ေတာ္က ဦးလူေလးရဲ႕ သားႀကီးပါ။အေဖ ေဆးရံုတက္တုန္းက နယ္လြန္ေနလို႔ပါ။ အခု အေဖဆံုးေတာ့ ဘယ္ေရာဂါေၾကာင့္ ေသဆံုးေၾကာင္း ဆရာ့လက္မွတ္ လိုခ်င္လို႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေမွာင္ က်ဳ႕ံမိတယ္။
"ဘာ့အတြက္လဲ"
အႀကီးမျဖစ္ဟန္တူသူ အမ်ိဳးသမီးက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မၾကည္တာကို သတိ ထားမိပံုေပၚတယ္။
"ဒီလိုပါ ဆရာ။ အေဖဆံုးေတာ့ သူ႔ပင္စင္လစာကို ကၽြန္မတို႔ ဆက္ထုတ္လို႔ ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္ဆရာ။
တျခားေထာက္ခံစာ အားလံုး ရၿပီးပါၿပီ။ဆရာ့ လက္မွတ္နဲ႔ ပင္စင္ စာအုပ္ပဲ လိုေတာ့တာ။ စာအုပ္က အေဖ မဆံုးခင္ ဒီေဆးရံုမွာ ပါလာမယ္ထင္တယ္ဆရာ။အဲဒါ စာအုပ္မ်ား က်န္ခဲ့လားမသိဘူး။စာအုပ္မရရင္လည္း ဆရာ့လက္မွတ္ရရင္ အဆင္ေျပပါတယ္ဆရာ"
ေမာင္ႏွမေလးေယာက္က ဦးလူေလးရဲ႕ ပင္စင္ စာအုပ္အတြက္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကသတဲ့။ဦးလူေလးေရ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ဦးလူေလးကို စိတ္ထဲကေန တိုင္တည္ေျပာဆိုရင္း ဦးလူေလး မဆံုးခင္ညက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတဲ့ စကားေတြကို ၾကားေယာင္မိတယ္။
"ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးသြားရင္ ဒီပင္စင္စာအုပ္ေလးကို ဆရာသိမ္းေပးထားပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးတာ မသိရင္ ကိုယ္စား ထုတ္လို႔ ရပါတယ္။သိပ္ မစစ္ပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ဆရာ ထုတ္ေပးပါ။ၿပီးေတာ့ အဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လိုလူနာေစာင့္မပါတဲ့ လူနာေတြအတြက္ လူနာေစာင့္ ငွားေပးပါ။ အကူညီေတာင္းပါတယ္ဆရာ။ ဆရာ ကူညီမယ္ေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္ အေသေျဖာင့္ႏိုင္မယ္။ကၽြန္ေတာ္ဆံုးတာကို သိသြားလို႔ ဆရာေလး ထပ္ထုတ္မရတဲ့ အခါက်မွ ဒီစာအုပ္ကို သမီးငယ္ကိုေပးေပးပါ။သူထုတ္ၿပီး ခြဲယူပါေစေလ"
ဦးလူေလးဆံုးၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ သူ႔သားသမီးေတြက ပင္စင္စာအုပ္အတြက္ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေပၚက ပန္ကာက တဝွီဝွီလည္ေနတယ္။ကေလးေမြးေန႔ပြဲဆီက ေမြးေန႔ဆုေတာင္းသီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားေနရတယ္။
ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားဆီမွာ။ ပင္စင္စာအုပ္က အခန္းထဲက ကၽြန္ေတာ့္ လြယ္အိတ္ထဲမွာ။ ဦးလူေလးကို သၿဂႋဟ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးေတြကေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ေလာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရပါလိမ့္။

ဟမ္စိုင္း(ေဆး-မန္း)

ဓာတ္​ပံု =လူနာမ​်ားအား မုန္​႔တီသုပ္​ ​ဒါနျပဳခဲ့စဥ္​အမွတ္​တရ