Yazının sonuna kadar geldiğimde bir türlü gözyaşlarıma hakim olamadığım için yorum yapmak istemedim ama sanırım aşırı duygulu bir şekilde olsa da bir şeyler yazmak istiyorum. Artık kendimi tutamıyorum.
Sadece yaşanan bu olaylar değil genel olarak hayatımdan da...

Kendilerine güvendiklerimin ise yarı yolda bıraktığını ve ilk yol ayrımında yön değiştirdiğini de.

Hayatımız boyunca hep böyle insanlarla karşılaşacağız. Ama onların sonu ne olacak biliyor musun? Devasa bir yalnızlık. İğrenç hayatlarında iğrenç bir şekilde yaşayacaklar.

İnsanlar zor zamanlarda gerçek yüzlerini gösteriyor çünkü. Çıkarlarına dokunmadığında düşüncelerini gizleyebiliyor.

Onlara istemeden bir kötülüğün dokunduğunda ya da yanlış bir şey yaptığında nasıl ejderhalar gibi ateş püskürttüklerini görünce nefret bile etmiyorum. O insanları zihnimde hemen yok ediyorum. İlk başta ölümcül derecede bazı şeyler böyle olmak zorunda biliyor musun?

Arkadaşlar her şey para değil. Evet para ile çok şeyi satın alabilirsiniz ama arkadaşlık ve dostluk alamazsınız. Hiçbir para buna yetmez.

Şu hayatta en çok değer verdiğim şey arkadaşlık ve dostluk. Birkaç tane çok yakın dostum var. Ben yine onlarla devam edeceğim. Bana, bize kötülük yapanlar iyi düşünsünler. Herkese böyle yaptıkları için hayatlarının ileriki zamanlarında ne kadar kötü hissedeceklerini anlayamazlar da yaşayarak öğrenirler umarım.

Dünya kısacık. Birbirini kırıp incitmek yerine, sevmek çok mu zor?

Çok zor biliyor musun? İmkansız hatta. Hayatım boyunca dostlarım ve ailem dışında hiç kimseden karşılıksız iyilik ve sevgi görmedim. Bugünlerde başka olaylar da yaşayarak artık insanlara olan güvenimin tamamen ve geri dönülemez bir şekilde bittiğini gözlerimle görerek ve aklımla yaşayarak öğrendim. Nefret etmek istiyorum ya ama nefret bile edemiyorum... Ne kadar saçma duygular.

Bu yazı benim kişisel hayatımda son zamanlarda yaşadığım bazı şeyler hakkında konuşmak için kendimi artık tutamadığım bir yazı oldu...
Umarım güzel günler bizi bekliyordur @sudefteri