This post is from a low-reputation account and contains an unverified outbound link. Be cautious before clicking external links.
Medeniyetlerin ona sahip olmak için birbirleriyle yarıştığı, sahip olduğu doğal limanıyla “liman şehri” unvanını alan, balık cenneti Sinop’taydı. Karadeniz bölgesinin ortasında yer alan, Türkiye’nin en kuzey noktasını sınırları içinde barındıran, uzunluğu 175 kilometreyi bulan kıyı şeridi ile yerli yabancı turistlerin uğrak yeri olan şehri keşfediyordu. Sinop’u saran sahilini, koylarını ve limanlarını gezerken doğa onu stresten sıkıntıdan uzaklaştırıyordu. Birçok noktasında denizden batan güneşi izlerken, birbirleriyle dans eden yunusların oyunlarına şahit olurken hücreleri yenileniyordu. Keteni, çemberi ve gemi maketlerini işleyen ellerle sohbet ederken Sinop’un kültürüne de sahip çıktığını fark etti. Türbeler, kiliseler, camiler, külliyeler, medreseler ziyaret ederek tarihe tanıklık eden yapılarla yaptığı ruhani yolcuktan keyif aldı. Şehrin simasını şekillendiren, koruma içgüdüsüyle kurulmuş kale surlarına dokundu. Tarihi cezaevinin duvarlarının ardından gelen dalga sesleriyle koğuşların ürpertisine kapıldı. Tabyaların Karadeniz’i karşılayan toplarını incelerken poyraz esintisiyle yudumladı demli çayını. Şelaleleri ve mağaralarında macera tutkunu ruhunun okşanmasına müsaade etti. Mantının, nokulun, sırık kebabının, ezmesinin, tatlısının tadına bakarken ağızda bıraktığı lezzet karnavalında kayboldu. Ormanlarından toplanan kestanenin sokak başlarında közde pişerken şehri saran kokusuyla kendinden geçti. Akşam olunca müzik eşliğinde balık çeşitleriyle donatılan masada huzur buldu. Ağaçların arasında göllerinin dinginliğine şahit olurken, kalelerin ihtişamında manzaranın tadını çıkardı. Sinop, her kesime hitap eden yapısıyla tekrar tekrar ziyaret edilmesi gereken bir şehirdi onun için.