အိ အကိုတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ဝတၴဳေလးပါ
ျကိုက္လြန္းလို့ savထားတာျကာပါပီ ခုျပန္လည္ေဝမ်ွေပးတာပါ steမွာလည္း စာဖတ္ ပရိတ္သတ္ေတြရွိေနတယ္လို့ သိလာရလို့ပါ ဝတၴဳဟာ ရသ သုတ ေပးနိုင္တဲ႔ စာေပမို့ ဖတ္သင့္တဲ႔စာေလးျဖစ္လို့ ေဝမ်ွတာလည္း ပါပါတယ္
ေဗာဓိသစၥာ ေမြးေန ့ အႀကိဳ
အေဖ အေၾကာင္း ဝထၳဳ တို ျပိဳင္ပဲြဝင္ စာမူ
တန္ဖိုးနည္း အိမ္ရာ
“မပု မအိပ္ေသးဘူးလား”
ညဆယ့္ႏွစ္နာရီထိုးလုထိုးခင္ အထိ မပု မအိပ္ေသး။ သူ မအိပ္ေသးေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်လက္ခ် မအိပ္ႏုိင္ ျဖစ္ေနမွန္း ဦးေမာင္ေမာင္ သိသည္။
“က်ြန္မ မ်က္လုံးေၾကာင္ေနလို႕ပါ ရွင္ ၊ လဖၻက္သုတ္ တန္ခုိးထင္တယ္”
“မပုရယ္ နင္နဲ႕ ငါ ေပါင္းလာတာ သုံးဆယ့္ ေလးႏွစ္က်ာ္ျပီ၊ ငါမအိပ္ေသးလုိ႕ မွတ္လား”
မပုက မျငင္းေတာ့။
“ေအး သိလဲ ျပီးတာပဲရွႈင္ ၊ ရွင္ ဘယ္အခ်ိန္အိပ္မွာလဲ၊ ေခါင္းထဲ မွာ သားႀကီး မဂၤလာေဆာင္ ကိစၥ ပဲ ေတြးေနတာမလား၊ ပူမေနပါနဲ႕၊ စက္ရုံက ေငြစုေငြေခ်းထုတ္တာနဲ႕ က်ြန္မတုိ႕ ေရႊ ေလးေတြနဲ႕ဆုိ ျဖစ္ပါျပီ၊ မဂၤလာစရိတ္ ေက် မွာပါ”
မပုက မိန္းမသားပီပီတြက္ခ်က္ျပေနေသာ္လည္း သူ စိတ္မေအး။ သားၾကီး ေ၀ယံ မိန္းမ ခုိး လာကတည္းက ေခါင္းထဲ အပူမီး တဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေနမိသည္။ ေကာင္မေလးက တစ္နယ္သူ၊ အေဆာင္ကေန ေက်ာင္းတက္ေနသူ ျဖစ္သည္။ သားရွႈင္ ပီပီ တာ၀န္ရွိလာခဲ့သည့္ အတြက္ မလုပ္ေပးလုိ႕က မရေတာ့။
“အင္း မင္းတြက္ေတာ့လဲ အဆင္ကုိေခ်ာလုိ႕ေနာ္၊ ငါတို႕ မွာလည္း စုထားေဆာင္းထားတာေလးေတြပါ ထုတ္သုံးရမွာ၊ အလတ္မ ေက်ာင္းစရိတ္ကလဲ ပုံမွတ္ေထာက္ေနရတာ ဆုိေတာ့”
သူ စကား ရပ္သြားမိသည္။ မပု ခမ်ာမွာေတာ့ အျပဳံးမပ်က္။ ေသာကကုိ ျမိဳသိပ္ ထားမွန္းသူသိသည္။
“ကဲပါ ကုိေမာင္ရယ္ အိပ္ဖုိ႕လုပ္ မနက္ျဖန္ရုံးတက္ရမယ္ေလ၊ ကြ်န္မတို႕ ရုံးမွာ ေငြစုေငြေခ်း ထုတ္ဖုိ႕ လုပ္ၾကတာေပါ့”
မပု စကားကုိ နားေထာင္ကာ အိပ္ယာ၀င္ ခဲ့ေသာ္လည္း အေတြးစ က ရပ္မရ။ ဦးေမာင္ေမာင္ တုိ႕ လင္မယား က အစုိးရ စက္ရုံတစ္ခုမွ ၀န္ထမ္းမ်ား ျဖစ္၏။ အိမ္ေထာင္သက္ လုပ္သက္ မ်ားေၾကာင့္ ယခု ၀န္ထမ္းလုိင္းခန္းေလးကုိ ရထားေသာ္လည္း အစိုးရ ၀န္ထမ္းတုို႕၏ ထုံးနည္း အတုိင္း ပင္စင္ ယူခ်ိန္ ျပန္ အပ္ရမည္။ ေနစရာ အပုိင္ရယ္လို႕ စီစဥ္ ခ်ိန္မရေအာင္ မ်ားျပားေလးလံေသာ မိသားစု ၀န္ က သူတို႕ ထံ တနင့္တပုိး။ သားၾကီးက အခု မိန္းမ ခုိးလာသည္။ အခန္းလြတ္ႏွစ္ခုသာ ရွိေသာ သူတို႕ လုိင္းခန္းအတြင္း သားၾကီး အတြက္ တစ္ခန္း ေပးလုိက္ရျပန္သည္။ က်န္တစ္ခန္းမွာအပ်ိဳေပါက္ အရြယ္ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ သမီးလတ္ စုိးစုိး ကုိေပးထားရျပီး သမီးလတ္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနစဥ္ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေပးထားရသည္။ သူတို႕ လင္မယား က ဘုရားစင္ေရွ႕ အိပ္ပါသည္။
အိမ္ ။ သူ႕အိမ္မက္ထဲ အျမဲ ေနရာယူထားသည့္ အရာ။ ထုိအရာအတြက္ အိမ္မက္မ်ား မၾကာခဏ မက္ခဲ့ရပါေသာ္လည္း မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ျပန္လည္ ပ်က္ျပယ္ သြားရစျမဲ။ ၀န္ထမ္းသက္ ေလးဆယ္ ကပ္ေနသည့္ သူ႕ အတြက္ ပင္စင္ ခ်ိန္ မွာလည္း သုံးႏွစ္ခန္႕သာ လုိပါေတာ့သည္။ ဇနီးသည္ မပု လည္း ထုိ႕နည္းတူ။ စား ၀တ္ ေန ေရး စသည့္ အရာမ်ားကုိ သာ ႏွလုံးသည္းပြတ္ တစ္ခုလုံးျပည့္ႏွက္ေအာင္ ထုိးသိပ္ထည့္ထားရေသာ သူတို႕ လင္မယား၏ အနာဂါတ္ ထဲတြင္ “ထိမ္းျမားျခင္းလ်င္” ဆုိသည့္ မိဘ၀တၱရားတစ္ခု ထပ္ေဆာင္းတြဲလ်က္ပါလာခဲ့ေလျပီ။ သူ မ်က္လုံးမ်ား မမွိတ္ မီ တြင္ ပင္မုိးစင္စင္ လင္းခဲ့ေလသည္။
“ကုိမ်ိဳးျမင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဆုိက္ကားေလးတစ္စင္းေလာက္ စီစဥ္ေပးဗ်ာ”
“ဟ ငါ့ေကာင္ၾကီး ဘာထျဖစ္တာတုံး၊ အစုိးရ အလုပ္က အဆင္မေျပဘူးလား၊ လုပ္သက္ပဲ အေတာ္ရေနျပီ”
“ဟုတ္တယ္ေလ လုပ္သက္က အေတာ္ရလုိ႕ ပင္စင္နီးျပီ၊ က်ဳပ္ အတြက္ ေန႕တစ္ပုိင္း အလုပ္ေလးတစ္ခု လုိတယ္၊အိမ္စရိတ္က မ်ားမ်ားလာတယ္”
“ေအးကြာ ဟုတ္ပါျပီ၊ လုပ္ေပးပါ့မယ္၊ မင္း နင္းႏုိင္လုိ႕လား အသက္အရြယ္က ရလာျပီေနာ္”
“ကြ်န္ေတ္ာ နင္းႏုိင္ပါေသးတယ္ဗ်ာ၊ ၾကားေပါက္ ၀င္ေငြ ရမွကုိျဖစ္မွာရယ္”
သူ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ သူ ေနာင္တေတာ့မရမိခဲ့။ ကေလးငယ္ႏွစ္ေယာက္၏ ေက်ာင္းစရိတ္၊ သမီးလတ္၏ ေက်ာင္းစရိတ္ ႏွင့္ သာၾကီးေ၀ယံ ၏ စရိတ္ စသျဖင့္ သူတုိ႕ လစာႏွင့္ မကာမိေသာ ၀န္မ်ားကုိ ေျဖရွင္းရန္ သူဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သားၾကီး ေ၀ယံ က အလုပ္မယ္မယ္ရရ မရွိေသး။ အိမ္တြင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စလုံး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ မွီ ဦးမည္မသိ။
မ်ိဳးျမင့္ ႏွင့္ စကားေျပာ အျပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ မူလတန္းေက်ာင္းတြင္ အေျပးၾကိဳရသည္။မပု က အိမ္တြင္ ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္ေန၏။ သူတို႕ လင္မယား ႏွစ္္ေယာက္စလုံး ေန႕လည္ (၂)နာရီခြဲတြင္ ရုံးလႊတ္သည္။ က်န္ အခ်ိန္မ်ားကုိ ထုိနည္း အတုိင္းကုန္ဆုံးရ၏။
“ေဖေဖ ၾကီး သား တုိ႕ စာအုပ္ဖုိး ေတြ မနက္ျဖန္ သြင္းရမယ္ေနာ္”
“ေအး ပါကြာ ၊ ေအးပါ”
ႏုိ႕ညွာ ေကာင္းထက္ေလးႏွင့္ အငယ္ဆုံးပိစိမ တုိ႕က တစ္ႏွစ္သာ ျခားသည္။ တစ္ေယာက္က ရွစ္တန္း၊ တစ္ေယာက္က ခုႏွစ္တန္းအသီးသီးတက္ေနၾကျပီ။ စာအုပ္ဖုိးဆုိသည့္ အသံေၾကာင့္ သူ ဖ်ားခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္မိသည္။ သုိ႕ေသာ္ အျပဳံး ပ်က္လုိ႕ေတာ့ မျဖစ္။ တာ၀န္ဆုိလည္း ဟုတ္ ၀တၱရားဆုိလည္း မွန္သည္မဟုတ္လား။ အိမ္ ျပန္ေရာက္ ခ်ိန္ မပုက ညေနစာ ခ်က္ျပဳတ္ျပီးစီးေနျပီ။
“ကဲ ေရမုိးခ်ိဳးၾက၊ အငယ္ေကာင္ နားထဲေရမ၀င္ေစနဲ႕ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ ေမၾကီး ”
မပု ခမ်ာလည္း ရုံးအလုပ္ အိမ္အလုပ္မ်ားႏွင့္ မအားလပ္ႏုိင္။ငယ္စဥ္ကလုိ ေရမုိးခ်ိဳး လွလွ ပပ ျပင္ဆင္ ေနခ်ိန္လည္း မရေတာ့။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ သားသမီးမ်ား၏ ၀တၱရားမ်ားက မပုကုိ ပုိျပီး အက်ည္းတန္ အရြယ္က်ေစခဲ့သည္ ထင္ပါသည္။
“မပု”
“ဘာလဲ ကုိေမာင္”
“ငါ ဆုိက္ကား နင္းဖုိ႕ ေျပာခဲ့တယ္”
“ဘာ . .”
မပု အသံက ေအာင္သည္။
“ရွင္ က ဆုိက္ကားနင္းမယ္၊ ရွႈင္ရူးေနလား၊ ဒီအရြယ္ေရာက္မွ”
မပု၏ ကရုဏာ ေဒါေသာ အေမးကုိ သူ ေသခ်ာရွင္းျပဖုိ႕ လုိပါသည္။
“မပု ငါတုိ႕ လက္တေလာ အေျခ အေနကုိစဥ္းစားပါဦး၊ ငါတုိ႕ မွာ စုထားေဆာင္းထားတာေတြ ကုန္ေတာ့မယ္၊ သားၾကီး မဂၤလာပဲြျပီးရင္ ဘာျဖစ္လာမယ္ေတာင္ မေသခ်ာဘူး”
မပု မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္သီးေလးမ်ား ေ၀့၀ဲလာသည္ကုိ ျမင္ရ၏။ ငါတုိ႕ ၀န္ထမ္းဆုိတာက အသက္ ေျခာက္ဆယ္ျပည့္လုိ႕ ပင္စင္ယူတာနဲ႕ အရာရာကုိ ျပန္စြန္႕လႊတ္ေပးခဲ့ရတာ၊ငါတုိ႕ ဘယ္ေလာက္မွ စုမထားႏုိင္ေသးဘူး မပု”
ပင္စင္ဆုိသည့္ စကားေၾကာင့္ မပု မ်က္ရည္ ေပါက္မ်ားပင္ က်လာသည္။
“ငါတုိ႕ ေမ်ာ္လင့္ထားသလုိ သားၾကီးက ျဖစ္မလာဘူး မပု၊ သမီးလတ္ကလည္း ေက်ာင္းတက္တုန္း၊ အနာဂါတ္က ဘာျဖစ္မယ္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ငါတုိ႕ အတြက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ မွာ အိမ္ပုိင္ရာပုိင္ဆုိတာ ေမ်ာ္လင့္ဖုိ႕ တအားေ၀းေနတယ္ “
မေျပာခ်င္ဆုံးစကားမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္္္း ေျပာဖုိ႕လုိမည္ထင္ပါသည္။ မပု က
“ကုိေမာင္ရယ္၊ ရွင့္ မလဲ တစ္ဘ၀လုံး ပင္ပမ္း လွပါျပီ၊ ခု ဒီသားသမီးဆုိတဲ့ ဒုကၡ ေတြပါ .ထပ္တုိးေနျပီ”
“ေတာ္စမ္း မပု၊ ငါတုိ႕ လုိခ်င္လုိ႕ ေမြးထားၾကတာေလ၊ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ ေမြးခဲ့တာ တြက္ခ်က္ျပီး ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နဲ႕ ေမြးခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊ ငါတုိ႕ အသက္ရွင္သေရြ႕ ဒါေတြက ငါတုိ႕ တာ၀န္ပဲ၊ အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ျဖစ္တဲ့ ငါ့မွာ တာ၀န္ပုိရွိတယ္၊ ဒုကၡ ဆုိတဲ့ စကားကုိ မသုံးပါနဲ႕”
မပု တစ္ခြန္းမွ မေျပာေတာ့။ အရာထင္မွာ မဟုတ္မွန္းလဲ နားလည္လက္ခံလုိက္ပုံ ရပါသည္။
“ကဲ ငါတုိ႕ ထမင္းစားၾကရေအာင္”
ထိုေန႕က သားၾကီး ေ၀ယံ ႏွင့္ သမီးလတ္ မပါေသာ္လည္း မိသားစုထမင္း၀ုိင္းေလးကုိ စုိေျပေအာင္ အတက္ႏုိင္ဆုံးဖန္တီး ခဲ့ၾကပါသည္။
'' ယုဇန ဘက္မွာ တန္ဖိုးနည္း အိမ္ရာေတြ ေရာင္းေနတယ္ အရစ္က် စနစ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ေရ''
ကုိမ်ိဳးျမင့္ ေျပာစကားေၾကာင့္ သူ ရင္ထဲ လွဳပ္ခတ္သြားသည္။
'' တန္ဖိုးနည္း ဟုတ္စ ဘယ္ေလာက္တဲ့လဲ ဘယ္လို အရစ္က်လဲ''
'' မသိဘူးကြ ဒါေပမယ့္ ငါၾကားတာေတာ့ စစခ်င္း သိန္း ငါးဆယ္ ေလာက္ပဲ ေပးရမယ္ေျပာတာပဲ''
သူ ဆြံ ့အ သြားသည္။ သိန္းငါးဆယ္။ စစခ်င္းေပးသြင္း ရမည့္ တန္ဖိုးနည္း ပမာဏ ။ စိတ္ကူး ထဲမွာတင္ '' တာ့တာ '' ျပမိပါသည္။ တန္ဖိုးနည္း ဆိုသည္မွာ ေငြေၾကး ျပည့္စုံသူတို ့ သတ္မွတ္ထား ေသာ တန္ဖိုး နည္း ျခင္းသာျဖစ္လိမ့္မည္။
'' မလြယ္ေသးပါဘူးဗ်ာ၊ က်ဳပ္သား မဂၤလာေဆာင္ က ဒီတစ္ပါတ္ထဲ မွာ ၊ ဒါပဲ အာရုံစိုက္ရမယ္၊ ေနာင္ကိစၥ ေနာင္ ခါ ေပါ့''
''ေအးပါဗ်ာ၊ ေနာင္ကိစၥ ဆိုတာက ေနာင္ဆို ခင္မ်ားတို ့လင္မယား လမ္းေဘး ေရာက္မယ့္ အေရး ျမင္မိလို့ပါ''
''အဲ့ခါက် အိမ္ ငွားေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ''
သူ တစ္ခြန္းသာ ေျပာခဲ့ပါသည္။ ပါဆင္ဂ်ာ တစ္ေယာက္ ကုိ ဘာတာေစ်း လိုက္ပုိ ့ကာ အိမ္ ျပန္ လာခဲ့သည္။ အိမ္တြင္ သားႀကီး ႏွင့္ သူ ့ဇနီးေလာင္းတို ့ေရာက္ေန၏။
'' ေဟာ သားႀကီး ေဝယံ ေရာက္ျပီလား၊ ဖိတ္စာ ေတြေရာ ေစ့ငု ေအာင္ေဝခဲ့ရဲ ့လား ကြ''
ဦးေမာင္ ဆိုက္ကားကုိ လိုင္းခန္းေရွ ့ ထိုးရပ္ကာ ေသာက္ေရအိုးမွ ေရတစ္ခြက္ငွဲ ့ေသာက္ရင္း ေမးလိုက္သည္။
''ဟုတ္အေဖ''
သားႀကီးအေျဖက အသက္မပါ။ ေကာင္မေလး ကုိၾကည့္ေတာ့ လည္း မ်က္ႏွာ မသာမယာ ကုိ ျမင္ရ၏ ။ ေနာက္ သူ မပု ရွိရာ မီးဖိုေခ်ာင္သုိ ့ ဝင္ကာ ထမင္းစားရန္ျပင္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ အိမ္ေရွ ့ခန္းမွ ေကာင္မေလး ၏ တီးတိုးစကား တစ္ခြန္းကုိ ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေသး၏။
''ကုိ ကုိ ့အေဖက အစိုးရ ဝန္ထမ္းဆို ၊ ဆိုက္ကား ဘာလို ့ ့နင္းေနတာလဲ''
''မသိပါဘူး ကြာ အသက္ႀကီးျပီး စိတ္ ဂဏါ မျငိမ္ ျဖစ္တာေနမယ္''
''ကုိ ခ်စ္မိဘေတြ ေတာ့ အဲ့ဒါ သိလို ့ မျဖစ္ ဘူးေနာ္၊ ကုိ ့ကုိပါ အထင္ေသးေနမွာ၊ ဆိုက္ကားသမား သားဆိုျပီး ''
''ေအး ပါကြာ ေအးပါ ''
ၾကားရေသာ စကားမ်ားက ထမင္းစားရန္ပင္ မဝင္နိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိေတာ့သည္။ သားႀကီးႏွင့္ ေကာင္မေလး တို ့၏ စကားမ်ား တြင္ သိကၡာ တရား တို ့ ေရာျပြန္း ေန၏။ခႏၶာကုိယ္ ေပၚမွ ေနေလာင္ ကြက္တစ္ခ်ိဳ ့ကုိ သူ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ ကုိက္ခဲ ေသာ ခါး ရိုး မွ နာက်င္မွဳကုိ ခံ စားမိသည္။ အရာရာသည္ အုံႏွင့္က်င္းႏွင့္ ထိုးေဖါက္ လာေသာ ဓါးသြားမ်ား ပမာ။
''မပု ''
''ရွင္ ကုိေမာင္''
''ငါ ငါ ဆိုက္ကား မနင္းေတာ့ဘူး ကြာ''
''ေဟာ ျဖစ္ျပန္ျပီ၊ အင္းပါ ရွင္ သက္သာတာေပါ့၊ ကြ်န္မလည္း ႀကည့္ရက္္ လို ့ ၾကည့္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္မတို ့စုဗူး ေလး လဲ ရွိပါေသးတယ္ ရွင့္၊ သေဘာ သေဘာ''
ထမင္း မစားပဲ ဆိုက္ကားျပန္အပ္ရန္ ထြက္လာခဲ့မိသည္။ ေခါင္းငုံ ့ထား သည့္အတြက္ သူ ့မ်က္လုံးမွ မ်က္ရည္စ တစ္ခ်ိဳ ့ကုိ မပု ျမင္ဖို ့မလြယ္ေပ။
''အခါေတာ္ ××××× ေပး ×××× တာက ××××× နတ္ေရးငယ္ ×ေရႊစာ ''
မဂၤ လာပဲြ က အခမ္းနားႀကီးမဟုတ္ေသာ္လည္း အတန္အသင့္ေတာ့ စိုေျပခဲ့ပါသည္။ လကုန္ပိုင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း ဝန္ထမ္း အမ်ားစု က တက္နိုင္သေလာက္ လက္ဖဲြ ့ကာ ခ်ီးျမွင့္ ခဲ့ၾကသည္။ သတို ့သမီး ဘက္မွ ေဆြ မ်ိဳး က ဆယ္ေယာက္ပင္ မျပည့္ ခ်င္။ သားႀကီး ေဝယံ ၏ အျပဳံးမ်ားကုိ ျမင္ေတြ ့ရေသာအခါ ၾကည္နူး မိေသာ္လည္း အနာဂါတ္ ကုိ ပင္ေရ ရာစြာ စဥ္းစားမထားေသာ ခဏတာ အျပဳံး မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းေတာ့ သူ ေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။
မဂၤလာပဲြ ျပီးခ်ိန္ တြင္ သတိုးသမီး ဘက္မွ အမ်ိဳး ငါးေယာက္ခန္ ့ လက္ဖဲြ ့ မ်ားအနားတြင္ေဝ့သီေန၏။
''ဟဲ့ ေငြသား ဘယ္ေလာက္လဲ ျမတ္လား''
''အျမတ္ေတာ့ မရဘူး ရွင့္ ဒါေပမယ့္ အရင္းေလာက္ေတာ့ ျပန္ရပါတယ္။ ပစၥည္းက အျမတ္ေပါ့''
စကားၾကားရေတာ့လည္း ေက်နပ္သလိုလို ရွိွသည္။ စုဗူး ေလး ႏွင့္ မပု ၏ ေရႊတိုေရႊစ ေလးမ်ား ျပန္ရနိုင္ သည္ေလ။ ရင္ထဲက အလုံးတစ္ခု က် သြားသည္။ ဧည့္သည္မ်ား ျပန္သြား ခ်ိန္တြင္ သားႀကီးႏွင့္ မပု တို ့ စကားလက္ဆုံၾကေန၏။ သူလည္း အလိုက္သင့္ နားေထာင္ ေနမိသည္။
''ဟဲ့သား ကံေကာင္းတယ္ေနာ္ မိတ္ေဆြ ေတြ ေၾကာင့္ နို ့မို ့ အေမတို ့ စုဗူးေလးေတာင္ ျပန္ျဖည့္ နိုင္မွာမဟုတ္ဘူးရယ္၊ ဒီေလာက္ဆို နင့္အေဖ အိမ္ရာ အိပ္မက္ေလး ျပန္မက္ လို ့ ့ရနိုင္ေလာက္ေသးရဲ ့ ''
'' အေမ ကလဲ သားသမီး ကုိ လုပ္ေပးတာ ဆုံးခန္းတိုင္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပးေလဗ်ာ''
''ဟင္ ဘာတုံး ခုပဲ မဂၤလာေဆာင္ျပီးတာေလ၊ ေနာက္ နင္အလုပ္မရခင္ ငါတို ့ပဲ ေကြ်း ထားရဦးမယ္''
''သူတို ့က မွာသြားတယ္ အေမ ၊ သတိုးသမီးဘက္မွာ လည္း ေဆာင္ဖို့''
'' ဘာ ''
မပု ၏ အသံအတြင္းက ေဒါသ ရိပ္မွာ အိမ္ခန္းကေလးထဲ သိသိသာသာ လႊမ္းမိုးသြားသည္။
''ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ လည္း ေျပာတယ္အေမ ၊ သူမ်က္ႏွာမငယ္ဖို ့ အေမတို ့ လုပ္ေပးမယ္လို ့ သားေျပာလိုက္တယ္''
''ဟင္ နင္ နင္ ငါတို ့ကုိေတာင္မတိုင္ပင္ပဲ ''
''မပု ''
သူ ဝင္ဟန္ ့လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးကုိ ၾကည့္ေတာ့ ကုပ္ကုပ္ကေလး ။
''မဂၤလာေန ့မွာ ဒီလိုမေျပာရဘူး မပု၊ ငါ တို ့ က မိဘ ၊ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ဒါ ျဖစ္သင့္ပါတယ္''
မပု က ေဝခဲြရ ခက္စြာ သူ ့ကုိ ၾကည့္ေနသည္။ မပု ငုိခ်င္ေနတာ သိသာ၏'။
''အေဖ လုပ္ေပးပါေနာ္ ဒီ တစ္ခါ ျပီးရင္ ျပီးပါျပီ''
သားႀကီး ၏ တီးတိုးစကား ။ သူ ေခါင္း ျငိိတ္ မိလား မျငိတ္မိလား မေရ ရာေတာ့။
ရြာမဂၤလာေဆာင္စရိတ္ႏွင့္ အတူ မပု ကုိသာ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ ရြာအထိ သူမလိုက္ေတာ့ ။ ရွည္လ်ားေလးလံေသာ အေတြး အပိုင္းအစမ်ားႏွင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ ထိုင္ေနမိသည္။ လက္ထဲတြင္ ေငြသား တစ္ျပားမွ မရွိသည့္ စုဗူးေလး။
''ေဖႀကီး သမီး တို ့ ေက်ာင္းကပဲြ အတြက္ ပိုက္ဆံ ေပးရမွာ''
''သားလည္း ေပးရမွာ ေဖႀကီး''
အငယ္ႏွစ္ေယာက္ ၏ စကားကုိ ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္သည္။ ေနာက္ ဖုန္းဆက္ ကာေျပာခဲ့ေသာ သမီးလတ္ ၏ စကားတစ္ခ်ိဳ ့က ေခါင္းထဲ ဝင္လာျပန္သည္။
''အေဖ သမီး ေက်ာင္းလခ သြင္းရေတာ့မယ္၊ အေဆာင္လခလည္း ေစ်းတက္သြားတယ္၊ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ဖိုးေတြ က်န္ေသးတယ္ေနာ္အေဖ''
သူ လက္ထဲက ခလုတ္ဖုန္ေလးကုိ ႏွိပ္လိုက္သည္။
''ဟလို ကုိမ်ိဳးျမင့္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ ပင္စင္ ယူဖို ့ သိပ္မလို ေတာ့ဘူး ဗ်ာ၊ အဲ့ေတာ့ လခစား အလုပ္ေလး တစ္ခုေလာက္ ႀကိဳလုပ္ခ်င္တယ္''
'' . . . . . . . .''
''ေအာ္ ရပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ က ေန ့တစ္ဝက္ပဲ အလုပ္ဆင္းရတာေလ၊ လုပ္ပါ့မယ္''
''. . . . . . ''
'' အင္း ဒီလိုပဲေပါ့ဗ်ာ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို ့ အသက္အရြယ္ပိုင္းအရ လုံျခဳံေရး ဆိုတဲ့ အလုပ္က လဲြျပီး တျခား အဆင္ေျပတာ ဘာရွိေတာ့မလဲ ေနာ့ ''
ဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ရုံးပိတ္ရက္မို ့ နံေဘး အခန္းမ်ားမွ မိသားစုမ်ား၏ စကားသံ စာစာ မ်ားကုိ ၾကားရ၏။ နုစဥ္က မပု ႏွင့္သူ၏ မဂၤလာဓါတ္ပုံ ကေလးကုိ ျပန္ၾကည့္ကာ ျပဳံး မိသည္။ ဝတၲရား ။ လွပေသသပ္စြာ ျဖစ္တည္ေနေသာ စကားလုံး။ လွသည္ဆိုျခင္းထက္ မိဘ မ်ား အတြက္ ဆိုလ်င္ ပုိမို ျပည့္စုံစြာ စနစ္တက် တည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္အဦ တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု သူထင္သည္။ ခ်ိ နဲ ့စျပဳ ေနေသာ သူ ့ပုံစံကုိ သူ ျပန္ၾကည့္ကာ လုံျခဳံ ေရး အဝတ္အစား ႏွင့္တဲြ ျမင္မိသည္။ ႏွစ္အနည္းငယ္ အတြင္းေရာက္လာေတာ့မည့္ '' ပင္စင္ ''ဆိုသည့္ အရာအတြက္ အေကာင္းဆုံးျပင္ဆင္မွဳ တစ္ခု ကုိ သူ လုပ္ဖို ့ ဆုံးျဖတ္ထားလိုက္ျခင္းပင္။
ယခု ဆို သားႀကီးေဝယံ က ေျမးမေလး တစ္ေယာက္ကုိ ေမြးေပးထားသည္။ မပု အတြက္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ ဟု လည္း ဆိုနိုင္သည္။ သားႀကီးက Taxi ေမာင္းကာ ဇနီးသည္ႏွင့္ သမီး အတြက္ ေငြရွာ ေပးသည္။ သူ တို ့အတြက္ေတာ့ မေတာင္းဆိုျဖစ္။ သူတို့လင္ မယား လည္း ပင္စင္ ယူရန္ တစ္ႏွစ္ခန္ ့သာ လိုေတာ့သည္။ သမီးလတ္ လည္း ေက်ာင္းျပီး ေတာ့မည္။ ျပန္လည္စုေဆာင္းထားေသာ ေငြတိုေငြ စေလးမ်ားကုိ စုဗူးေဟာင္းေလးထဲ ျပန္သိမ္းရင္း သူ တို ့ ၏ '' အိမ္ရာအိပ္မက္ကေလး'' ကုိ အသက္ဆက္ ဖို ့ တက္စြမ္းသေရြ ့ ျပန္လည္ ႀကိဳးစားလာၾကသည္မွာ သုံးႏွစ္တိုင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
''ယီးေလးေလ့ ယီးေလ့ယို''
ေျမးမေလး ႏွင့္ ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ မပုကုိ ႀကည့္ကာ သူ ေက်နပ္ျပဳံးျပဳံးရင္း သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကုိ ေကာက္ဖတ္ေနစဥ္
''အေမ အေဖ အဟင့္ ဟင့္''
အိမ္ေပၚ ငိုယုိကာ တက္လာေသာ သမီးလတ္။
'' သမီး ဘာျဖစ္ လာတာလဲ''
''သ သမီးေလ သမီး . . သူနဲ ့လက္ထပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္''
''ဟင္''
'' ဘာျဖစ္လို့လည္းသမီးရယ္ အထိတ္တလန္ ့''
"သမီး . . . သမီး မွာ သူ ့ကုိယ္ဝန္ လြယ္ထားရတယ္အေမ''
''ဘာ ''
သည္တစ္ႀကိမ္ ဦးေမာင္ေမာင္ ကုိယ္တိုင္ ''ဘာ'' လိုက္မိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မပုက သမီးငယ္ကုိ အိပ္ခန္ း ထဲ ေခၚသြားသည္။ေဒါသကုိ သူ အတန္တန္ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့။ နံရံေပၚ လက္သီးတစ္လုံး ေရာက္သြားသည္။ ဒုန္း ကနဲ ျမည္သံေၾကာင့္ အခန္ းတြင္းမွ သမီးလတ္၏ ငုိသံ ထြက္လာသည္။ ေနာက္ မပု က အခန္းျပင္ ထြက္လာျပီး
''ကြ်န္မတို ့က သမီး ရွင္ေလ၊ ေဒါသနဲ ့ေျဖရွင္းရမယ့္ ကိစၥ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ကုိေမာင္''
ဟု ဆိုပါသည္။ေနာက္အခန္းတြင္းျပန္ဝင္သြားပါသည္။
သူ နုတ္ခမ္းမ်ားကုိ ျပတ္လုမတတ္ ကုိက္ထားမိ၏။စိတ္ကုိ အတက္နိုင္ဆုံး ျပန္လည္ေျဖေလ်ာ့ ပစ္ခဲ့ရ ျပန္သည္။
အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာေသာ အခါ မပု အခန္းအျပင္ ထြက္လာျပီး စကားဆုိသည္။
'' ကြ်န္မတို ့ လက္ထပ္ေပးမွ ရမယ္ကုိေမာင္''
သည္အတိုင္းသာျဖစ္လာရေတာ့မည္။ျငင္းပါယ္ဖို ့ရာလည္း မစြမ္းသာေတာ့။
''ျပီးေတာ့ သမီးေကာင္ေလးက မဂၤလာစရိတ္ မနိုင္ေသးဘူး၊ ကြ်န္မတို ့အက်ဥ္းခ်ဳ ံး လုပ္ေပးရမယ္၊ သူတို ့ေနာင္မွ အလုပ္နဲ ့ျပန္ဆပ္မယ္တဲ့''
မပု၏ ေနာက္ဆက္တဲြစကားၾကားခ်ိန္တြင္ ေခ်ပစ္လက္ပစ္ လဲက် ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားခဲ့ရသည္။ မပု က ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လည္ပင္း မွ ဆဲြႀကိဳးေလးကုိ ျဖဳတ္ေပးသည္။ သူ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ထပ္က်မိသည္။ ေနာက္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလုံး၏ အႀကည့္မ်ားက ''အိမ္ရာ အိပ္မက္'' စုဗူး ကေလးဆီသုိ ့ ။
''လာျပီဗ်ာ ၊ အားလုံးအတြက္ တန္ဖိုးနည္း အိမ္ရာေလးေတြ''
အိမ္ေရွ ့လမ္းေပၚမွ လူတစ္ေယာက္၏ အသံ။
''စာခ်ဳပ္မလို ၊ ပဲြစားမလို၊ လူတိုင္းဝယ္နိုင္တဲ့ေစ်းနဲ ့ကုိရမွာ''
ေခတ္စနစ္ တုိးတက္ေျပာင္းလဲ မွဳေၾကာင့္ထင္ရဲ ့။ အိမ္ရာ မ်ားကုိပင္ ေအာ္ဟစ္ ကာ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ လိုက္ေရာင္းေနၾကသည္။ သူ ဖတ္လက္စ သတင္းစာကုိ ခ်ကာ အိမ္ေရွ ့အေျပးႏွင္ခဲ့သည္။
'' အရွဳပ္အရွင္းလဲ ကင္းတယ္ေနာ္ လာၾက လာၾက၊ အခန္းေတြ လည္း က်ယ္တယ္''
အညႊန္းေကာင္းဟု ဆိုရမည္။ မပုက
'' ကုိေမာင္ ရွင္ဘယ္ ထေျပးတာလဲ ရုတ္တရတ္''
'' ဟ ငါတို ့အိပ္မက္နဲ ့အနီးစပ္ဆုံး ကိစၥေလ မၾကားဘူးလား၊ တန္ဖိုးနည္းအိမ္ရာ တဲ့၊ ေအာ္ေရာင္းေနတာ''
မပုကုိ အေျဖေပးကာ အိမ္ေရွ ့လမ္းမေပၚမွ အသံလာရာဆီသုိ ့အေျပးထြက္ခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ ့သုိ ့ ေရာက္ေသာအခါ . . .
''ဟင္ ''
'' တန္ဖိုး နည္း အိမ္ရာ '' ဟု အာေဘာင္အာရင္းသံသံ ေအာ္ေရာင္းေနေသာ လူတစ္ဦး ၏ လက္ထဲတြင္ သစ္သားႏွင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အေရာင္စုံ စာကေလး အိမ္ကေလးမ်ား ကုိ ေတြ ့လိုက္ရေလသည္။
ေမာင္ၾသေလး
စာကိုေသခ်ာဖတ္ရွဳၿပီးခ်ိန္ အိရင္နာမိပါတယ္ အိတို့ မိဘေတြ သားသမီးေတြကို ဘယါလို ေပးဆပ္ျကလဲ သူတို့အိမ္မက္ေတြ ဘဝေတြ အားလံဳးရင္း ေပးဆပ္ခဲ႔ႀကပါတယ္
ဒါဆို အိတို့ကေရာ ဘာျပန္ေပးဆပ္ပီးပီးလဲ
ဒီအေတြး ဟာ အိ မိုက္မဲစဥ္အခ်ိန္က လိမၼာေစေသာအေတြးျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္ အစားထိုးမရတဲ႔မိဘတန္ဖိုးသိလာခဲ႔တယ္
ခု အသိတရားရခ်ိန္ ဒီစာေလး ေတြ႔ေတာ့ တအားသေဘာက်မိတယ္ ျပန္လည္ မွွ်ေဝခ်င္လာတယ္ အသိတရား မ်ွတဲ႔သေဘာပါ အားလံုး မိဘေတြကိုတန္ဖိုးထား ေက်းဇူးသိတတ္ ဆပ္တတ္သူေတြ ျဖစ္ျကပါေစ လို့ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္
mee chit
