ေလာက၌ ``ခ်စ္စရာေကာင္းသည္´´ဆိုသည္မွာ ကိေလသာကင္းျခင္းကိုဆိုသည္။
တစ္ဆင့္ေလွ်ာ့ ေျပာရလွ်င္ ကိေလသာနည္းျခင္းကိုဆိုသည္။
လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သည္ဆိုရာ၌ ႐ုပ္ရည္ေျပျပစ္မႈကို ခ်စ္သည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း ထိုအခ်က္မွာ အဓိကမဟုတ္ေပ။
႐ိုးသားျခင္း၊ အတၱနည္းျခင္း၊ သည္းခံျခင္း၊
အေမွ်ာ္အျမင္ရွိျခင္းစသည္ အခ်က္မ်ားရွိလွ်င္ရွိသေလာက္ ျမတ္ႏိုးမိတတ္ၾကသည္။
မ႐ိုးသားဘူးဆိုပါစို႔ ခ်စ္ႏိုင္ပါဦးမည္ေလာ...
အတၱႀကီးသည္ဆိုပါစို႔ ခ်စ္ႏိုင္ပါဦးမည္ေလာ...
တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အစကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ၾက၊ ျမတ္ႏိုးၾကသည္။
ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္သိလာလို႔ ``အတၱသိပ္ႀကီးတာပဲ၊ ႐ိုးသားမႈ လံုးဝမ႐ွိဘူးပဲ၊ နည္းနည္းေလး ေတာင္ သည္းမခံႏိုင္ဘူးပဲ´´စသျဖင့္ သိလာလွ်င္ တေျဖးေျဖးႏွင့္ မုန္းတီးၿပီး
ခြာသြားၾကျပန္သည္။
႐ိုးသားျခင္း၊ အတၱနည္းျခင္း၊ သည္းခံျခင္း၊ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိျခင္း ဆိုသည္တို႔မွာ ကိေလသာ နည္းျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
႐ိုးသားရင္ ႐ိုးသားသေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။
ေမတၱာႀကီးရင္ ႀကီးသေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။
အသိႀကီးရင္ ႀကီးသေလာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေလာက၌
``ခ်စ္စရာေကာင္းသည္´´ဆိုသည္မွာ ကိေလသာနည္းျခင္းကို ဆိုသည္။
ကိေလသာ ကင္းပါမူကား ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
သတိ႐ွိရင္....
သတိရွိရင္မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြ
မဝင္နိုင္ဘူး။
မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြမဝင္ရင္
မဆင္းရဲဘူး။
သတိရွိရင္စိတ္ေကာင္းေတြျဖစ္တယ္။
စိတ္ေကာင္းျဖစ္ရင္ခ်မ္းသာတယ္။
သတိရွိရင္မဆင္းရဲဘူး။
သတိရွိရင္ခ်မ္းသာတယ္။
သတိရွိရင္အကုသိုလ္မျဖစ္ဘူး။
သတိရွိရင္ကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။
သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြထဲမွာ
အပၸမာဒဆိုတဲ့သတိဟာ
အၾကီးက်ယ္ဆုံးတရားျဖစ္ပါတယ္။