شب ، این تاریکی وصف ناپذیر ، آنچه در خود می پروراند مرگ و نیستی نیست!
خیره بر آسمانی پر ستاره گویی این دیو دستاری از تاریکی بر روشنایی های نیمه جان کشیده ، قطراتی نور همچون دستانی از آزادی بیرون زده اند.
گورستان این تجلی گاه همگان را بر چهلو گرفته خاک نیستی بر چهره روز کشیده استن!
