±±ကြၽန္မတို႔အသက္ရြယ္မ်ားဟာညေနခင္းမ်ား
စြာကိုပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္ျဖတ္သန္းဖူးခ့ဲပါသည္။
အျပဳးံန႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အမုန္းန႔ဲ
လည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အလြမ္းန႔ဲလည္း
ျဖတ္သန္းဖူးသည္။အေမာန႔ဲလည္းျဖတ္သန္း
ဖူးသည္။အေပ်ာ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ေၾကာက္စိတ္န႔ဲ
ျဖတ္သန္းေနတာေတာ့မဟုတ္တာေသခ်ာပါ
သည္။ကြၽန္မေတြးေနဆဲမွာပင္ကြၽန္မေနာက္မွ
ေျခသံသ့ဲသ့ဲၾကားရသည္။လွည့္ၾကည့္လိုက္
ေတာ့သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ေက်ာင္းထိုင္
ဆရာေတာ္၊အသက္ေတာ္၇၅ႏွစ္ခန္႔ရိွၿပီျဖစ္
ေသာ ဘဘုန္းျကီးသည္ေတာင္ေဝွးကိုအား
ျပဳထားသည္။မ်က္မွန္ထူထူ၊သကၤန္းအညိဳ
ရင့္ရင့္ေရာင္ႏွင့္ဇရာ၏လကၡဏာကိုျပေနေသာ္
လည္းရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ပို၍သပၸါယျဖစ္
ေနပါသည္။အနားေရာက္လာေသာဘဘုန္း
အားလက္အုပ္ခ်ီဦးခ်ကန္ေတာ့လိုက္၏။
"ဆရာမေလးကအုတ္ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး
စိတ္ဝင္စားေနပုံရတယ္"
"တင္ပါ့ဘုရား"
"ဒီအေၾကာင္းေတြကိုဘဘုန္းဘယ္သူ႔မွ
လည္းမေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ေျပာမျပမိ
ေအာင္လည္းသတိထားပါတယ္။ဆရာမ
ေလးကေတာ့စာလည္းေရး၊ကေလးေတြကို
ပညာသင္ရင္းန႔ဲအမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံ
ေနရတာဆိုေတာ့နည္းနည္းေလာက္ေတာ့
့ေျပာျပခ်င္တယ္။ၿပီးေတာ့သူကဆရာမေလး
လိုပဲစာေရးတယ္၊စာေရးဆရာသိပ္ျဖစ္ခ်င္
တာ၊မဂၢဇင္းေတြမွာဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေလာက္
ေတာ့ပါဖူးတယ္"
"ေျပာျပပါ ဘုရား၊တပည့္ေတာ္ဂူေလးကို
ၾကည့္ၿပီးစိတ္ဝင္စားေနပါတယ္ဘုရား"
ဘဘုန္းအားတု႔ံျပန္စကားအျမန္ေျပာလိုက္ရ
သည္။ "ဒီဦးဇင္းေလးကဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊မိဘေတြ
ကအေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။
ဘဘုန္းပဲအေျခခံစာေတြသင္ေပး၊ဘဘုန္းပဲ
ရန္ကုန္ကစာသင္တိုက္ကိုကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခ့ဲ
ရတာဟိုႏွစ္ကပဲသီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္
လို႔ဆိုၿပီးသကၤန္းတစ္စုံဆုခ်လိုက္ရေသး
တယ္။လိုရင္းေျပာရရင္ေတာ့ဆရာမေလး
ရယ္၊သူေနတ့ဲစာသင္တိုက္မွာဦးဇင္းတစ္ပါး
ကဆိုနီကက္ဆက္တစ္လုးံေပ်ာက္တာကစ
တာပဲ၊တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲကက္ဆက္
္္ေပ်ာက္ၿပီး၊သုးံရက္ေလာက္အၾကာဦးဇင္း
ေလးရ႕ဲဘႀကီးကကက္ဆက္တစ္လုးံဝယ္လႉ
လိုက္တယ္။အဲဒီကက္ဆက္ကအမ်ိဳးအစား
ခ်င္းကတူေနတယ္ေလ။ကက္ဆက္ေပ်ာက္
တ့ဲဦးဇင္းေလးကဘဘုန္းရ႕ဲဦးဇင္းေလးကိုစြပ္
စြဲတယ္ေပါ့ေလ။ကြၽန္မတို႔အသက္ရြယ္မ်ားဟာညေနခင္းမ်ား
စြာကိုပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္ျဖတ္သန္းဖူးခ့ဲပါသည္။
အျပဳးံန႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အမုန္းန႔ဲ
လည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အလြမ္းန႔ဲလည္း
ျဖတ္သန္းဖူးသည္။အေမာန႔ဲလည္းျဖတ္သန္း
ဖူးသည္။အေပ်ာ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ေၾကာက္စိတ္န႔ဲ
ျဖတ္သန္းေနတာေတာ့မဟုတ္တာေသခ်ာပါ
သည္။ကြၽန္မေတြးေနဆဲမွာပင္ကြၽန္မေနာက္မွ
ေျခသံသ့ဲသ့ဲၾကားရသည္။လွည့္ၾကည့္လိုက္
ေတာ့သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ေက်ာင္းထိုင္
ဆရာေတာ္၊အသက္ေတာ္၇၅ႏွစ္ခန္႔ရိွၿပီျဖစ္
ေသာ ဘဘုန္းျကီးသည္ေတာင္ေဝွးကိုအား
ျပဳထားသည္။မ်က္မွန္ထူထူ၊သကၤန္းအညိဳ
ရင့္ရင့္ေရာင္ႏွင့္ဇရာ၏လကၡဏာကိုျပေနေသာ္
လည္းရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ပို၍သပၸါယျဖစ္
ေနပါသည္။အနားေရာက္လာေသာဘဘုန္း
အားလက္အုပ္ခ်ီဦးခ်ကန္ေတာ့လိုက္၏။
"ဆရာမေလးကအုတ္ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး
စိတ္ဝင္စားေနပုံရတယ္"
"တင္ပါ့ဘုရား"
"ဒီအေၾကာင္းေတြကိုဘဘုန္းဘယ္သူ႔မွ
လည္းမေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ေျပာမျပမိ
ေအာင္လည္းသတိထားပါတယ္။ဆရာမ
ေလးကေတာ့စာလည္းေရး၊ကေလးေတြကို
ပညာသင္ရင္းန႔ဲအမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံ
ေနရတာဆိုေတာ့နည္းနည္းေလာက္ေတာ့
့ေျပာျပခ်င္တယ္။ၿပီးေတာ့သူကဆရာမေလး
လိုပဲစာေရးတယ္၊စာေရးဆရာသိပ္ျဖစ္ခ်င္
တာ၊မဂၢဇင္းေတြမွာဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေလာက္
ေတာ့ပါဖူးတယ္"
"ေျပာျပပါ ဘုရား၊တပည့္ေတာ္ဂူေလးကို
ၾကည့္ၿပီးစိတ္ဝင္စားေနပါတယ္ဘုရား"
ဘဘုန္းအားတု႔ံျပန္စကားအျမန္ေျပာလိုက္ရ
သည္။ "ဒီဦးဇင္းေလးကဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊မိဘေတြ
ကအေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။
ဘဘုန္းပဲအေျခခံစာေတြသင္ေပး၊ဘဘုန္းပဲ
ရန္ကုန္ကစာသင္တိုက္ကိုကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခ့ဲ
ရတာဟိုႏွစ္ကပဲသီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္
လို႔ဆိုၿပီးသကၤန္းတစ္စုံဆုခ်လိုက္ရေသး
တယ္။လိုရင္းေျပာရရင္ေတာ့ဆရာမေလး
ရယ္၊သူေနတ့ဲစာသင္တိုက္မွာဦးဇင္းတစ္ပါး
ကဆိုနီကက္ဆက္တစ္လုးံေပ်ာက္တာကစ
တာပဲ၊တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲကက္ဆက္
္္ေပ်ာက္ၿပီး၊သုးံရက္ေလာက္အၾကာဦးဇင္း
ေလးရ႕ဲဘႀကီးကကက္ဆက္တစ္လုးံဝယ္လႉ
လိုက္တယ္။အဲဒီကက္ဆက္ကအမ်ိဳးအစား
ခ်င္းကတူေနတယ္ေလ။ကက္ဆက္ေပ်ာက္
တ့ဲဦးဇင္းေလးကဘဘုန္းရ႕ဲဦးဇင္းေလးကိုစြပ္
စြဲတယ္ေပါ့ေလ။ကြၽန္မတို႔အသက္ရြယ္မ်ားဟာညေနခင္းမ်ား
စြာကိုပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္ျဖတ္သန္းဖူးခ့ဲပါသည္။
အျပဳးံန႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အမုန္းန႔ဲ
လည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အလြမ္းန႔ဲလည္း
ျဖတ္သန္းဖူးသည္။အေမာန႔ဲလည္းျဖတ္သန္း
ဖူးသည္။အေပ်ာ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ေၾကာက္စိတ္န႔ဲ
ျဖတ္သန္းေနတာေတာ့မဟုတ္တာေသခ်ာပါ
သည္။ကြၽန္မေတြးေနဆဲမွာပင္ကြၽန္မေနာက္မွ
ေျခသံသ့ဲသ့ဲၾကားရသည္။လွည့္ၾကည့္လိုက္
ေတာ့သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ေက်ာင္းထိုင္
ဆရာေတာ္၊အသက္ေတာ္၇၅ႏွစ္ခန္႔ရိွၿပီျဖစ္
ေသာ ဘဘုန္းျကီးသည္ေတာင္ေဝွးကိုအား
ျပဳထားသည္။မ်က္မွန္ထူထူ၊သကၤန္းအညိဳ
ရင့္ရင့္ေရာင္ႏွင့္ဇရာ၏လကၡဏာကိုျပေနေသာ္
လည္းရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ပို၍သပၸါယျဖစ္
ေနပါသည္။အနားေရာက္လာေသာဘဘုန္း
အားလက္အုပ္ခ်ီဦးခ်ကန္ေတာ့လိုက္၏။
"ဆရာမေလးကအုတ္ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး
စိတ္ဝင္စားေနပုံရတယ္"
"တင္ပါ့ဘုရား"
"ဒီအေၾကာင္းေတြကိုဘဘုန္းဘယ္သူ႔မွ
လည္းမေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ေျပာမျပမိ
ေအာင္လည္းသတိထားပါတယ္။ဆရာမ
ေလးကေတာ့စာလည္းေရး၊ကေလးေတြကို
ပညာသင္ရင္းန႔ဲအမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံ
ေနရတာဆိုေတာ့နည္းနည္းေလာက္ေတာ့
့ေျပာျပခ်င္တယ္။ၿပီးေတာ့သူကဆရာမေလး
လိုပဲစာေရးတယ္၊စာေရးဆရာသိပ္ျဖစ္ခ်င္
တာ၊မဂၢဇင္းေတြမွာဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေလာက္
ေတာ့ပါဖူးတယ္"
"ေျပာျပပါ ဘုရား၊တပည့္ေတာ္ဂူေလးကို
ၾကည့္ၿပီးစိတ္ဝင္စားေနပါတယ္ဘုရား"
ဘဘုန္းအားတု႔ံျပန္စကားအျမန္ေျပာလိုက္ရ
သည္။ "ဒီဦးဇင္းေလးကဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊မိဘေတြ
ကအေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။
ဘဘုန္းပဲအေျခခံစာေတြသင္ေပး၊ဘဘုန္းပဲ
ရန္ကုန္ကစာသင္တိုက္ကိုကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခ့ဲ
ရတာဟိုႏွစ္ကပဲသီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္
လို႔ဆိုၿပီးသကၤန္းတစ္စုံဆုခ်လိုက္ရေသး
တယ္။လိုရင္းေျပာရရင္ေတာ့ဆရာမေလး
ရယ္၊သူေနတ့ဲစာသင္တိုက္မွာဦးဇင္းတစ္ပါး
ကဆိုနီကက္ဆက္တစ္လုးံေပ်ာက္တာကစ
တာပဲ၊တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲကက္ဆက္
္္ေပ်ာက္ၿပီး၊သုးံရက္ေလာက္အၾကာဦးဇင္း
ေလးရ႕ဲဘႀကီးကကက္ဆက္တစ္လုးံဝယ္လႉ
လိုက္တယ္။အဲဒီကက္ဆက္ကအမ်ိဳးအစား
ခ်င္းကတူေနတယ္ေလ။ကက္ဆက္ေပ်ာက္
တ့ဲဦးဇင္းေလးကဘဘုန္းရ႕ဲဦးဇင္းေလးကိုစြပ္
စြဲတယ္ေပါ့ေလ။ကြၽန္မတို႔အသက္ရြယ္မ်ားဟာညေနခင္းမ်ား
စြာကိုပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္ျဖတ္သန္းဖူးခ့ဲပါသည္။
အျပဳးံန႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အမုန္းန႔ဲ
လည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။အလြမ္းန႔ဲလည္း
ျဖတ္သန္းဖူးသည္။အေမာန႔ဲလည္းျဖတ္သန္း
ဖူးသည္။အေပ်ာ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္န႔ဲလည္းျဖတ္သန္းဖူးသည္။
သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ေၾကာက္စိတ္န႔ဲ
ျဖတ္သန္းေနတာေတာ့မဟုတ္တာေသခ်ာပါ
သည္။ကြၽန္မေတြးေနဆဲမွာပင္ကြၽန္မေနာက္မွ
ေျခသံသ့ဲသ့ဲၾကားရသည္။လွည့္ၾကည့္လိုက္
ေတာ့သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ေက်ာင္းထိုင္
ဆရာေတာ္၊အသက္ေတာ္၇၅ႏွစ္ခန္႔ရိွၿပီျဖစ္
ေသာ ဘဘုန္းျကီးသည္ေတာင္ေဝွးကိုအား
ျပဳထားသည္။မ်က္မွန္ထူထူ၊သကၤန္းအညိဳ
ရင့္ရင့္ေရာင္ႏွင့္ဇရာ၏လကၡဏာကိုျပေနေသာ္
လည္းရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ပို၍သပၸါယျဖစ္
ေနပါသည္။အနားေရာက္လာေသာဘဘုန္း
အားလက္အုပ္ခ်ီဦးခ်ကန္ေတာ့လိုက္၏။
"ဆရာမေလးကအုတ္ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး
စိတ္ဝင္စားေနပုံရတယ္"
"တင္ပါ့ဘုရား"
"ဒီအေၾကာင္းေတြကိုဘဘုန္းဘယ္သူ႔မွ
လည္းမေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ေျပာမျပမိ
ေအာင္လည္းသတိထားပါတယ္။ဆရာမ
ေလးကေတာ့စာလည္းေရး၊ကေလးေတြကို
ပညာသင္ရင္းန႔ဲအမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံ
ေနရတာဆိုေတာ့နည္းနည္းေလာက္ေတာ့
့ေျပာျပခ်င္တယ္။ၿပီးေတာ့သူကဆရာမေလး
လိုပဲစာေရးတယ္၊စာေရးဆရာသိပ္ျဖစ္ခ်င္
တာ၊မဂၢဇင္းေတြမွာဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေလာက္
ေတာ့ပါဖူးတယ္"
"ေျပာျပပါ ဘုရား၊တပည့္ေတာ္ဂူေလးကို
ၾကည့္ၿပီးစိတ္ဝင္စားေနပါတယ္ဘုရား"
ဘဘုန္းအားတု႔ံျပန္စကားအျမန္ေျပာလိုက္ရ
သည္။ "ဒီဦးဇင္းေလးကဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊မိဘေတြ
ကအေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။
ဘဘုန္းပဲအေျခခံစာေတြသင္ေပး၊ဘဘုန္းပဲ
ရန္ကုန္ကစာသင္တိုက္ကိုကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခ့ဲ
ရတာဟိုႏွစ္ကပဲသီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္
လို႔ဆိုၿပီးသကၤန္းတစ္စုံဆုခ်လိုက္ရေသး
တယ္။လိုရင္းေျပာရရင္ေတာ့ဆရာမေလး
ရယ္၊သူေနတ့ဲစာသင္တိုက္မွာဦးဇင္းတစ္ပါး
ကဆိုနီကက္ဆက္တစ္လုးံေပ်ာက္တာကစ
တာပဲ၊တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲကက္ဆက္
္္ေပ်ာက္ၿပီး၊သုးံရက္ေလာက္အၾကာဦးဇင္း
ေလးရ႕ဲရြာက၊ဘႀကီးကကက္ဆက္တစ္လုးံဝယ္လႉ
လိုက္တယ္။အဲဒီကက္ဆက္ကအမ်ိဳးအစား
ခ်င္းကတူေနတယ္ေလ။ကက္ဆက္ေပ်ာက္
တ့ဲဦးဇင္းေလးကဘဘုန္းရ႕ဲဦးဇင္းေလးကိုစြပ္
စြဲတယ္ေပါ့ေလ။