Też lubię, gdy "nauka" w filmach i serialach stara się mieć choć trochę sensu - w zeszłym roku oglądałem znany film z Robbiem Williamsem "Good Will Hunting" i tam była historia biednego chłopaka który był woźnym na uniwersytecie i w wolnych chwilach uczył się matematyki, i zamieścił na korytarzu rozwiązanie trudnego problemu matematycznego, który wykładowca zadał studentom. Tylko, że... na tablicy widniało jakieś entrylevel zadanie-zapychacz z teorii grafów (chyba nawet samo sformułowanie zadania, bez rozwiązania), a trudny problem miał być z analizy funkcjonalnej, strasznie mnie to wkurzyło. Tak samo nienawidzę sposobu przedstawiania szachów w popkulturze, gdzie gracze zaczynają bez trzech figur na szachownicy (Ojciec Mateusz), wykonują losowe ruchy, a na koniec "dobry" matuje tego "złego" jednym ruchem, mimo że żaden wybitny gracz nie dopuściłby do sytuacji, w której z równej-dobrej pozycji dałby się zmatować w jednym ruchu.

Fajnie napisany tekst, chyba też miałem mokre oczy po tym samym odcinku co Ty. Zgadzam się, że kreska jest daleka od wybitnej, za to mi się podobała pewna wyblakłość kolorów, mimo że generalnie jestem fanem jaskrawych intensywnych kolorów.

" (bo wiem, co kierowało twórcami przy jednej z kontrowersyjnych decyzji)" - jaką decyzję masz tutaj na myśli?

Chyba mój stosunek do FMA:B tez będzie taki jak Twój do SG i ogólnie będzie uosobieniem Twojego wspomnianego tekstu - po 20 z 64 odcinków wydaje mi się, że też ocenię je na 9/10 lub 9.5/10, ale "w moim małym autystycznym świecie" nie będzie to moje ukochane anime.