ထ႐ိုဂ်န္ျမင္း႐ုပ္ႀကီးေၾကာင့္ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ Troy ၿမိဳ႕ႀကီးအေၾကာင္းကို ႐ိုက္ထားတဲ့ကား။
မင္းသားက ဘရက္ပစ္ဒ္။ သူက သူရဲေကာင္းအာခိလိေနရာမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတယ္။
ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ကိုယ္သေဘာက်တဲ့ ကာ႐ိုက္တာက အာခိလိမဟုတ္ဘူး။ မင္းသားဟက္တာပဲ။ မယွဥ္ႏိုင္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ တိုက္ရတဲ့ သူရဲေကာင္း။အာခိလိကေတာ့ နတ္ဘုရားသားေတာ္ပီပီ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိတယ္။ နာမည္တြင္က်န္ေရးအတြက္ သူရဲေကာင္းလုပ္တယ္။
ဒီဇာတ္ကားမွာ ဒိုင္ယာေလာ့ေတြ အရမ္းေကာင္းတယ္။
"လူႀကီးေတြ စကားေျပာၿပီး လူငယ္ေတြေသေပးရတာကို စစ္လို႔ေခၚတယ္" တဲ့။
စစ္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အနိဌာရံုေတြ စိတ္ပ်က္စရာေတြကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းျပထားတယ္။
အဲ့ဒီဇာတ္ကားမွာ ကိုယ္အရမ္းသေဘာက်တဲ့ဇာတ္ကြက္ရွိတယ္။ အာခိလိက ဘုရင္ကို သစၥာမခံဘူး။
သူ႔နာမည္အတြက္ပဲ အလုပ္လုပ္တာ။
စစ္ျပင္တာစူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကအိပ္ေနတုန္း။
စစ္သားေတြအမ်ားႀကီးရဲ႕ အသက္ကို ကာကြယ္ဖို႔ စီးခ်င္းထိုးတယ္။ ဘုရင္က အသံုးမက်ေတာ့ စီးခ်င္းမထိုးရဲဘူး။ သူရဲေကာင္းကို စီးခ်င္းထိုးခိုင္းတယ္။
အျခားစစ္သားေတြ အိမ္ျပန္ႏိုင္ဖို႕၊ မုဆိုးမေတြ ဖခင္မဲ့ကေလးေတြအတြက္ အာခိလိက သူ႕ဓါးကိုထုတ္တယ္။
ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အၿမဲေတြးမိတယ္။
အခုလို ရွည္ၾကာလြန္းေသာ စစ္ပြဲေတြမွာ အာခိလိလို စီးခ်င္းထိုးရဲတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြရွိရင္ အျခားစစ္သားေတြ အျပစ္မဲ့ျပည္သူေတြ ေသေၾကမွာမဟုတ္ဘူးလို႔။
အခုေခတ္မွာ စစ္ဆိုတာBusiness အသြင္ျဖစ္လာတာကို နားလည္ေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ ကေလးဆန္ဆန္ ျဖဴျဖဴစင္စင္ပဲ စီးခ်င္းထိုးၾကေစခ်င္တာပဲ။
စီးခ်င္းမထိုးရဲလည္း ၾကက္ဖခြပ္ၾကေပါ့။
ဟုတ္ဘူးလား....အမ်ိဳးသမီးေတြဘက္က အၿမဲေရးေနက်ေပမယ့္
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြ သိပ္သေဘာမက်မယ့္ အေတြးေလးေတာ့ ေရးပါရေစ။
ကိုယ္ေတာ့ေလ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ကိုယ့္ရည္းစား ကိုယ့္ေယာက္်ားဆီက ေဖ့စ္ဘုတ္ပက္စ္ဝက္ေတြ ေတာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြကို တယ္သေဘာမက်လွဘူး။
အဲ့အက်င့္ေတြက မိန္းကေလးေတြမွာပဲမဟုတ္ဘူး
ေယာက္်ားေလးေတြမွာလည္း ရွိတယ္။
အခ်ိဳ႕က ဒါကို ယံုၾကည္မႈလို႔ ျမင္ၾကတယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ အေတာ္လြဲတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။
လူတစ္ေယာက္မွာ Privacy ဆိုတာရွိတယ္။
ခ်စ္သူ သမီးရည္းစား အိမ္ေထာင္ဖက္ၾကားမွာလည္း
ဒီPrivacy ဆိုတာ လိုကိုလိုအပ္တယ္။
ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးပဲ။
လူတစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ဘဝကိုယ့္ဘဝ ဒိုးယိုေပါက္ ဖြင့္ခ်ေပးလိုက္ရမွာလား။ ဘယ္ေလာက္ပဲ နီးစပ္နီးစပ္ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ ကိုယ္ပိုင္အေတြးေတြအတြက္ Spaceေလး တစ္ခုေတာ့ ရွိရမွာပဲ။ သူ႕မွာ မိသားစုကိစၥ၊ အေပါင္းအသင္းက႑ေတြရွိမယ္။ ဒါကို ကိုယ္က ဘာျဖစ္လို႔ မျဖစ္မေနသိေနဖို႔ လိုအပ္မွာလဲ။
ဥပမာ- ကိုယ့္Best Friend တစ္ေယာက္က ကိုယ့္မို႔ ယံုၾကည္လို႔ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ခ်က္ေဘာက္က ရင္ဖြင့္တယ္ဆိုပါစို႔။ ဒီကိစၥသည္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အသိမခံဖံုးကြယ္ထားစရာ ကိစၥမဟုတ္သလို ကိုယ့္လက္တြဲေဖာ္ သိသြားလည္း ဘာမွမျဖစ္တဲ့ကိစၥ။
ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္က ရင္ဖြင့္တဲ့သူငယ္ခ်င္းအတြက္က် ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ အျခားလူတစ္ေယာက္ကို ေပးသိခ်င္မွ ေပးသိခ်င္လိမ့္မယ္။
ကိုယ့္Passwordကို ခ်စ္သူကိုေပးထားတယ္။
သူက ဝင္ဖတ္တယ္။ ကိုယ့္Privacyကို ကိုယ္တိုင္ခ်ိဳးေဖာက္ခံရံုမက သူတပါးရဲ႕ Privacyကို ကိုယ့္လက္နဲ႔ ေပးခ်ိဳးေဖာက္လိုက္သလို ျဖစ္တယ္။
မမိုက္ဘူး။
ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာ ဂ်င္းေတြရွိတယ္။
ေဖ့စ္ဘုတ္ပက္စ္ဝက္ကိုေတာင္းလို႔ ေပးတယ္ဆိုရင္ သင့္ကိုတကယ္ခ်စ္တာပါတို႔ ဘလာဘလာေတြ
ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ဂ်င္းစားသံုးသူမ်ားကလည္း
ယံုေတာ္မူတယ္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ေဖ့စ္ဘုတ္ပက္စ္ဝက္ေလာက္နဲ႔ တန္ဖိုးျဖတ္စရာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေလာက္ေတာ့ နားလည္ဖို႔လိုလားလို႔။
ေဖ့စ္ဘုတ္ပက္စ္ဝက္ေလးေတာင္ မယံုၾကည္ရင္ ဘယ္လိုယံုၾကည္ရမလဲတို႔ ဘာတို႔။
အိုေက.... မင္းကို ယံုၾကည္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးခြ်တ္ျပဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကည့္မယ္... လိုအပ္သလားလို႔။
ေဖ့စ္ဘုတ္ပက္စ္ဝက္ေတာင္းတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္မႈကို ဗန္းျပၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးခြ်တ္ျပဖို႔ ေတာင္းဆိုတာနဲ႔ သေဘာတရားအတူတူပဲ။
လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မွာ ဘယ္သူကမွ
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အလံုးစံု ပိုင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။
ခ်စ္သူသမီးရည္းစားမေျပာနဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ပိုင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္သေဘာမတူဘူး။
အိမ္ေထာင္ဖက္ဆိုတာ ဘဝခ်င္းတြဲခ်ည္ထားၾကတဲ့ သူေတြ။ တစ္ေယာက္အခြင့္အေရးထဲ တစ္ေယာက္လက္ဝါးႀကီးအုပ္ေနၾကသူေတြ မဟုတ္ဘူး။
ေဖာက္ျပန္ခ်င္တဲ့လူက ေဖ့စ္ဘုတ္စ္ပက္စ္ဝက္ယူထားရံု မေျပာနဲ႔ သံကြန္ခ်ာ ခုႏွစ္ထပ္နဲ႔အုပ္ၿပီး အာခံတြင္းထဲထည့္ထားလည္း ပါးစပ္ထဲ အီးပါခ်ၿပီး ေဇာ္ဂ်ီနဲ႔ ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့အမ်ိဳးရွင့္။
ေဖ့စ္ဘုတ္အေကာင့္တစ္ခု ဖြင့္ဖို႔ ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာလွဘူး။
ဒီအေကာင့္ပက္စ္ဝက္ေပးၿပီး အျခားအေကာင့္နဲ႔ ၾကဴေနေတာ့ေရာ ယူတို႔က သိမွာမို႔လား။
အေရးအႀကီးဆံုးက စိတ္ဓါတ္ပဲ။
