Woensdag begon als een leuke, gezellige dag. De namiddag werd zelfs veel gezelliger voor mij dan ik me kon voorstellen. Pas later op de dag besefte ik echt dat er iets niet klopte. Het lijkt wel kortsluiting in mijn hoofd.
image source: mijnkluswijzer.nl
Toen ik 24 was stierf mijn moeder, en hoewel het een moeilijke periode was had ik toch de indruk dat ik het na enige tijd goed te boven was gekomen en het allemaal een plaats had kunnen geven.
Woensdag kwam daar na 11 jaar opeens verandering in. Mijn zoontje van 5 zei dat hij zijn juf toch een beetje miste tijdens de vakantie. Toen ik haar dit in een sms berichtje liet weten, stelde zij voor dat we op bezoek mochten komen en ze voor ons pannenkoeken zou bakken. Dit leek me geweldig voor mijn zoontje en dus twijfelde ik geen moment.
image source: leukewereld.be
Terwijl onze kinderen met elkaar speelden en ik samen met haar in de keuken aan de pannenkoeken begon, viel het me op hoe erg ze me aan mijn moeder deed denken. Haar lach, de manier waarop ze met haar kinderen en mijn zoontje omging, hoe ze in het leven staat,... Even voelde ik me geweldig, zelfzeker en veilig. Ik had me in jaren niet meer zo gevoeld.
Toen we die avond weer naar huis gingen voelde ik dat er iets niet klopte. Het leek alsof ik terug het ziekenhuis verliet net na het overlijden van mijn moeder en sindsdien gaat er vanalles door mijn hoofd. Het klinkt allemaal zo fout, maar ik heb nu al enkele dagen een ongelooflijke drang om opnieuw naar haar toe te gaan. Ik zou haar een knuffel willen geven en haar vertellen hoe erg ik dit gemist had. Gewoon weer even het gevoel hebben om ergens thuis te zijn.
image source: twitter.com of facebook. (Ik vond dit op meerdere plaatsen terug)
Ik weet dat het absurd is en helemaal fout, dat niemand ooit mijn moeder zou kunnen vervangen en dat ik mezelf helemaal gek maak door in haar gezelschap te willen zijn, maar god wat zou ik op dit moment geld geven om heel even echt haar dochter te kunnen zijn!
