To jest perforatorka kart z lat osiemdziesiątych, gdy komputery miały wielkość szafek w centrach obliczeniowych.
Na jednej karcie był jeden wiersz instrukcji programu komputerowego, więc do wczytania i skompilowania programu podawało się co najmniej jedno pudło kart ułożonych w prawidłowej kolejności.
Błąd w jednej instrukcji, na jednej karcie, wymagał wczytania całości i przetwarzania programu od początku.
Wtedy jeszcze pracowały "Odry" i nikt nie miał jeszcze Atari.