(Ainda Uma Vez, Adeus - Gonçalves Dias)
Fine mi vidas vin! - fine mi povas
klinite viapiede, diri vin
ke mi ne ĉesis ami vin
Malgraŭ miaj suferoj.
Multe mi penis! Krudaj ĝenoj
de viaj okuloj distance
dolorigis min
ne memori vin!
De unu al alia mondo ĵetita
mi verŝis miajn plendojn
sur la surdajn flugilojn de la ventoj
de la maro ĝis la ondeca obstino!
Nevole, filudo de la sorto
en stranga tero, inter homoj
ne eblas senti aliulajn malbonojn
nek zorgas pri la malfeliĉulo.
Freneza, plorplena, mi kontentigas min
pliterurigante mian vundon
la vivo ektedis min
mi sentis paŝojn de la morto;
Sed preskaŭ ĉe la lasta paŝo
en la lasta atingo de espero
mi rememoris vin
mi volis vivi pli kaj pluvivis!
Pluvivis, ĉar Dio gardis min
por ĉi tiu loko kaj horo!
Post tiom, sinjorino,
vidi vin kaj denove paroli kun vi;
revidi min en via amika vizaĝo
pensi en kiom mi perdis
kaj tiu dolora ploro
kiun lasi ĝis viaj piedoj.
Sed kio, kara, ĉu vi ne konas min?
Ĉu de mi vi forturnas vian vizaĝon?
Ĉu tiom la mizero povis
transformi mian vizaĝon?
Mi scias kiom la doloro
povas transformaĉi
Kaj mi ne vivis en feliĉo...
Bone vidu min, ja estas mi!
Neniun voĉon al mi turnu!
Ĉu vi eble taksas vin ofendita?
Vi donis al mi amon kaj la vivon
kiun vi donus al mi - mi bone scias;
Sed memoru tiujn vundajn
korojn, kiuj metis sin
inter ni, kaj venkiĝis,
vi apenaŭ konas mian lukton!
Ho! Kiom luktis! Sed mi devis
elmontri vin en publika placo
kiel celo por la popolaĉo,
celo por viaj ŝercaĉoj!
Ĉu necese, eble povus
tia ofero akcepti vin
por je la ŝnuro pagi vin
unuigi miajn tagojn al la viaj?
Necese, jes, sed mi pensis
ke vi forgesus min
ke sen mi belaj tagoj
vin atendus, kaj favore
al miaj petpreĝoj, diris
ke la bona Dio min akceptus
mia honesta parto de ĝojo
por via honesta parto de doloro.
Ke mi eraris, ho jes mi vidas;
Viaj okuloj en ploro naĝas,
via brusto hezitas, kaj dume
vi eĉ ne povas alrigardi min;
Estis eraro, sed ja ne krimo
mi ne forgesis vin, sincerege
mi oferis mian estontecon
vivon kaj gloron por ami vin!
Ĉio, ĉio; kaj en la mizero
dum plilongigita martirsufero
malrapide, kruele, kaŝite,
kion mi eĉ al vi ne konfidis;
"Ŝi estas feliĉa (min diris)
"Ŝia ripozo estas mia verko."
Al mi ne permesis mi la malican sorton
pardonu, ĉar mi eraris!
Tiom da miroj tenis min
Tiom da iluzio karesis min
nokte, kiam mi vekiĝis
eble tage en sonĝoj!
Kie ĉio tio nun finiĝos?
Kie la iluzio de miaj sonĝoj?
Tiom da ridoplenaj projektoj
malfaritaj de tiu eraro!
Mi eraris! Teruran ĥaoson
havas en si ĉi tiuj vortoj,
kiam de la eraro, kiu eraras
ne povas pri tio reveni!
Amara moko! reflektu:
Kiam mi povis ĝui vin,
mi volis martiri, zorgis pri tio
kaj mi frenezulis, nenio pli!
Freneza, mi juĝis beligi min
per premioj de alta virto!
Kiujn mi havis stulte kaj
malĝentile, ĉu ideale?
Vi estis mia, ne alia;
Mi estis lasanta mian vivon
kondukite kuri por vi
pura, je manko de malbono.
Kaj mi pensas ke via destino
estis alia ligita al la mia,
Ke mi vidas vin nun, imagu,
por mia malbonŝanca kulpo;
Pensante ke vian feliĉon
Dio por vi delonge faris,
metis sur mian vojon...
Kaj mi! ja mi ne volis ĝin!
Vi nun estas de alia, kaj por ĉiam!
Mi la sentera mizero
revenas, priplorante mian eraron,
preskaŭ malkredante la ĉielon!
Mi dolorigas vin, ĉar vi min trovas
metita en tiom da doloro
ke la esprimo de tiu ĉi malĝojo
estus krimo antaŭ Dio!
Mi dolorigas vin, mi vin petegas
pardonon, klinita viapiede;
Pardonon! pro la nekuraĝo
vivi kontente kaj feliĉe!
Pardonon pro mia mizero
de doloro kiu gratas mian bruston
ne nur pro la al vi farita malbono
sed ankaŭ pro tio al mi farita!
Adiaŭ ĉar mi foriras, sinjorino;
Vi neis al mi la sorton malamike
kun mi vivi la vivon,
havi tombon kun la miaj;
Vi neis al mi en tiu ĉi ekstrema horo
per ekstrema adiaŭo
aŭdi vian kortuŝitan voĉon
singulti mallongan Adiaŭon!
Tamen iun tagon vi legos
miajn versojn ŝiritajn el la animo,
banitajn en amaraj larmaroj,
skribitajn per sango; - kaj tiam
mi fidas ke vi kortuŝiĝos
Ke mian doloron vi bedaŭros
Ke vi ploros, ne pro mankosento
nek pro amo, sed pro kompasio.
