สวัสดีเพื่อนๆ ชาว steemit และ busy ทุกคนครับ
วันนี้วันสุดท้ายแล้วของการประกวดกิจกรรมของ
กิจกรรม #thaiphotocontest12 ในหัวข้อ Fruit contest ภาพถ่ายผลไม้ที่สวยในสายตาคุณ สำหรับพระเอกในวันนี้คงหนีไม่พ้นผลไม้ที่ช่วงนี้กำลังเริ่มออกผลผลิตกันมากมายในตอนนี้ในภาคเหนือ ซึ่งแถวที่ผมอยู่หันไปทางไหนต้องปลูกกันทุกบ้านนั้นก็คือ ลำไย ครับ
:::: สวนนี้เป็นสวนของญาติแฟน ของน้าซึ่งปลูกได้หลายปีแล้วครับ ใกล้ๆ เกือบจะติดบ้านของผม ผลผลิตกำลังออกเลยครับ แต่ยังไม่โตเต็มที่ ที่จะเก็บไปขายให้ได้ราคางามกว่านี้ กำลังลุ้นๆ ราคาลำไยปีนี้กันว่าจะมีเซอร์ไพสเรื่องราคาอีกไหม หลังจากปีที่แล้วราคาตกลงฮวบอย่างหน้าใจหาย ไม่รู้จะขึ้นหรือจะลง หลังจากลิ้นจี่ หอม และผลผลิตอื่นๆ ในปีนี้จะราคาไม่ดี เวลาผมเดินไปไหน ไม่ว่าจะไปอำเภอ หรือขนส่งในอาทิตย์ที่ผ่าน หรือแม้กระทั่งซื้อของตามตลาดสด ตลาดนัด โลตัส ก็จะได้ยินผู้คนคุยกันเรื่องเกษตรปีนี้ว่าราคาตก ไม่ค่อยจะได้กำไรกันเหมือนแต่ก่อน คนที่ได้กำไรเยอะก็คงมีแต่พ่อค้าคนกลาง ทางออกที่ดีที่สุดคงจะต้องร่วมมือกันจับกลุ่ม หรือแปรรูปสินค้าทางการเกษตร เช่นลำไยอบแห้ง ให้ได้ผลกำไรมากขึ้นในอนาคต สำหรับเกษตรกรรายย่อย
:::: แต่คงเป็นไปได้ยาก โดยเฉพาะแค่ส่วนที่ผมพบเห็น จากที่เคยเขียนโพสต์ไปแล้ว ว่ามีคนอยู่ 2 ประเภท ผมเจอและตระหนักว่ากลุ่มที่คอยแต่จะซ้ำเติม เยอะเย้ย เปรียบเทียบ คนอื่นนี้แระที่เป็นปัญหาใหญ่ นอกจากจะไม่มีน้ำใจ ยังเห็นแก่ตัว ตัวอย่างเช่นปีที่ผ่านมา เพราะคนๆเดียวเอาตัวรอด แอบถมที่โดยที่ไม่ปรึกษาคนที่มีที่อยู่บริเวณใกล้เคียง ทำให้หน้าฝนระบายน้ำไม่ทัน ทำให้ผลผลิตคนอื่นเสียหาย ซึ่งผมก็ได้ผลกระทบจากคนคนเดียวดังกล่าว จึงยากที่คนประเภทนี้จะให้ความร่วมมือกับคนอื่น
:::: นอกจากนี้น่าจะมีกันทุกที่ ชาวบ้านที่ถึงแม้ว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน แต่ก็จะยึดแต่เดิมๆ วิธีเดิมๆ ที่มันมีผลเสียมากกว่าได้ แล้วคอยแต่โทษฟ้า โทษฝน โทษชะตา แต่ไม่เคยโทษตัวเอง คิดแต่ว่าปีนี้ไม่ได้ ปีหน้าต้องได้ เหมือนประหนึ่งตัวเองกำลังนั่งเล่นไฮโล แทงสูงต่ำ หรือโยนหัวก้อย แต่ไม่คิดศึกษาปรับปรุงแนวทางการเกษตรเพื่อนำมาผสมผสานระหว่างเก่ากับใหม่ จึงจะทำแต่สิ่งที่ตัวเองคิดและไม่ค่อยร่วมมือกับใคร แล้วก็ท้อแท้ชีวิตเอาแต่กินเหล้า อันนี้ผมเล่าจากชีวิตจริงที่ได้พอเจอนะครับ ผมไม่ได้เก่งอะไรเรื่องนี้หลอก แต่ก็พร้อมเปิดใจจะรับฟังและศึกษาเพิ่มเติมถ้าเกิดมันมีประโยชน์จริง และยินดีที่จะให้ความร่วมมือกับทุกๆ คนมากกว่า ที่จะคิดฝัน และนั่งรอโชคชะตา คำว่าโชคชะตามันมีจริงด้วยหรอ ถึงจะมีจริงเราต้องลิขิตมันมากกว่าฟ้า ทุกสิ่งทุกอย่างมนุษย์นี้แระเป็นคนลิขิต
:::: สุดท้ายแล้วผมคิดว่าคนที่รู้จักปรับตัวให้เท่าทันแม้ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปนานแค่ไหนก็ตาม อย่างเช่นมนุษย์เราที่เริ่มแต่ยุคหินยันยุคปัจจุบัน เพื่อที่จะสามารถได้รับประโยชน์สูงสุด
ตัวอย่างที่เห็นได้ดีที่สุดในเรื่องนี้คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก พี่นาง 
