သတၱဝါအားလုံးဟာဧကန္မုခ် ေသခ်ာေပါက္ ေသၾကရပါမယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အသက္ရွင္သန္ျခင္းဟာ ေသျခင္းတရားမွာ ဆုံးသတ္လို႔ပါပဲ။ သတၱဝါတိုင္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေသခ်ာေပါက္ ေသၾကရပါမယ္၊ ဘယ္သူမွ မေသခ်င္ပါဘူးဆုလို႔ မရပါဘူး၊ ငါ့မွာ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ခ်မ္းသာတယ္၊ ေသမင္းကိုလက္ေဆာင္ထိုးျပီးေတာ့ မေသေအာင္ လုပ္မယ္လို႔လည္း ဘယ္သူမွမရပါဘူး၊ ေသမွာက ေသမွာခ်ည္းပါပဲ။
အိုးလုပ္သမားရဲ႔ အိုးေတြဟာ ကြဲျခင္းမွာပဲ အဆုံးသတ္ရသလိုပဲ၊ အိုးလုပ္သမားလုပ္ထားတဲ့အိုးေတြ၊ မီးမဖုတ္ရေသးတဲ့ အိုးေတြ၊ မီးဖုတ္ျပီးသားျဖစ္တဲ့ အိုးအက်က္ေတြ၊ အစိမ္းအက်က္ အုိးအမ်ိဳးမိ်ဳး ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္၊ ရြယ္ရြယ္လတ္လတ္၊ အရြယ္စုံ၊ ဆိုဒ္စုံ၊ အိုးမွန္သမွ် တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဘာနဲ႔ အဆုံးသတ္ရလဲဆုိရင္ ကြဲျခင္းနဲ႔ပဲ အဆုံးသတ္ရတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မကြဲတဲ့အိုးဆိုတာ မရွိဘူး၊ အုိးမွန္ရင္ တစ္ေန႔မွာ ကြဲကိုကြဲရပါတယ္၊။ အိုးလုပ္သမား လုပ္လိုက္တဲ့ အစိမ္းအက်က္၊ အၾကီး၊ အငယ္ အရြယ္မ်ိဳးစုံေသာ အုိးမွန္သမွ် ကြဲျခင္းမွပဲ အဆုံးသတ္ရသလိုပဲ ျဖစ္လာတဲ့ သတၱဝါမွန္သမွ် ေသျခင္းတရားမွာပဲ အဆုံးသတ္ၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သတၱဝါမွန္သမွ် ဟာ ေသၾကရတာခ်ည္းပဲ။
ရွင္ျခင္းဟာ ေသျခင္းမွာပဲ အဆုံးသတ္တယ္ဆိုေတာ့ ေသျပီး ျပီးေရာလားလို႔ ေမးစရာရွိတယ္။ ဘဝဆိုတာ ပုခက္နဲ႔ အေခါင္းၾကားပါပဲလို႔ ယူဆတာမ်ိဳးရွိတာ ကိုး။ ဒီေတာ့ ေသျပီးသြားရင္ ျပီးေရာလား၊ ေသျပီးရင္ အဆုံးသတ္ေရာလား ဆိုေတာ့ အဆုံးမသတ္ေသးပါဘူးတဲ့။
ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳးသို႔ တိုးလ်ိဳးကပ္ဝင္ၾကရကုန္သည္ျဖစ္ရဲ႔၊ သတၱဝါအားလုံးတုိ႔သည္ မိမိတို႔ ျပဳထားခဲ့တဲ့ ကံအားေလ်ာ္စြာ၊ သံသရာခရီးကို ဆက္ျပီးေတာ့ သြားၾကရပါေသးတယ္။