ကိုယ့္မွာအက်င့္တစ္ခုရွိတယ္။
အသံအက်ယ္ႀကီးေတြကို မုန္းတတ္တာ။
အသံအက်ယ္ႀကီး စကားေျပာသူေတြကို ကိုယ္မႏွစ္ၿမိဳ႕တတ္ဘူး။
ကိုယ္တိုင္လည္း အသံအက်ယ္ႀကီး စကားေျပာဖို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ေရွာင္တယ္။
ကိုယ့္ကို အသံအက်ယ္ႀကီးစကားလာေျပာရင္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။
အသံအက်ယ္ႀကီးေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အေႏွာက္အယွက္ေပးတယ္လို႔ ယူဆတယ္။
ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ အသံအက်ယ္ႀကီးေတြကို
ျဖစ္သင့္တာထက္ ပိုမုန္းတတ္တယ္။
အခုေနာက္ပိုင္းေတြးမိလာတာက
ကိုယ္ဟာ အျပင္မွာသာ အသံတိုးတိုးနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တာ
မထင္ေပၚခ်င္ဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ က်ံဳ႕ဝင္ရွင္သန္ခဲ့တာ
Onlineေပၚက ကိုယ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ပန္ဆယ္လိုဆိုတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ဟာ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး အသံက်ယ္ေလာင္ေနတတ္ၿပီ။
ကိုယ္က သာမန္ပဲ ေျပာလိုက္တာ
ဒါေပမယ့္ ေလာ္စပီကာနဲ႔ခ်ိတ္ထားတဲ့ မိုက္က႐ိုဖုန္းေရွ႕ ေအာ္လိုက္မိတဲ့သူလိုပဲ။
ကိုယ္ေျပာလိုက္တာကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္သြားတယ္။
Like နည္းတာ မ်ားတာကို ဆိုလိုတာထက္
ကိုယ္ေရးတာကို ျမင္ရသူမ်ားတာကို ဆိုလိုတာ။
ကိုယ္ဟာ အလိုမတူဘဲ အသံအက်ယ္ႀကီး ေျပာတတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။
အသံအက်ယ္ႀကီးေတြကို ကိုယ့္လို ေနရင္းထိုင္ရင္း မုန္းမိေနသူေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ။
အျပင္မွာ အသံက်ယ္ရင္ တိုးေျပာလို႔ အဆင္ေျပႏိုင္ေပမယ့္ onlineမွာ အသံက်ယ္တာက် တိုးေျပာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
ျပင္ဆင္ခြင့္နည္းပါးတဲ့ အေျခအေန။
ျဖစ္ႏိုင္တာတစ္ခုက ေလွ်ာ့ေျပာဖို႔ပဲ။
ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္စာေရးက်ဲသြားတဲ့အခါ
ကိုယ္အသံတိုးေအာင္ ေနေနတယ္လို႔
သေဘာထားေပးပါ။
အသံတိုးရင္းတိုးရင္း တိတ္တဆိတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျဖစ္ရင္ေတာင္ ကိုယ္ဟာ လိုအပ္ခ်ိန္မွာ လုပ္သင့္လုပ္ခဲ့ၿပီး မလိုအပ္ေတာ့ခ်ိန္မွာလည္း ကိုယ့္ခံယူခ်က္ကို ေနရာမေရႊ႕ခဲ့သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရွိခဲ့ေၾကာင္းပါ။
ဒါေလးပါပဲ။
