สวัสดีครับ วันนี้ไม่มีรูปสองสาวน้อยๆ มาฝากกันนะครับ พอดีวันนี้มาม้าหยุดงานก็เลยให้เด็กๆ อยู่กับมาม้าที่บ้าน วันนี้ผมมีเรื่องราวเกี่ยวกับสำเนียงไทยอีสานมาฝากกันครับ เป็นเรื่องตลกที่ผมเองก็พึ่งจะเจอ เลยเอามาเขียนโพสครับ
เมื่อวานผมพึ่งจะโพสไปเกี่ยวกับเรื่องลูกสาวคนเล็กของผมที่ยังพูดไม่ชัด วันนี้ผมมาเจอกับลูกค้าที่เข้าใจผิดเกี่ยวกับการพูดไม่ชัดของคนแก่ครับ ผมนี่งงเลยครับ 555555
คนแก่ทางภาคอีสานจะออกสำเนียงภาษาและความเข้าใจได้ไม่ชัดเจน ผมเองก็เคยเจอบ่อยๆ เมื่อก่อนเคยมีลูกค้าแก่ๆ ให้ไปช่วยซ่อมรถนอกสถานที่ เขาบอกผมเพียงแค่ว่า รถของเขาเป็น "สีเขียว" ผมเองขับรถวนหาอยู่ตั้งหลายรอบก็ไม่เจอรถสีเขียวที่จอดอยู่แถวนั้น มีแต่รถสีน้ำเงินเพียงคันเดียวที่จอดอยู่ กว่าจะถึงบางอ้อ ผมก็หมดน้ำมันกับการขับรถวนไปวนมาเป็นลิตรแล้วครับ
"สีเขียว" ของคนแก่ทางภาคอีสาน จริงๆ แล้ว มันคือ "สีคราม" หรือ "สีกรมท่า" ผมโดนลูกค้าต้มอยู่เป็นประจำเลยกับไอ้รถสีเขียวๆ นี่ละครับ 55555 บางครั้งก้มีลูกค้าที่ออกเสียง ด.เด็ก ไม่ได้ เขาจะออกเสียงเป็น ล.ลิงแทน อย่างเช่นคำว่า "เด็กๆ" เขาจะออกเสียงเป็น "เหล็กๆ" คำว่า "เสื้อ" ก็จะเป็น "เสี้ย" แล้วก็อีกหลายๆ คำ
เมื่อกี้นี้มีลูกค้าคนหนึ่ง เป็นเด็กมัธยม มาถามหา "ร้านตราเม่น" ผมเองก็อยู่แถวนี้มานานนับ 20 ปี ผมไม่เคยได้ยินชื่อร้านตราเม่นเลยสักที แต่เขาก็ยืนยันว่า ยายของเขานั้นบอกว่าร้านอยู่ตรงนี้ ตรงที่อู่ซ่อมรถอยู่นี่แหละ ผมก็บอกน้องไปว่า ไม่มี อู่นี้ชื่อว่า "DC เซอร์วิส" จากนั้นเขาก็เลยโทรหายายของเขา ด้วยความที่รำคาญยาย เขาก็เลยเอาโทรศัพท์ให้ผมคุยแทน
ยายถามผมว่า ที่นั่นใช่ร้าน "กาเม่น" หรือเปล่า (คนแก่ทางภาคอีสานจะออกเสียงคำว่า "ตรา" เป็น "กา") ผมก็เลยบอกว่า "ไม่ใช่ครับ ที่นี่ร้าน ดีซีเซอร์วิส" ยายแกก็เลยพูดสวนกลับมาว่า แกเอาเสื้อมาปักอยู่ที่ร้าน "ดีซีกาเม่น" ผมก็เลยถึงบางอ้อเลย เพราะที่อู่ซ่อมรถนี้ น้าสะไภ้ผมทำร้านตัดเสื้อผ้าด้วย แต่จดทะเบียนการค้าสองชื่อ ชื่อที่ใช้ซ่อมรคือ "DC service" ส่วนร้านตัดเสื้อผ้าใช้ชื่อว่า "DC garment"
พอคุยกับยายเสร็จแล้ว ผมวางสายแล้วก็ยื่นโทรศัพท์ให้น้องคืน แล้วก็บอกว่า "ใช่" ที่นี่คือร้าน "กาเม่น" ไม่ใช่ร้าน "ตราเม่น" น้องก็เลยบอกว่า ยายแกพูดไม่ชัด "กาเม่น" ที่แกพูดก็คงจะหมายถึง "ตราเม่น" นั่นแหละ ผมหัวเราะแล้วก็บอกน้องไปว่า "พี่ก็คิดแบบน้องนั่นแหละ แต่ที่นี่เป็นร้านกาเม่น (garment) ที่แปลว่าเสื้อผ้า" แล้วก็ชี้ป้ายใหญ่ๆ ที่หน้าร้านให้น้องดู น้องนิ่งไปแป็บหนึ่ง แล้วก็หัวเราะ
ตั้งแต่ขับขี่รถมอเตอร์ไซค์มาจากบ้าน เขาเข้าใจมาตลอดว่า ร้านกาเม่นที่ยายพูดถึงคือ "ร้านตราเม่น" เพราะยายเขาเป็นคนอีสานโดยกำเนิด ยายจะพูดภาษาไทยไม่ชัด ด้วยความเคยชินเขาก็เลยเข้าใจผิด มิน่าละขี่รถวนตั้งหลายรอบถึงมองหาป้ายร้านไม่เห็นสักที 55555555
