@wadera - mocno mnie poruszyły obie historie - o mieszkaniu z dzieciństwa i o niesamowitym ogrodzie. Tak pięknie je opowiedziałaś, że poczułam, jakbym poruszała się po tych miejscach razem z Tobą. Zazdroszczę Ci nocnych herbatek z babcią :) Ale była niezwykłą osobą... pewnie większość dorosłych zbyłaby taką prośbę dziecka, wypowiadaną w środku nocy, powiedziałaby później, albo daj mi spokój, a Ty spotkałaś się z cierpliwością i niezwykłym oddaniem. Wow, jakie to budujące i bezcenne doświadczenie :) Co do parku, też mam takie miejsce z dzieciństwa i Twój wpis zainspirował mnie, żebym tam zajrzała po latach. Ciekawe co odkryję... ;)