เส้นทางใหม่เพิ่งเริ่มต้น

คราวนี้ต้องมาทำความคุ้นเคยกับการอยู่คนเดียว นอนคนเดียว กินคนเดียว มีเพียงกลิ่นจากผ้าอ้อมลูกกับภาพถ่ายในมือถือที่บรรเทาความคิดถึงสุดหัวใจ..ณ ตอนนั้นแม่ยังไม่มีมือถือที่จะ Video call โทรหาแม่ก็จะได้ยินเสียงหมาน้อยเล่นอยู่ใกล้ๆ ทุกๆ 2 เดือนเราจะได้พบกันตลอด แม่จะพาแฮรี่มากรุงเทพทุกครั้งเพราะเราลางานได้ไม่นานแค่ 2-3 วัน เพื่อนๆที่ทำงานก็บอกให้พามาเล่นที่ร้าน ทุกๆคนช่วยกันเลี้ยงแฮรี่😊😊บางครั้งเราก็พากันไปเที่ยวบ้านญาติๆที่อยู่อีกฝั่งเพราะครอบครัวเราเป็นครอบครัวใหญ่แต่ว่าอยู่กันคนละบ้านพอช่วงไหนที่ทำงานไม่ค่อยยุ่งเราก็จะกลับต่างจังหวัดประมาณ 1 สัปดาห์ แต่ทุกครั้งที่ไป มักจะตรงกับฤดูหนาว ที่เหนือนี่หนาวจับใจ แฮรี่ชอบมากเลยอากาศเย็นๆ แฮรี่ชอบปั่นจักรยานมาก ตอนนั้น 1 ขวบกว่าๆ เก่งมากเลย ที้บ้านต่างจังหวัดจะนอนเร็ว พอทานข้าวเย็นเรียบร้อย ก็จะขึ้นนอนกันหมดเพราะอากาศหนาว ลมแรงมากค่ะแต่เวลา 1 สัปดาห์เป็นอะไรที่เร็วมาก พอถึงเวลาเราก็ต้องกลับ ทุกครั้งที่นั่งรถกลับกรุงเทพ เราจะร้องไห้ตลอด เราจะดมกลิ่นผ้าอ้อมของลูกด้วยความคิดถึง ... แต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้น เพราะความจำเป็นที่จะต้องกลับไปทำงาน หาเงินส่งกลับบ้าน ..ทุกครั้งที่รู้สึกท้อแท้ เสียใจ จากปัญหาต่างๆที่เข้ามา ...😥เราก็จะนึกถึงแม่กับลูกของเราเสมอ
ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ทุกชีวิตที่ดิ้นรนต่อสู่นะคะ ขอขอบคุณทุกท่านที่คอยติดตามเรื่องราวครอบครัวเล็กๆของเรา .. รอบหน้าจะมีเรื่องสนุกๆตื่นเต้นมาเล่าสู่กันฟัง อย่าลืมติดตามกันต่อไปนะคะ❤️❤️🙏🏽🙏🏽