Ang tubig sa mga eyelids ay mahuhulog na hindi mapigilan, pababa sa pisngi. Sinubukan niyang takpan ang mga luha sa kanyang mukha sa kanyang mga palad at nagsimulang humikbi. Ang aking ina ay umiiyak. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko ang nanay ko. Nilapitan ni Itay si Inay upang kalmado siya. Wala akong ginawa. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Nakaupo ako nang yumuko ang aking ulo.
Ang balita na lumipas ang lolo ay ginawa ng ina na hindi matakpan ang kanyang kalungkutan sa oras na ito. Bagaman hindi ipinakita sa akin ni Inay ang kanyang kalungkutan. Ako lang ba nakita ang kanyang mga mata welled up ng isang umaga o marinig ang isang malabong hikbi sa katahimikan ng gabi. Nagtataka ako kung bakit ngunit hindi ako nagtatanong. Natatakot ako na ang ina ay malungkot kung tanungin ko siya.
"Maganda ang ina, huwag mag-alala," sabi ng isa pang lalaki na nagsisikap na iwaksi ang iba't ibang damdamin. "Ngunit oras na ito ay naiiba, ang ina ay maaaring hindi na itago ang kanyang kalungkutan," Ako pa rin kinakabahan. Nararamdaman ng masakit na makita ang gayong ina.
"Alam mo maaari mong laging magtagumpay ang kanyang mga pinsala at ay palaging bumalik sa kanyang normal, na parang walang nangyari. Mom ay dapat na kaya sa ibang pagkakataon," siya tried upang palakasin akin. Oo, tama siya. Mom laging kumilos tulad ng dati na parang nagkaroon wala, nakita ko kung paano namamaga ang kanyang mga mata o narinig malabong pag-iyak ng mga bakas ng kalungkutan.
"At ngayon ang ina ay nasugatan muli. Siguro oras na ito ang sugat ay napaka-masakit na ang ina ay hindi makatayo sa pagiging mag-isa," ang aking iba pang mga sarili talk muli pagkatapos perasanku medyo kalmado at sinabi sa akin sa ibabaw ng mga ina bilang upang magpadala ng kapangyarihan bago ako makakuha ng mula sa kanya.
Pagkatapos ay bumangon ako, dumating at hugged ang aking ina. Hindi ko sinasabing anuman, hinahaplos lang siya, pinahihintulutan ang nanay ko.
