Homesick Healing; Ice-cream Therapy / ไอศครีมบำบัดของคนพลัดถิ่น

When I got homesick while I stayed abroad, it was recovered by my first ice-cream maker and my homemade ice-cream.

สวัสดีค่ะเพื่อนชาวคณะสตีม เห็นเพื่อนๆหลายคนย้ายไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองก็เลยนึกถึงประสบการณ์พลัดถิ่นของตัวเองเมื่อหลายปีก่อนค่ะ ครั้งนั้นมีโอกาสไปอยู่ต่างประเทศช่วงระยะเวลาหกเดือน เป็นช่วงเวลาสั้นๆที่ได้ใช้ชีวิตคนเดียวต่างบ้านต่างเมือง ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม พอผ่านช่วงเดือนแรกที่ตื่นตาตื่นเต้นกับทุกสิ่ง ก็มาถึงช่วงคิดถึงบ้านสิคะและที่คิดถึงกว่าบ้านก็อาหารการกินนี่แหล่ะค่ะ คิดถึงจริงจริ๊ง..

ตอนนั้นวันหนึ่งวันหนึ่งก็ไม่ได้พูดกับใคร เพราะคุยกับเขาไม่รู้เรื่องค่ะ ฟังก็ไม่ค่อยออก จะพูดเองก็ยังคิดไม่ออกเลยค่ะว่าจะพูดอะไร เรียกว่าอยู่แบบปิดวาจาเลยก็ว่าได้ ไปซื้อข้าวซื้อของเขาก็ไม่ค่อยมีคนขาย เดินดูไปชมไป พอใจชิ้นไหนหยิบไปสแกนแล้วก็จ่ายเอง เวลาว่างส่วนใหญ่ ใช้ไปกับการเข้าครัวสรรหาแต่เรื่องกินค่ะ ต้องหัดทำกับข้าวเองเพราะตอนอยู่บ้านเราซื้อเอาทุกอย่าง สะดวกสบาย ง่าย ประหยัด อร่อย อดคิดไม่ได้ว่าเมืองไทยของเราอาหารไทยของเราสวรรค์ของนักกินอย่างเราแท้ๆ ทำไม๊..ทำไมไม่รู้จักหัดทำกับข้าวกับปลาจะได้ไม่อดไม่อยากไม่ตกยากไม่ขาดของอร่อยๆเวลาอยู่ไกลบ้านแบบนี้

พอพ้นของคาว เราก็ต้องมาต่อที่ของหวานใช่ไหมคะ ตอบเลยค่ะว่าใช่ๆๆ ของหวานสำคัญต่อใจค่ะ หากชีวิตขาดหวานจะเบิกบานได้อย่างไรใช่ไหมคะ เราจึงต้องบำรุงวิญญาณแห่งความร่างเริงด้วย...ติม / ไอติม หรือ ไอศครีม หรือที่ถูกต้องตามพจนานุกรมคือ 'ไอสกรีม' (คำนี้มีบัญญัติ ตั้งแต่สมัยต้นรัชกาลที่๕ ครั้งแรกที่มีไอศกรีมในสยามประเทศค่ะ)

I scream, you scream, we all scream for ice cream.

It’s the yummy treat.

หลังจากที่กินไอติมมากมายหลากหลายรสตามแต่จะหาได้จากซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้วก็เริ่มใจอยากปากเติบ อยากจะทำไอติมกินเองค่ะ เวลาเหลือเฟือจะรออะไรคะเตรียมลุยเลยค่ะ

ส่วนนี่ก็เป็นผลงานเล็กน้อยๆค่อยๆทำค่ะ

ในที่สุดก็ปั่นไอติม กินไอติมจนลืมคิดถึงบ้านค่ะ แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็แค่ปั่นๆๆตามใจฉันไม่ได้มีความรู้อะไรจริงๆเลย รู้แต่อร่อยถูกปากถูกใจใช้ได้เลย

หลังจากนั้นพอกลับมาเมืองไทยก็ยังสนุกกับไอติมอยู่ค่ะ
เลยไปลงเรียนทำไอติม ไอศครีมจริงๆจังๆเสียเลย

คราวนี้เสียเลยค่ะ เสียอารมณ์ในการรับประทานไอติม
มันไม่อร่อยบำรุงวิญญาณเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ทุกคำที่ลิ้มรส เราจะอมให้ละลายช้าๆ เพื่อรับรู้รสชาติ รสสัมผัสและกลิ่น

กินไอติมไปพิจารณาไป นี่เขาใช้สารจับเนื้อไอศครีมแบบไหน
เนื้อละเอียดไหม ฟูไหม มีเกล็ดน้ำแข็งในเนื้อหรือเปล่า
ในเนื้อไอติมใส่อะไรบ้าง หวานเกินไปไหม ควรจะกินคู่กับรสอะไร
ท๊อปปิ้งเป็นอะไรถึงจะเข้ากันดี บลาๆๆ
โอ๊ย...สุดที่จะคิดไปค่ะ ทรมานที่สุดเลย
นอกจากจะเสียสตางค์ค่าเรียนแล้ว
เรายังสูญเสียอรรถรสในการดื่มด่ำกับไอศครีมอีกด้วย
เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดจริงๆค่ะ

สรุปที่เจ็บใจสุดคือกินไอติมไม่อร่อยอยู่นานเลยค่ะ T.T
มัวแต่พิจารณาอยู่นั่นแหล่ะ

ส่วนหน้าตาไอศครีมหลังจากเรียนแล้วเป็นแบบนี้ค่ะ
น้องชายตัวโย่งมาช่วยตกแต่งไอติมให้ หน้าตาไม่เข้ากับของหวานเลยใช่ไหมคะ ^^