Terwijl Thijs met Veerle een boekje aan het lezen was, besloot ik Lars alvast in bed te leggen. Ik had de tijd niet zo goed in de gaten gehouden en na ons avondeten en het badderen van beide kinderen was zijn wakkertijd van 1.5u al ruim overschreden. Met grote oogjes en een brede lach liet meneer zich nog in bed leggen, totdat ik het lichtje uitdeed. Wat begon met mopperen, ging al snel over in huilen. Hard huilen. Het mannetje was gewoon al zo moe, dat hij eigenlijk zelf niet goed meer wist hoe nou zijn rust te vinden. Zeker nu sprongetje 4 ook nog aanwezig is. Ik legde mijn hand op zijn hoofdje, suste hem en gaf telkens weer zijn speentje terug. En hoewel het misschien voor een toeschouwer niet zo zou ogen, merkte ik dat er al snel een onrust in mijn hoofd ontstond. Beneden lag de keuken nog overhoop. Ik wilde nog een was wegwerken, stofzuigen, de wc schoonmaken. Ik moest nog wat mails beantwoorden, een tas voor morgen klaarzetten en zoveel meer. En eigenlijk, wilde ik ook gewoon heel graag nog even kunnen zitten met Thijs. Ik verloor mezelf in mijn gedachtes en begon gefrustreerd te raken. Totdat ik naar beneden keek.
Daar lag mijn kleine mannetje. Zijn haartjes nat van het zweten door de warmte van mijn hand, zijn huiltje dat bijna schor begon te klinken. En ik schrok van mezelf. Wat deed de rest er nou eigenlijk toe, als Lars mij nodig had. Waarom leg ik zoveel druk op mezelf, om alles elke keer perfect in orde te willen hebben, terwijl het enige dat echt in orde moet zijn mijn dierbaren zijn.
Ik pakte Lars op uit zijn bedje en hield hem stevig tegen me aan. Een kusje op zijn neusje, sorry fluisterend in zijn oor. Al hadden we nog uren samen gezeten. Maar het lieve mannetje legde gelijk zijn hoofdje tegen me aan, gaf me een glimlach en sloot zijn oogjes. Hij had mij gewoon heel even nodig gehad. Ik bleef nog even met hem zitten, waarna ik hem zonder problemen in zijn bedje kon overleggen.
Nu zit ik beneden. Neergeploft op de bank, in een schoon huis, alle klusjes gedaan. En het enige waar ik aan kan denken, is hoe graag ik hem weer in mijn armen wil houden. Hoe ik ook hem nodig heb. Maar Lars, die ligt heerlijk in dromenland.
