အခ်စ္က ပူတယ္တဲ့ ပူမွာေပါ့
နားလည္မူွဆုိတဲ့ လက္ႏွီးနဲ႔မွ မကုိင္တာကုိ။
အခ်စ္က အရမ္းခ်စ္ေလ ႐ူံးေလတဲ့
႐ူံးမွာေပါ့ ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းေတြက အစြန္းေရာက္ၿပီး
အတၱေတြ ႀကီးေနတာကုိ။
တကယ္ခ်စ္ရင္ အမွန္စိတ္ညစ္ရတယ္တဲ့
စိတ္ညစ္ရမွာေပါ့ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ယုံၾကည္မူ မွ
မတည္ေဆာက္ၾကတာကုိ။
အခ်စ္ဆုိတာ ဆုံး႐ူံးခဲ့ၾကရရင္ နာက်င္ေၾကကြဲရတယ္တဲ့
ေၾကကြဲရမွာေပါ့ မတည္ျမဲတဲ့ သေဘာတရား ၊ ေတြ႔ဆုံၾကဳံကြဲဆုိတဲ့
တရားသေဘာကုိ ၾကဳိမသိခဲ့ၾကတာကုိ။
ယေန႔ေခတ္မွာ သစၥာ ဆုိတာ ႐ွားပါးေနပါၿပီတဲ့
သစၥာ ႐ွားတာမဟုတ္ပါဘူး သစၥာ ထက္ သာယာမူွ ႏွင့္
သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထႊာက အႏူိင္ယူသြားတာကုိ။
အရမ္းခ်စ္ၿပီးရင္ အစြန္းေရာက္ေအာင္ မုန္းတတ္ၾကသတဲ့
မုန္းမွာေပါ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ပုိခ်စ္ခဲ့ၾကေတာ့ ဥေပကၡာတရားကုိ
မက်င့္သုံးႏူိင္ခဲ့ၾကတာကုိ။
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ အျဖဴ ေရာင္သက္သက္ပါ
အဲ့ဒီအျဖဴ ေရာင္ကုိ လူသားေတြက ကုိယ့္အတၱနဲ႔ အေရာင္ဆုိးခဲ့ၾကေတာ့
အခ်စ္က စမ္းေရအစား မီးပင္လယ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။
ေလးစားစြာျဖင့္ ♥ ♥ ♥
ဇင္းနစ္ မေကြး
