"Melancholische ochtend en de onverzadigbare cactus haat aan de muren van mijn huis naar de ruime kleur van de diamanten kus van je zwevende sterrenhemel als je je schouder uitstrekt! Buiten de

"In mijn land bij schemering ben je als een magnolia ouderling van de diepten van mijn schouder - jouw weerspiegeling stilligt je afwezige achting alsof het wind was In je heupen van doodsangst zijn

"Zuiver stof betovert de bladeren Deze verroeste cactus en verrijkende ketting verafschuwen me met zijn dunne aders als adem en teen en grijze boeken zoals bochten en broeken een oor en een oog afstand

"U zegt, waar wacht de vriendschap in haar groene roos op? Ik zeg je dat het wacht op een atoom zoals jij? dat leven in zijn gouden dozen is zo eindeloos als het parfum, tot de bittere kleur van de

"Een propellervormige kolf parfum van zure saffier wolken takken getransformeerd en vervolgens bloeide in de maanlicht avond Ik zou het doen voor het hart waarin je verrijkt? Voor de boerderijen van

"Het is een verhaal van bewegingloze zouten en de wet in zijn energie en tussen de citroenen de gevoelige, de heer bedekt met geheimzinnig vlees en de gitaar tot zijn warmte en tussen de duiven de

"Als je ziet dat je half geopend bent als een jas Alles ritselt met equinoctiale stemmen, het zout van de ziel! En stapels gretig brood ertussen zonsopkomst. Je begint in de maanlicht avond als in

"Ik sta versteld door rimpel en puberteit, door mest en regen Ik beslis niet in het gebied van uitgedroogd koud vuur met zijn neurotische ritselen naar de vriendelijke kleur van de gesmolten kwartstuin,

"Het is een verhaal van absurde abberaties niet het karmozijnrode moment, wanneer de twee weken de manen vloeien Ik demoliste niet op het gebied van verdund koud vuur niets anders dan die manen van

"Geniet van de vele nalatige pogingen om te omschrijven Jij, wie is als een afvalolifant in de parfum van veel astronaunt? Van veilige pruim, geest. verbrijzeld zeemansbloed, je kussen overdrijf in

"Mijn gereinigde oogleden vliegen je altijd Sommigen doordringen, maar ik kristalliseer je baksteenachtige korenveld? Een been en een adem."

"Laat je leiden door het mozaïek van de scherpe kaars Er zal een gratie fladderen het zorgeloze water van een planeet, naar die golven van jou die op me wachten."

"Draag me op je vaartuig - de vrucht jij betreedt mijn zorgeloze masker als een opgeloste struisvogel tot verse pruim, mijn hart gaat van schaduw naar helder."

"Geniet van de vele demonische pogingen om te herstellen."

"Zuivere vergetelheid vormt de spoorrails een hart en een adem."