ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပြဲၿပီးလို႔ ကိုယ့္ေနရာကိုယ့္ေဒသသို႔ အသီးသီးျပန္ၾကတဲ့အခါ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ေျပာမျပတတ္တဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုစီ ႐ွိေနၾကတာအမွန္ပါ။ ကိုယ့္ေရွ့က စီနီယာအကိုေတြအလွည့္တုန္းက ဘာမွမျဖစ္ဘူးထင္ေပမယ့္ တကယ္ၾကံဳေတြ႔လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ခံစားရတာက အျပင္ကလူမသိေပမယ့္ တကယ္ကို ခံစားရတာခက္ပါတယ္။ ျပန္လိုခ်င္လို႔မရေတာ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝ ၊ဆရာမဆရာမေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႉေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႉ ေတြကို ျပန္လည္လိုခ်င္မိတာေတာ့အမွန္ပါ။ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပန္ခါနီး ဆရာမေတြကို သြားကန္ေတာ့တဲ့အခါ မ်က္ရည္ေတြဝဲေနၾကပါတယ္။ဘဝခရီးကိုျဖတ္သန္းၾကရတဲ့အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျပန္ဆံုေတြ႔ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူေတာ့ပါဘူး။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းစာေမးပြဲေျဖၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေမဂ်ာက ဂ်ဴနီယာ ညီေလးေတြ ၊ညီမေလးေတြနဲ႔ စုေပါင္းၿပီး ပ်က္စီးေနတဲ့ ေက်ာင္းရဲ႕ လမ္းပိုင္းကို စုေပါင္းခင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ေမဂ်ာကလည္း Civil ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ လုအေတြ႔အၾကံဳ ဗဟုသုတလည္းရတယ္ ကိုယ္တက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးကိုျဖစ္ေစတယ္ ေနာက္တက္ၾကမယ္ ညီေလး ၊ညီမေလးေတြ အတြက္လည္း အဆင္ေျပသြားေစတာေပါ။
ေက်ာင္းသားေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႐ိုင္းပင္းကူညီၿပီး တစည္းတလံုးတည္း ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းလမ္းပိုင္းေလးဟာလဲ ၿပီးသင့္သေလာက္ ၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ လမ္းခင္းၿပီးေတာ့ ဆရာမေတြက စုၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေရခဲမုန္႔ေတြ ေကြၽးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီခ်ိန္စားခဲ့ရတဲ့ ေရခဲမုန္႔က ဘာရယ္ေၾကာင့္ေတာ့မသိပါ အရမ္းကိုစားလို႔ေကာင္းေနပါတယ္။ျပန္ခါနီးက်ေတာ့ငိုခ်င္သလိုလို ေတာင္ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုအခ်ိန္ ေက်ာင္းသားတို္င္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက အရမ္းကိုေလးလံလိုေနပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဆရာ ဆရာမေတြနွင့္ ခြဲရေတာ့မွာမို႔ထင္ပါတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းကေက်ာင္းတက္တယ္ ခြဲခဲ့ရတယ္ ဒါေပမယ့္အခုေလာက္ထိေတာ့ စိတ္ထဲစြဲျပီး မခံစားခဲ့ဖူးပါဘူး။အခုတစ္ေခါက္ဆံုေတြ႔ျခင္း၊ ခြဲရျခင္းက ဘဝမွာ ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ဆံုျခင္းလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ဘဝခရီးလမ္းကုိေလ်ွာက္လွမ္းၾကရတဲ့အခါ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ညီအကိုေတြတာင္
တစ္ေယာက္တစ္လမ္းစီ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရတာပါ။
ညေနဘက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာမေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငါးေယာက္က ပထမႏွစ္တည္းက တစ္ေဆာင္တည္းေနၿပီးေတာ့ ညီအကိုလို ေပါင္းလာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ မနက္မိုးလင္းရင္ ကားေလးစီးျပီး ကိုယ့္႒ာေနေမြးရပ္ကို ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ ဆရာမေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ဝမ္းနည္မႈ အရိပ္အေယာင္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ရင္ထဲမွာလည္း အေတာ္ကို ခံစားရပါတယ္။ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္မွာ ဆရာရာမေတြရဲ႕ ျသဝါဒစကားေတြ သင္ၾကားမႉေတြ ဆံုးမေပးမႈေတြေၾကာင့္ အခုလို ဘြဲ ့ရေတာ့မဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။
ဆရာဆိုတာ အနၱေဒါ အနၱဒ ငါးပါးထဲမွာ တစ္ပါးအဝင္ပါ။ညေနဘက္ေရာက္လို့ သြားကန္ေတာ့တဲ့အခါ ဆရာမတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ ဆံုးမစကားကို အခုထိျပန္ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ သားတို႔ ဘဝခရီးလမ္းကို ကိုယ္စီေလ်ွာက္လွမ္းၾကတဲ့အခါမွာ -ဘယ္ေတာ့မွ ျဖတ္လမ္းနည္းကေနမလိုက္ပါနဲ႔၊ အလုပ္လုပ္ရင္ သူမ်ားတကာေတြ အေပၚမွာ ေစတနာထားၿပီးလုပ္ပါ၊ ကုိယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ အရာေတြကုိ မစပ္စုပါနဲ႔၊ ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ တန္ဖိုး႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အလာဟသ မျဖဳန္းတီးပါနဲ႔တဲ့။
ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ သားတို႔ ဆရာမေျပာတဲ့ စကားေတြကို နားနဲ႔နားေထာင္ရံုမဟုတ္ပဲ ႏွလံုးသားနဲ႔နားေထာင္ၿပီး ရင္ထဲမွာ ကဗ်ည္းထိုးသလိုမ်ိဴး အစဥ္ထာဝရ မွတ္သားထားမွာပါ။ သားတို႔ အားလံုးလည္း ႏိုင္ငံ အတြက္ တန္ဖိုး႐ွိေစမယ့္ ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းေတြျဖစ္ေအာင္ တိုင္းျပည္ႀကီးတိုးတက္ဖို႔အတြက္ အားတစ္ရပ္ျဖစ္ေစမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမွာပါ။......................
ဆရာဆရာမ်ားႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အျမဲတမ္း သတိရလ်ွက္ပါ......
Author -Aung Ko Oo (Henryba)
6.10.2017
ဆက္လက္ႀကိဳးစားေရးသားပါအံုးမည္။
