W katedrze Notre-Dame podczas prac archeologicznych znaleziono grób Joachima du Bellay. Walter Pater poświęcił mu jeden rozdział swej słynnej książki Renesans. Du Bellay był jednym z poetów tworzących Plejadę. Pater pisał:
Istniało coś w naturze rodzimego gustu francuskiego, co zbliżało go do owej włoskiej finesse. Dla dzieł francuskich charakterystyczna była pewna ładność, niewykła czułość ręki, une nettéte remarquable d'exécution.
(…)
Usiłując uszlachetnić język francuski, nadać mu wdzięk, rytm, doskonałość i tak pożądany „ostatni szlif” – cette dernière main que nous désirons, du Bellay staje po stronie mowy ojczystej, to jest mowy, w której najłatwiej można wypowiedzieć coś namiętnego i poruszającego.
