ကြည့်မြင်တိုင်နှင့် ကန်ဘဲ့ခရီးကို မြင်းလှည်းတစ်ကြိုးတည်းနှင့် မမောင်းနိုင်ပါ။ လမ်းတွင် ခရီးတစ်ထောက် နားရသည်ဖြစ်သောကြောင့်
ကုက္ကိုင်းလမ်းမှ ကန်ဘဲ့လမ်း မချိုးမိ တစ်နေရာဝယ် (အတိအကျတော့ မမှတ်မိတော့ပြီ) ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်၌
မြင်းလှည်းကိုရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မြင်းလှည်းပေါ်ကဆင်းပြီး မြင်းဘေးရပ်ကာ ထုံးစံအတိုင်း လေချွန်၍ မြင်းကိုသေးပေါက်အောင် ပြုလုပ်နေစဉ်...
“အောင်မယ်လေ... လုပ်ပါဦး ကိုကြင်ဆွေ၊ ကြောင်လေး ခုန်ချပြီ” ဆိုသံကြား၍ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကောင်လေးသည်
လမ်းဘေးရှိခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ပြေးသည်။ ထိုခြံဝင်းထဲရှိ တိုက်အိမ်ကြီးမှာ ဂျပန်များနေကြသည်။ ထိုအိမ်နံဘေးမှာ ဂိုဒေါင်တန်းလျားကြီး
ဆောက်ထားသည်။ စပါးကျီသဖွယ် အဆနှင့်ဖြစ်၍ အမြင့်မှာ လူလေးဖက်ထောက် တွားသွားနိုင်ရုံ ဖြစ်သည်။
ကြောင်လေးသည် တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် လိုဂိုဒေါင်အောက်ဝင်ပြေးသည်ဖြစ်၍ နောက်မှပြေးလိုက်သွားကြသော
အလှနှင့်ကျွန်တော်လည်း နှစ်ယောက်ပြိုင်တူ ယင်းဂိုဒေါင်အောက် လေးဖက်ထောက်ဝင်လိုက်ကြရတော့၏။ ဂိုဒေါင်အလယ်လောက်ရောက်လေ
မှောင်လေမို့ ကြောင်လေးကို မျက်ခြည်ပြတ်သွားလေပြီ...။
"ပီစီမာ... ပီစီမာ.. လာ-လာ ဘယ်မှာလဲ ပီစီမာရယ်"
ဤနေရာမျိုး၌ ကြောင်သည် နွေးနှင့်မတူချေ။ ကြောင်သည် ပြေးပြီဆိုပါက ကိုယ့်သခင်မှန်း မသိတော့ချေ။ ဘယ်တော့မှ ခေါ်မရတော့ပေ။
လိုက်လေ... ပြေးလေ...။
"ဝိစီမာ... စီစီမာ"
ပြန်ထူးသံလည်း မကြားရ၊ တွေ့လည်း မတွေ့ရချေ။
အလှသည် ကြေကွဲသောအသံလေးနှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လေးဖက်ထောက်လျှောက်ရင်း အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်သည်။ သို့သော် ကြောင်လေး၏
ကျွန်တော်သည် သူ့နံဘေးက လေးဖက်ထောက်၍ နှစ်ယောက်ယှဉ်ကာ လိုက်သွားသည်။ အမှောင်ထုဖြင့် လူချင်းမှာ ဝါးဝါးသာ
မြင်လျက် သူ့ကိုယ်ရနံ့သာ ကျွန်တော့်နာခေါင်းမှာ ကြိုင်ထုံနေသည်။ကျွန်တော်သည် သူ့နဘေးက လေးဖက်ထောက်၍ နှစ်ယောက်ယှဉ်ကာ လိုက်သွားသည်။ အမှောင်ထုဖြင့် လူချင်းမှာ ငါးဝါးသာ
မြင်ရလျက် သူ့ကိုယ်ရနံ့သာ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းမှာ ကြိုင်ထုံနေသည်။
ဂိုဒေါင်အောက် မှောင်ကြီးမည်းမည်း၌ ကြောင်အတွက် စိတ်ဇောဖြင့် ပါးစပ်က တတတခေါ်ရင်း လေးဖက်ထောက်လျှောက်၍
တော်တော်မာသွားမှ သူ ကြောက်ရမှန်းသိလာလျက် ကျွန်တော့်ကို အားကိုးသောအသံနှင့်...
"ဟင်... ကိုကြင်ဆွေး... အလှအနားမှာ ရှိရဲ့လား"
"ရှိပါတယ်.."ဟု အသံပြုကာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကြတော့မှ ကျွန်တော်၏အရောင်လက်သော မျက်လုံးနှစ်ပုံ
တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စေ့စေ့ကြည့်လျက် ခေတ္တမျှ စကားပြတ်နေပြီးမှ
ဆုံမိကြသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်။ သူလည်း ထို့အတူ နေလိမ့်မည်သာ။
“ဟင်... မှောင်လိုက်တာ ကိုကြင်ဆွေရယ်...”
“ဟုတ်တယ်... အလှ...”
"အလှကြောင်လေးတော့ ပြန်ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ..
"ကြောင်ဟာ ဒီလိုပဲ... မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ ကြာကြာနေလို့မကောင်းဘူး၊ ဒါဂျပန်တွေနေတာ"
သူကရှေ့မှ၊ ကျွန်တော်ကနောက်မှ ကလေးတွေများ ဆင်လုပ်တမ်း ကစားကြသကဲ့သို့ အမြန်လေးဖက်စိုင်းထွက်ခဲ့ကြသည်။ ဒူးတွေ
လက်ဖဝါးတွေကိုနာရာ။
ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
အပြင်ရောက်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသော် ဂျပန်ကြီးတစ်ယောက် ပက်ပင်းတိုးနေသဖြင့် ကျွန်တော်တို့မှာ မျက်လုံးပြူး၍