Bugün ki çalışmamızın adı Araf;
Geçtiğim yollardan, gittiğim diyarlardan, inandığım insanlardan, kandığım dostlardan, deneyimlediğim tadlardan, aldığım hazlardan, çözüldüğüm kasvetten, tükendiğim umutlardan...
Geriye kalan bugünümün adı araf dostlarım.
Bir ucunda umut diğer ucunda yeis,
Bir yanı kara bir yanı beyaz,
Bir yanı tatlı bir esinti öteki yanı kasırga,
Bir yanı ben diğer yanı sen dostum...
Hiçliğin içine saplanıp kalmış bir benliğin varlığından yoksunluğu için şikayet etmesi ne biçare bir davranıştır ki ben bırakınız şikayet etmeyi her an başımı yerden yere vurmaya meyletmekteyim. Ne biçare... Yıllar yılı kalakalmış olduğum bu bataktan başımı çıkarıp kaldırdığımda önümde iki yol beliriyor bir anda. Ya bir dala tutunup atacaksın kendini bu bataklıktan dışarı, yahut çekileceksin daha derinlere hiçlik mi her şey yoksa her şey mi hiçlik diye. Diyorum ya ey biçare... Zor demek bayağı artık, yapamıyorum demek bayağı, gücüm yetmiyor demek bayağı, olmuyor demek bayağı. Her biri ne kadar gerçek ve samimi ise de bu her birinin ve söz sahibinin ne denli bayağılaştığı gerçeğini değiştirmiyor. "Bataklıkta mı boğulacaksın amınakodumun salağı." Der pervasızca zorbanın biri ve ağzını açıp hiç bir şey söyleyemezsin haklı oluşuna karşı veremediğin mücadeleyle.
Bu nedenledir ki zorundasın ey biçare. Yapamadıklarınla değil yapabildiklerinde, gücünün yetmediğiyle değil kendi gücünle, olamayanlarla değil hayatında ve şu anında var olanlarla sen bir varlıksın en evvelce. Bu nedenle hadi kalkalım demeyi de yine bilmeli, bilmeli ve hareket etmelisin. Elinden geldiğince be. Gerisi zaten boktan bir hikaye. Hayat zaten senin gözünde, senin çehrende, aynadaki aksinde, gözlerinin önünde, dilindeki sözünde, aklındaki fikirde, kalbindeki sevgide, obsesif ruhunda, tarumar kimliğinde...
Boktan.
