Selam.
Nasılsın? Bugün kaç kişi sordu nasılsın diye. Belki soracak kimsen yoktur ben sorayım istedim. Öyle alelade yarım ağız deme iyiyim diye. Gerçekten iyi ol isterim. En çok da senin iyi olmanı isterim belki. Tanımadığımdan. Tanışmadığımızdan, birbirimize bir fenalık yapmadığımızdan, iyiliğimiz bile dokunmadığından. Her kimsen, her nerede ve ne durumdaysan iyi ol isterim.
Tanıdığım sevdiğim insanlara karşı fazla korumacı olduğumdan objektif bir şekilde iyiliklerini düşünemeyebilirim. Kendi açımdan onlara yardım ettiğimi düşünüp bunalttığım da olmuştur. Senin için sübjektif bir iyilik tasarlayamam. Kafamda oluşturduğum hiçbir bağlama, konuma, duruma bakmazsızın saf iyilik özünü dileyebilirim ancak.
Toplumumuz bu objektif iyilik modunu bir açsaydı, iyiliğin özünü dileseydi ne de çabuk iyileşirdi hasta ruhlar tahmin bile edemezsin. Son bir kaç gündür Aranan Eylül gibi Leyla gibi çocukları koruyabilirdik belki. Ufacık bir yavru köpekcik, zeytin gözlü bir yavru köpekcik şu an yürüyor koşuyor olabilirdi. Herkese, yaşayan nefes alan her canlıya bencilce değil de özünden iyilik dilesek dünya güzel bir güne merhaba diyebilirdi.
Düşünebiliyor musun? Hayal edebiliyor musun? Hastalıklı hücreleri düşün mesela kanser hücrelerini... Kemoterapiye maruz kaldığında hastalıklı hücrelerin çekirdeklerinin bir bir dağıldığını hayal et. Sağlıklı hücrelerin isgal edilmeden nefes alabildiği bir rahatlamaya kavuştuğunu hayal et. Öyle bir şey işte. Saf iyilik; kötülükle hacklenmiş bir dünyanın kurtarıcısıdır. Yargısız, kimliksiz bir iyilik bu. Içinde bir yerlerde. Duruyor orada açığa çıkarmak istemez misin?
Her şey kendi cinsiyle çoğalır. Mesela; armut, armutlar olmak için armuta ihtiyaç duyar. Insan, insanlar olmak için insana ihtiyac duyar. Iyilik ve kötülük de aynıdır. Iyiliği ancak iyilik besler, çoğaltır. Kötülüğün cinsi de kendiyle çoğalır. Farklı bir durum var bu hususta. Esasen iyilik ve kötülük kendi başlarına çoğalamazlar. Akıl ve irade ister ikisi de. Armut kendi başına doğada armutlar olabiliyor. Ama iyilik durduk yere iyilikler olamıyor. Bize ihtiyaci var. Kanser hücresi demiştim ya onun bile yok etmeye üremeye dayalı programını gerçekleştirmek için bir canlıya ihtiyacı var. Beslenebilmek için bir cana muhtaç durumda. Iyilik de kötülük de bize muhtaç olarak varlıklarını sürdürüyor bunun gibi.
Biz beynimize ve vicdan muhakememize hangisini beslemesini söylersek o filizleniveriyor... Ufacık bir tohum ekersen uygun koşullarda kendini özünden var eder, yetişir. Biz hangi tohumu ektiğimize dikkat etmezsek içimizde büyüttüğümüz filiz gün gelir bedenimizi elegeçirdiğinde söz sahibi bile olamaz hale geliriz. Hangi duygu tohumunu hangi toprağa ekeceğiz? Soru burada işte. Kötülük toprağına mı iyilik toprağına mı? Hangisiyle besleyeceğiz kendimizi?
Misal verecek olursak; birisi cinayet işlediğinde, ilk önce önceden kendine haset tohumunu ekmiş olabilir. Haset, doğası itibariyle kötülükle beslenir. Kötülük ilk önce eksiklik duygusuyla kendini gösterir vücutta. Eksikliklerini başkalarında tam görenler haset eder. Kötülük toprağına ektiğin duygu elbet kötülükle can bulacağından ortaya kötülükler çıkar.
Asıl kötülüğün kaynağı bilinmezliktir. Bilinmez korku ve kaygı duydurur insana. Korktuğundan savaşır insan. Açgözlülüğünü doyuramaktan. Aç kalmaktan korkar bir cocuğun geleceğinden yer. Yarından korkar insan bilemez çünkü ne getireceğini. İşsiz kalmaktan korkar mesela torpil yaptırır var gücüyle. Sonucta o meslek için yeterli düzeyde olmasa da işe girer. Topluma kötülük yapar uzun vadede. Liyakatsiz kişilerin olmaması gereken yerlerde olması da kötülüktür.
iyilik ise açıklık seçiklik ister. Iyi olmak için nedene bile ihtiyaç duymazsın aslında. Yetkinleştirir iyilik insanı. Bilinmeze karşı bile iyi olanlar cesaret madalyası alır birgün. Kendi yüreği onu hiç sorgulamaz mesela. Yaptığından emindir o kisi. Öyle büyük şeyler de istemez iyilik yapmak. Hani birine nasılsın dersin içtenlikle iyilik toprağına ektiğin samimiyet yeşeriverir... insan olduğunu damarlarında hissedersin. Iyilik adalet doğurur, iyilik firsat eşitliği dogurur, yaşam hakkı sunar. Iyilik toprağında vatan edinmiş duygular, kötüye karşı dünya için muhafızlık yaparlar. çocuklar gülerken kahveni yudumlarsın güven içinde..
Hayal edebiliyor musun temiz havada huzurla dolduğunu. Hadi hayal etsene! Güzeli, iyiliği. Eksene ona biraz samimiyet biraz cesaret. Bir hayat hakkımızı kullanırken ve hâlâ yaşarken yapacaklarıni küçümsemesen ya bir kerelik.
O yüzden iyiliğin özünden iyilik diliyorum sana. Sevgi diliyorum. Merhamet diliyorum. Birlikte bu toprağa daha çok güzellik ekelim istiyorum.
Şu an Diyarbakırda tatlı bir rüzgar esiyor ben bu satırları yazarken. Kahvemi yudumluyorum. Bilinmezliklere ragmen mutluyum. Yarından çok tam da şimdi nasılsın merak ediyorum...
