Selam.
Ben ilk büyük sınava son Orta Kurumlara geçiş Sınavı, OKS olarak girecektim ki daha 15 yaşında hangi kafayı yaşadığımı bilmediğimden, kaybettiğim kafa kağıdından sorumlu tutularak sınava girememişim. Kafa kağıdının bu kadar kafamı ağrıtacağını nereden bilebilirdim? Duyar gibiyim anne-baba neredeydi dediğinizi. El-cevap; ilk çocuğun günahı olmaz. :) Annem de babam da sistemin takipçisi değillerdi o zamanlar. Yaşam mücadelesinde kendi kendine sistem denilen gaddarla mücadelem vardı. Gerçi bundan kendimin bile haberi yoktu diyebilirim. Ailenin ilk bireyi olmak yorucudur bu manada. Danışacak bir abi bir abla da yoktur çünkü.
OKS ye giremeyen bu ufak kız o gün Fethiye'de çok ağladı. Kendinden çok bir şehit kızını da aynı kafa kağıdı sebebiyle sınava almayan hocalara kızdığından ağladı. Kimse göz yaşlarımı dindirmedi. 15 yaşında kimsenin bizi anlmayacağını düşünmeye başlamış oldum böylece.
Sistem baba önüme secenek çıkardı hemen: Meslek lisesi vs Düz lise.
çatalca Kız Meslek lisesinde 9. Sınıfı okudum bir güzel. Ne olduğu hakkında çok da bir fikrim yoktu. Derslerin adı değişmişti. Hormonlar değişmişti. Ama sistem sorunlarıyla baki kalmayı hep başarmıştı bünyemde. Oradan tek taktirlik, telefonsuz bir hikayeyle Nazilli'ye döndüm. Nazilli'de çocuk gelişimi ilk sıradan gelmişti. Laf aramızda çatalcayı istanbul sandıklarından adım lisede istanbullu kalmıştı. Bence tekirdağa daha yakındık ama neyse :)
Sistem son sene 3 gün staja karşılık bana, Yüksekögretime Geçiş Sınavı adını verdiği YGS sınavında; bölüm içi tercih yaparsam ek puan verebileceğini söyledi. Hatta iki yıllık çocuk gelişimi ve eğitimi bölümüne sınavsız gidebileceğimi bile söyledi. Davetkardı kabul. Ama benlik değildi. Neden mi? 3 gün 8-5 Anaokulunda yardımcı ögretmenlik adı altında parasız motivasyonsuz çalışıyorduk, zaten lise 2-3 sınıflarında bölüm derslerimiz ağırdı. Oyuncak falan yapıyordu. Sistem mecburdu bana tolerans göstermeye.
Tabi bunlar olurken Gençlik başımda duman durumları da liselerde hep olur. Platonik takılan mistik kız olarak kalsam da mutluydum. Sistem adil olmadı hiç... karşı geldiğini düşünmek cazipti.
Sistem okulda alamadığımızı düşündüğmüzü dersanede verirler diye düşündürdü bize. Halbuki bu yeni aşklar için bir kılıftı. İşin açıği bu ders aşkı filan da değildi. ☺
hadi hadi siz de aynısınız. Tecrube sıramız farklı da olsa; yaşlarımız, gittiğimiz okullar, şımarma fırsatımız bile farklı olsa bir yerden benzeşiriz lise hayatında. ☺
Sonra nasıl olduğunu bile anlamadan Ilahiyat diye bir şey yazdım tercihlere. Uzaktı Diyarbakır, memleketti, hiç gidilmeyendi. Nasıl olduysa kız meslekte iyi bir derece ve puanla yerleştim buraya. Yalnız siz tercih yaparken benim gibi bölümün içeriğini dahi bilmeden yapmayın. 4 senelik sanmıştım. Hazırlık da varmış. Kayıtta öğrendim. 5 senelik okulu 6 da bitirdim. Sistem üniversite de vardı. Kabiliyetlerimi sınamadan bilmeden dersleri zorunlu seçmeli verdi veriştirdi. ☺
Siz gençler okul bitirme derdinden çok mutlulukla yaşamayı hak eden hür birer insan olduğunuzu unutmayın. Şu an şikayetlendiğim ne varsa değişirme şansına sahip bir genç haline geldiğimi idrak ediyorum. Bu mükemmel bir duygu. Kendimi hafife almamayı, başarısızlıkları, başarı kılmayı kötü sistem bana öğretti. Kötüden ders almak her daim iyiden kolaydır aslında.
Ufak yollu anlatmaya çalıştım kendimi. Benden pay çıkarın diye.
Güzel ülkemin gelecekleri, güneşte canlanan parlak renkler gibisiniz. Güneş diploma olmasa da doğacak unutmayın. Sistemde şikayet ettiğiniz ne varsa gelecekte sizin de değiştirme şansınız olacak. Önce insan kazanmayı ögrenelim, liyakat sahibi, adalet duygusu yüksek gencler olup geleceğimizi kuralım.
Siz yarın gelecekle değil, gelecek yarın sizinle tanışacak!
Sevgilerle. Başarılar.
