စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဆိုတာ.....
One day Gandhi stepped aboard a train as it started to move, and one of his shoes slipped off and dropped on the tracks.
တစ္ေန႔မွာ ဂႏၵီဟာ ဘီးလွိမ့္စျပဳေနတဲ့ ရထားေပၚကိုအတက္မွာ သူ႔ရဲ႕ ရွဳးဖိနပ္တစ္ဖက္ ရထားသံလမ္းေပၚကို ကၽြတ္က်သြားတယ္။
Unable to retrieve it, he calmly took off his other shoe and threw it back along the track to land close to the first.
အဲဒီဖိနပ္ကိုျပန္ေကာက္လို႔မရေတာ့ သူဟာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ သူ႔ရဲ႕တျခားဖိနပ္တစ္ဖက္ကိုပါ ခၽြတ္လိုက္ၿပီး ရထားသံလမ္းေပၚက ဖိနပ္တစ္ဖက္နားကိုေရာက္ေအာင္ ပစ္ခ်ေပးလိုက္တယ္။
When an amazed passenger asked why he had done that, Gandhi smiled and said, “The poor man who finds the shoe lying on the track will now have a pair he can use.”
သူဘာ့ေၾကာင့္မ်ား အဲဒီလိုလုပ္ရတာလဲလို႔ အံ့အားသင့္သြားတဲ့ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကေမးေတာ့ ဂႏၵီဟာ ျပံဳးၿပီး "ရထားသံလမ္းေပၚမွာ ဖိနပ္ကိုေကာက္ရတဲ့ မရွိဆင္းရဲသားဟာ အခုဆို သူစီးလို႔ရမဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံရသြားေအာင္လို႔ပါ" လို႔ျပန္ေျဖပါတယ္။
စဥ္းစားၾကည့္သင့္တာေလးကေတာ့... ႀကီးျမတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ဦးဟာ sacrifice စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈ တို႔အျပင္ consideration for the less fortunate ones မျပည့္စံု မဖူလံုရွာသူ ျပည္သူေတြကို ငဲ့ၫွာစဥ္းစားေပးတတ္သူ...ဆိုတဲ့ message ေလးလို႔ထင္ပါတယ္။
With the eyes of his imagination, Gandhi saw a man with bare feet, saw him coming across a lone shoe and desperately searching for the other, and saw the disappointment on his face when he didn’t find it; seeing these things, Gandhi did what he could to help.
သူ႔ရဲ႕အာ႐ုံမွာ ဂႏၵီဟာ ဖိနပ္မပါ ေျခဗလာနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကိုျမင္မယ္၊ ဒီလူ ဖိနပ္တစ္ဖက္ကိုေတြ႕ေတာ့ ေနာက္တစ္ဖက္ကို အသည္းအသန္လိုက္ရွာေနတာကို ျမင္မိမယ္၊ ရွာလို႔မေတြ႕ေတာ့ ဒီလူ စိတ္ညစ္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားတာကိုလည္း ျမင္မိလိမ့္မယ္၊ အဲဒါေတြကိုေတြးျမင္မိသမို႔ ကူညီခ်င္လို႔ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလးကို ဂႏၵီက လုပ္ေပးလိုက္ျခင္းသာ။
– Ref: Donald McCullough, Say Please, Say Thank You: The Respect We Owe One Another (Putnam, 1998).
With love,
