သမထႏွင့္ဝိပႆ နာ၏ျခားနားခ်က္

သီလသည္ သမာဓိႏွင့္ပညာ၏ အေျခခံျဖစ္သည္။
သမာဓိသည္ သမထျဖစ္၍ပညာသည္ဝိပႆ နာ
ျဖစ္သည္။

သမထဆုိသည္မွာ---

"နီဝရဏာနံ သမနေ႒န သမေထာ"

ကာမဆႏၵအစရွိေသာအပိတ္အပင္အတား
အဆီးတုိ႔ကုိျငိမ္းေစ တတ္ကင္းကြာေစတတ္
္ေသာေျကာင့္သမထဟုေခၚ၏။

သမထ၏တရားကုိယ္မွာ---

ဧကဂၢတာေစတသိက္ျဖစ္၏။အာရုံတစ္ခုတည္း
၌စြဲစုိက္တည္္ေသာ သေဘာေျကာင့္ဧကဂၢတာ
ေခၚရ၏။

ထုိဧကဂၢတာေစတသိက္သည္…

အာရုံတစ္ခုတည္း၌စိတ္ကုိ ေကာင္းစြာထားရာ
ေရာက္ေသာ ေျကာင့္ "သံ+အာဓိ""ဟူေသာပုဒ္
အရ"သမာဓိ"ဟုေခၚရျပန္၏။

ထုိသမာဓိိ(ဧကဂၢတာ)သည္ပင္ နီဝရဏ အပိတ္
အပင္အတားအဆီးတုိ႔ကုိျငိမ္းေစတတ္ကင္းကြာ
ေ စတတ္ေသာေျကာင့္သမထဟူ၍ နာမည္ထပ္
ရျပန္၏။

သမထသည္ "ပညတ္္ကုိသာ"အာရုံျပဳ၍
ပရမတ္ကုိအာရုံမျပဳ။
ဥပမာ=ေခြး ေျကာင္ ဝက္ စသည္တုိ႔တည္း။

သမထသည္ စိတ္ဦးေဆာင္ေသာလုပ္ငန္းျဖစ္၍
စိတ္စြမ္းအားကုိအေခါင္အဖ်ားထိျမွင့္တင္ေပး၏။

ဥပမာအားျဖင့္ စ်ာန္အဘိညာဥ္တန္ခုိးဆုိသည္
္မွာအလြန္အစြမ္းထက္ေသာစိတ္၏ စြမ္းေဆာင္
ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။၎စိတ္စြမ္းအားျဖင့္အရူပျဗဟၼာ
အထိျဖစ္နုိင္၏။

#ဝိပႆ နာဆုိသည္္မွာပညာဦးစီးေသာ
အလုပ္ျဖစ္၏။"

"အနိစၥာဒိ ဝိဝိဓာကာရေတာ ဒႆ နေ႒န ဝိပႆ နာ"

မျမဲျခင္းအနိစၥ စေသာအထူးထူးေသာအျခင္း အရာအားျဖင့္ရူ႕တတ္ေသာေျကာင့္ဝိပႆ နာ
လုိ႔ေခၚရသတ့ဲ။

အ႒သာလိနီအဆိုအားျဖင့္ ---
"အနိစၥာ ဒိဝေသန ဝိဝိေဓဟိ အာကာေရဟိ ဓေမၼ
ပႆ တီ တိ ဝိပႆ နာ-ပညာေဝသာ အတၳေတာ"
ဟုဆုိ၏။

အနိစၥစေသာအထူးထူးေသာ အျခင္းအရာတုိ႔ျဖင့္
တရားတုိ႔ကုိရူ႕တတ္ေသာေျကာင့္ဝိပႆ နာမည္ရ
ပါသတ့ဲ။အမွန္အားျဖင့္ဝိပႆ နာအလုပ္သည္
ပညာအလုပ္သာ ျဖစ္၏ဟူလုိ။

ထုိ႔ေျကာင့္ ဝိပႆ နာသည္ ရုပ္နမ္သဘာဝတရား
တုိ႔ကုိ မျမဲျခင္း ဆင္းရဲျခင္း…အစုိးမရျခင္းစေသာ
လကၡဏာတုိ႔ုိ႔ျဖင့္ရူ႕တတ္ေသာ ပညာတစ္မ်ဳိးျဖစ္
ေျ ကာင္း သိအပ္္ပါ၏။

ဝိပႆ နာသည္ပရမတ္ကုိသာရူ႔၏။ပရမတ္ကုိ
ရူ႔ပါမွဝိပႆနာဟုမွတ္ရပါမည္။ပရမတ္ဟူသည္မွာ
သဘာဝမွ်သာျဖစ္ပါ၏။

ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိသည့္အတြက္
ပရမ+အတၳၳ (ျမတ္+နက္)ဟူ၍ဆုိ၏။

ဥပမာအားျဖင့္…ခက္မာေသာသဘာဝလကၡာရွိ
ေသာပထဝီဓါတ္္သည္ႏြား၌ျဖစ္ေစ လူ၌ျဖစ္္ေစ
အထီးအမ၌ျဖစ္ေစ ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ ခက္မာ
တတ္သည္သာျဖစ္၏။

ႏြား၌ရွိေသာ ပထဝီဓါတ္ကေပ်ာ့့ျပီး လူပထဝီဓါတ္က
မာသည္ဟူ၍…ကြဲျပားေဖာက္ျပန္ျခင္း…မရွိေသာ
သေဘာ တရားကုိ ပရမတ္ဟုေခၚ၏။

ပရမတၳတရားေလးပါးရွိ၏……
စိတ္-စိတ္၌မွီ၍ျဖစ္ေသာေစတသိက္
ရုပ္-နိဗၺာန္တုိ႔ျဖစ္ျက၏။

#သမထႏွင့္ဝိပႆ နာကုိျပန္၍ ေျပာရလွ်င္သမထ
သည္ပညတ္ကုိအာရုံျပဳ၍စိတ္က ဦးေဆာင္၏။ #ဝိပႆနာသည္ကားပရမတ္ကုိအာရုံျပဳ၍ ပညာက
ဦးေဆာင္၏။ဤသုိ႔ျခားနားပါ၏။

သုိ႔ရာတြင္ဆရာမ်ားမိန္႔သည္မွာ လက္ေတြ႔ တရား
အားထုတ္ရာ၌ ပညတ္ျဖင့္စရသည္ဟူ၏။ပညတ္
္မပါပဲ"ဗလာ"စ၍မရစေကာင္း။

တျဖည္းျဖည္းရူ႔ရင္းပြားရင္းျဖင္ ့ပညတ္ကုိ လက္
လြတ္လုိက္ျပီး ပရမတၳသဘာဝဆီသုိ႔စူးစုိက္ႏွွလုံး
သြင္းသြားရသည္ဟူ၏။

၎ကုိဝိသုဒၶိမဂ္မဟာဋီကာျကီးအဖြင့္၌
ေျပာသည္မွာ----

"ပညတၲႎ ထေပတြာ နိဗၺတၲိတ ပရမတၳဝေသန
ဝိေသေသန ဝိဝိဓါဝါ ပႆ တီ တိ ဝိပႆ နာ"
ဟုျပ၏။

ဆုိလုိရငး္အဓိပၸါယ္မွာ----

ပညတၲႎ=ပညတ္ကုိ။ထေပတြာ=ခ်န္ထားခ့ဲျပီး၍။
နိဗၺတၱိတ ပရမတၳဝေသန=မုခ်ဆက္ဆက္ပရမတ္
၏အစြမ္းအားျဖင့္။ဝိေသေသန=အနိစၥအစရွိေသာ
အထူးအားျဖင့္,,ဝိဝိဓာဝါ=သမၼသနဥာဏ္စေသာ
အျပားအားျဖင့္။ပႆ တိ=ရူ႕တတ္၏။
ဣတိ=ထုိ႔ေျကာင့္။ဝိပႆ နာ=ဝိပႆ နာမည္၏တ့ဲ။

ေလာကီသမထနယ္ပယ္၌စိတ္္သည္အခရာ။
ေလာကုတၱရာဝိပႆ နာနယ္ပယ္္၌ပညာသည္
္အခရာ ျဖစ္ေစကာမူ……ပညာသည္ သမထ
ဝိပႆ နာနွစ္ခု လုံး၌ပါရသည္သာျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔ေျကာင့္ရူပ အရူပစ်ာန္စိတ္ေတြ အဘိဥာဏ္စိတ္
ေတြအားလုံးဥာဏသမၸယုတ္ခ်ည္းသာျဖစ္ပါ၏။

သုိ႔ေသာ္သမထ၌ ဥာဏ္ပါေသာ္လည္းစိတ္၏
ေနာက္လုိက္သာျဖစ္၏။ဝိပႆ နာပညာနယ္
္ပယ္၌ သမာဓိ ပါရေသာ္လညး္ပညာသည္သာ
အျကီးအမွဴးျဖစ္္ပါ၏။

"သမာဓႎ ဘိကၡေဝ ဘာေဝထ။ သမာဟိေတာ
ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ"

(ခ်စ္သားတုိ႔သမာဓိကုိပြားျကေလာ့,သမာဓိရွိသူ
အားမေဖာက္ မျပန္ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာသိ၏ဟု
ုျမတ္ဘုရားမိန္႔ျကားေတာ္မူပါ၏။))

အားလုံးပဲ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာေတာ္
မူႏုိင္ျကပါေစသား

#က်မ္းကုိး

၁။ႏွစ္ဖက္လွဝိပႆ နာ
(ဦးေကတုမာလာဘိဝံသ သ-စ-အ M.A)

၂။ဝိသုဒၶိမဂ္မဟာဋီကာ

၃။အ႒သာလိနီက်မ္း( ႏွာ-၁၇၅)

၄။ေတာေလးဆယ္အဖြင့္ႏွင့္ သူဒနီေပါင္းခ်ဳပ္
(မုံေရႊးေစတဝန္ ဆရာေတာ္ဘုရားျကီး)

@gla