He was only five years old. He didn't have any friends his own age, moreover. He wouldn't play games, he would chat and spend time with people who were much older than his own age, as if he were older. His grocer and carpenter friends also liked him, they used to hang out with him at every opportunity, try to make him talk, and enjoyed it immensely. His grocer's friend would not hesitate to offer him chocolate, and every time he would give him something. Oda would not refuse these treats and devour them with great appetite. One day, his carpenter friend left a wooden toy car in his tiny palms.
KİTABIM Bölüm (1) (Tr)
O sadece beş yaşındaydı. Üstelik onun yaşında hiç arkadaşı yoktu. Arkadaşları kel, kara bıyıklı bir bakkal ve yüzünü asla hatırlayamadığı bir marangozdan oluşuyordu. Oyun oynamaz, yaşıtlarından çok daha yaşlı insanlarla sohbet eder, kendinden büyükmüş gibi vakit geçirirdi. Bakkal ve marangoz arkadaşları da onu çok sever, her fırsatta onunla takılır, konuşturmaya çalışır, çok eğlenirdi. Bakkal arkadaşı ona çikolata ikram etmekten çekinmedi, her zaman ona bir şeyler verdi. bu ikramları da reddetmez ve büyük bir iştahla yerdi. Bir gün marangoz arkadaşı minik avuçlarına tahtadan bir oyuncak araba bırakmış.
