“Kasper, Kaaasper”. Klinkt het uit de woonkamer. Kasper, de kat van mijn oma komt de kamer binnen gerend, want dit betekend meestal eten. Maar hee de woonkamer is leeg. Als hij zich om wil draaien dan hoort hij het weer: “Kasper, Kaaasper". Dan ziet hij het, het is die verdomde papegaai.
Mijn oma had een groene amazone papegaai, genaamd Lorre. Een gestoord beest. Hij kon precies de stem van mijn oma nadoen en die kat was daar al een paar keer ingetrapt en op die manier ook een paar keer in zijn staart gebeten toen hij nieuwsgierig te dicht bij de kooi kwam.
Kasper had op zijn Amsterdams gezegd een pleuris hekel aan dat beest maar was tegelijkertijd ook als de dood voor hem.
Als je een film zat te kijken waarin gelachen werd dan begon hij neurotisch mee te lachen, net zolang tot ie van zijn stok af viel.
Ook had het beest hoogtevrees dus als hij buiten de kooi was dan liep hij meestal over de grond, wat natuurlijk weer een ramp was voor Kasper. En als dat beest dan per ongeluk te hard met zijn vleugels had gezwaaid en zodoende op de boven richel van het raam belandde dan dorst dat beest niet meer naar beneden dus moest je hem naar beneden tillen.
Het ene moment was dat beest poeslief, het andere moment hing met zijn snavel in je wang!
Kasper heeft uiteindelijk gewonnen, Lorre werd steeds onhandelbaarder en moest weg.
Ik heb een kat nog nooit zo gelukkig gezien.
