“ဟင္ ေမေမကလည္း အလုပ္ျဖင့္ မဝင္ရေသးဘူး ရာထူးတိုးေပးမယ့္ အစီအစဥ္ ႀကိဳေျပာေနၿပီ”
ဤသို႔ျဖင့္ ရွင္ညိဳသည္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေနာ္ဇာ၏ ကုန္တိုက္ႀကီးမွာ အေရာင္းစာေရး ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ သူေဌးသမီး၏ သူငယ္ခ်င္းမို႔ အခြင့္အေရးယူသည္မ်ိဳးမရွိ။ မသိလွ်င္ ေမးသည္။ လုပ္စရာရွိလွ်င္ မတြက္မကပ္ လုပ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကလည္း ရွင္ညိဳကို ခ်စ္ၾကသည္။ အေရာင္းစာေရးမေလးမ်ားၾကားတြင္ ႐ိုး႐ိုးေလးေနေသာ ရွင္ညိဳက အထင္ေပၚဆံုး။ ထိုသို႔ ထင္ေပၚရသည္မွာ သတိမထားဘဲ ေနလို႔မရေအာင္ ရွည္လ်ားေသာ ဆံပင္ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ရွင္ညိဳ၏ဆံပင္က ေျခသလံုးလယ္ေရာက္သည္ထိ ရွည္၏။ ဆံပင္ထုကလည္း ေကာင္းသည္။ ကုန္တိုက္ထဲမွာမွ မဟုတ္ပါ။ ရွင္ညိဳေရာက္ေလရာ ေနရာမွာ ထိုဆံပင္ေၾကာင့္ ထင္ေပၚရသည္သာ။ ဘသည္ တကုပ္ကုပ္ႏွင့္ တြက္ေနျပန္ၿပီ။ ေမးသူမရွိဘဲ တြက္ေနၿပီဆိုလွ်င္ ရွင္ညိဳ၏ ေရွ႕ေရးမွန္း ရွင္ညိဳသိပါသည္။
“ေက်ာ္” ဆီစက္
မာစီးဒီးကားနက္ႀကီးက ဆီစက္ႀကီးေဘးမွ ျဖတ္ကာ ေနာက္နားခပ္က်က်တြင္ ရွိေသာ ေရွးေဟာင္း ေရာမပံုစံႏွင့္ ေခတ္အျမင္ အံဝင္စြာေပါင္းစပ္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုနီးပါး ႀကီးမားက်ယ္ဝန္းသည့္ တိုက္ႀကီးေရွ႕မွာ ရပ္လိုက္သည္။ တိုက္ႀကီးေရွ႕မွ ေရကူးကန္က ျပာလဲ့ေနသည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္သည္ ကားေပၚမွ ဆင္းကာ ေရကူးကန္ဆီ ေလွ်ာက္သြားရာမွ…
“ဦးေလး ၾသဇာ”
“ဘာလဲ ေက်ာ္ေက်ာ္”
“၃၆ လမ္းမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ၿပိဳင္ကားအနီေလးကို သတိထားမိသလား”
ဦးၾသဇာ သက္ျပင္းခ်သည္။
“မင္းမွာ ကားေလးစီးရွိေနၿပီ ေက်ာ္ေက်ာ္”
“ငါးစီးျဖစ္သြားတာေပါ့ ဦးေလးၾသဇာ”
ဦးၾသဇာသည္ ထိုၿပိဳင္ကားေလးကို ေန႔မကူးခင္ ရေအာင္ ဝယ္ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိပါသည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္၏မိဘမ်ား ဆံုးသြားသည္မွာ သံုးႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီ။ ေက်ာ္ေက်ာ္ဘြဲ႔ရၿပီးစမွာ ဦးၾသဇာမွာ ေက်ာ္ေက်ာ္၏ဖခင္ ဦးေက်ာက္စိမ္း၏ သူငယ္ခ်င္း လူပ်ိဳႀကီးျဖစ္သည္။ ဦးေက်ာက္စိမ္းႏွင့္အတူ ေနခဲ့သည္မွာၾကာၿပီ။ လုပ္ငန္းႀကီးက်ယ္လာေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို လူယံုအျဖစ္
ေဘးမွာေခၚထားရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေက်ာက္စိမ္း ကြယ္လြန္သြားေသာအခါ ဦးၾသဇာမွာ လူယံုအိမ္ေတာ္ထိန္းႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရေတာ့သည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေျပာသမွ်ျဖစ္ေနခဲ့ရေသာ ဘဝေပးစည္းစိမ္ေၾကာင့္ လူမႈေရးအားနည္းသည္။ စာနာမႈမရွိသေလာက္ ျဖစ္သည္။ သူ၏ဘဝ သူ၏အေျခအေနေၾကာင့္. . .
အပိုင္ူ ၅ ဆက္ရန္ . . .
msu 084
