Üniversite bitip de istanbula geldiğimde, kocaman bi şehri tanımaya çalışmanın şaşkınlığı ve üzüntüsü içerisinde olduğum günlerden bir gün; sigara içmeden önce ruj sürdüm. O zaman dijital fotoğraf makineleri var ve ablam 'ileride anı olur şöyle dur da çekeyim' başlığı altında çoğu durumumuzu fotoğraflarına konu ediyor. Ruju sürdüğüm gün, evin çok köşesinde, çeşitli pozlar alarak fotoğraflarımı çektiğini sanarken ben, video çekmiş. Ergen suratımla 3 saniye hareketsiz kalarak objektife bakıyorum, ablam da sonrasında o halimin videosunu izlerken kahkaharla gülüyor. Ne ilgisi var demeyin; kardeşlerin anıları, bu ağaçla bu şemsiyenin 6 kadar serin ve güzel. 🦉🌌🗾
