Ruhumun bedenime, bedenimin de bu dünyaya sığmadığı zamanlardan geçerken,…

Hocam nasıl edebi bir giriştir, böyle. Ama harbiden insan bu dünyada o hali hep yaşıyor. Ait olmadığından olsa gerek.

Bu kez okul kitaplarını rengarenk çizimlerle birlikte süsleyen şiirlerdi okuduğum.

Hocam konu kitap olunca acayip geniş bir yelpazeniz olduğunu görüyorum :)

1977'de birinci baskısı yapılan, kapağıyla ve isminin güzelliğiyle beni kendine çeken, 'Su yıkanır mı?' sorusunu

Su yıkanır mı? yazısını görünce hocam dedim yine bulmuş kendini :)

Tıpkı küçükken "Beni ne kadar seviyorsun?" sorusuna, kollarımı iki yana açıp 'bu kadar' deyişim gibi. :p

Hocam benim yeğenim bu soruyu “yolla kadar “ olarak cevaplıyor :D

İnsanlara anne, abla, kardeş gözüyle bakıyor. Öptükten sonra giden annesinin ardından hüzünlenip,
anneler çocuklarının yanaklarının
buz gibi olduğunu
duymazlar mı?

Hocam bu nasıl çocukmuş :S şair gibi.

İlk dersin sonunda zil çaldığında eve doğru yürümüştüm, daha önce hiç bilmediğim bir şehrin sokağından geçişimin ilk gününde.. :(

Kıyamam ya nasıl da hatırlar :S

kim hırsızlık yaparsa
kim yalan söylerse
kim görevini yaparken korkaklık gösterirse
korkarsa
bu kirlenmiş su gibidir
ölene dek kendini ak edemez

Hocam öğretmen de ne fenaymış :S

Hocam bir baktım yazının sonuna gelmişim. Su gibi akıp geçti :) Elinize sağlık oldukça akıcı ve bir o kadar samimi bir yazı olmuş.