Bir yokluğun yoklamasına maruz kalmış bir halin ruhunu taşımaya çalışıyordu sanki hücrelerim.

Hocam gayet güzel başladığım yazıda daha bu cümleyle beynim error vermeye başladı :)

Meğer görmek için gözlere gerek yokmuş
Peki ya gözyaşları
Kalbimden bunca nasıl akmış

Ne kadar doğru hocam. Özellikle

Kafasızlığımı fark edecekler diye çok korktum, etmediler. Ben de onların yaptıklarını fark etmemiş gibi yaptım.

Vay be hocam. Nasıl böyle yazılar yazabiliyorsunuz? Yazılarınız da yorumlarınız gibi anlam yüklü. Elinize sağlık, tekrar yazdığınızı görmek güzel.

Not : Resme bayıldım :)