ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူ၄တန္းစာေမးပြဲအတြက္ျပင္ဆင္ရင္းစကားေတြနည္းလာပါတယ္။တျဖည္းျဖည္းေသြးေအးေနေပမယ့္ ေတြ႔ခိုက္ခဏေလးအခ်ိန္မွာေတာ့ စျက ေနာက္ျကနဲ႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔ျကပါတယ္။ဒီလိုနဲ႔၄တန္းဆိုတဲ႕တံတိုင္ငယ္ေလးကိုကြ်န္ေတာ္တို့ေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ခဲ႔ပါတယ္။၃လတာေက်ာင္းပိတ္ျကျပန္ေတာ့ မေတြ႔ရေတာ့လည္းကေလးဘဝမို့ ေဆာ့ကစားရင္း၃လကိုကုန္ေစခဲ႔တာေပါ့။၆လပိုင္း၆ရက္ေန့ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့မည္။သိလိုက္ရသည္နွင့္ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေပ်ာ္မိသလို ဝမ္းနည္းမိပါတယ္။ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့မည္ျဖစ္၍ေက်ာင္းသစ္ျကီးကိုတက္ရေတာ့မည္ျဖစ္၍အေတြးမ်ားနွင့္ေပ်ာ္ေနမိသည္။သို့ေသာ္ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့မည္ျဖစ္၍ေက်ာင္းပိတ္ရက္နည္းသြားျခင္းမို့ဝမ္းနည္းမိတာေပါ့ဗ်ာ။၆လပိုင္း၆ရင္ေန႔ပထမဆံုးတက္ရမည့္ေက်ာင္းျကီးေရွ့ကြ်န္ေတာ္ေငးေမာရင္းရပ္ျကည့္ေနမိသည္။ျကီးမားျပီးက်ယ္ျပန္းေသာနွစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ျကီးမ်ားကကြ်န္ေတာ္တို့လိုေက်ာင္းသားသစ္ေတြကိုစြဲေဆာင္ေနတာေတာ့အမွန္ေပါ့ဗ်။အရင္က(ဘက)မူလတန္းေက်ာင္းသားေလးဘဝမွ အထက္တန္းေက်ာင္းျကီးသို့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာ၍အနည္းငယ္္မိမိကိုယ္အထင္ျကီးေနမိသည္။ထူးျခားသည္က အေမကိုယ္တိုင္ပါမလာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဆိုေသာ္လည္းအေမမပါ၍အားငယ္စိတ္ဝင္လာမိသည္။အေတြြးမ်ားနွင့္ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနသည္မွာအခ်ိန္မည္မွ်ျကာသည္ကိုပင္သတိမထားမိေနာက္မွေက်ာင္းပို့လာေသာဆိုင္ကယ္ဟြန္းသံေျကာင့္လန့္၍သတိရလာသည္။ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းဝင္းျကီးထဲသို့ပထမဆံုးေျခလွမ္းကိုနင္းမိသည္နွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ရင္ထဲတြင္ပူေလာင္ျခင္း ေအးျမျခင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေျကာက္ရႊံျခင္းတို့တစ္ျပိုင္တည္းဝင္လာေတာ့သည္။ရင္ထဲမွာခံစားခ်က္ေတြကိုျမိုဳသိပ္ရင္းအလယ္တန္းေက်ာင္းေဆာင္ရွိရာကိုေက်ာင္းေပါက္မွဆရာမတစ္ဦးကိုေမးျပီးေလွ်ာက္လာမိသည္။ေဘးနားမွေက်ာင္းသားသစ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအမ်ားျကီးရွိေနေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့တစ္ေယာက္တည္းရွိေနသည္။ဆူညံ့ေနျပီးစကားေတြေျပာကာရယ္ေမာေနေသာပတ္ဝန္းက်င္တြင္ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းတိတ္ဆိတ္ေနမိသည္။ပိုဆိုးသာ္မွာသုမ်ားေတြအခန္းေတြထဲဝင္သြားေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္ကဘယ္အခန္းဝင္ရမွန္းမသိ ဆရာမေတြလည္းသူတို့ရဲ႔အခန္းထဲမွေက်ာင္းသားစာရင္းကိုေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြျကားေအာင္ ေအာ္၍နာမည္ေခၚေနသည္။ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးနာမည္ေခၚသံ နာမည္ထူးသံေတြနဲ႔ဆူညံေနျပီးကြ်န္ေတာ္လည္းကြ်န္ေတာ့္နာမည္ေခၚမည့္အသံကိုနားေထာင္ေနမိသည္။ရုတ္တရက္""ၿဖိဳးၿဖိဳးရွိလားေဟ့"ေအေခၚသံကိုျကားလိုက္ရသည္။ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ေနရာမွထျပီးျကည့္မိသည္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းျဖိဳးျဖိဳးပင္ျဖစ္သည္။သူေရာက္သည့္အခန္းမွာပဥၥမတန္းFခန္းပင္ျဖစ္သည္။သူ့ကိုကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ေပမယ့္ သူကေတာ့ကြ်န္ေတာ့္ကိုမေတြ႔ပါ။ကြ်န္ေတာ္သူ့နာမည္ကိုေအာ္ေခၚေသာ္လည္းသူမျကားဘဲအတန္းထဲဝင္သြားသည္။ကြ်န္ေတာ့္ေအာ္ေခၚသံသည္ ေဘးပတ္လည္ကဆူညံသံကိုမတိုးနိုင္ခဲ႔ေပ။ကြ်န္ေတာ္ဆက္ျပီးေအာ္မေနဘဲကြ်န္ေတာ့္နာမည္ေခၚမည့္အသံကိုေစာင့္ေနမိသည္။တျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဥၥတန္းအေဆာင္ေရွ့မွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြနည္းလာျပီးကြ်န္ေတာ္အပါဝင္၈၀ ၉၀ခန့္သာက်န္ေတာ့သည္။
