ေလသည္ က်ြန္မတို့မ်က္လံုးျဖင့္မျမင္နိုင္ ကိုင္တြယ္ထိေတြ႕၍ရေသာအရာမဟုတ္ေသာ္လည္းက်ြန္မတို့လူသားမ်ားစြာအတြက္လြန္စြာေထာက္ကူျပဳေလသည္။တကယ္လဲမရိွမျဖစ္လိုအပ္ေသာ အရာစာရင္းတြင္ေလပါဝင္ေနပါသည္ ထမင္းအသက္ခုနစ္ရက္၊ေရအသက္တစ္မနက္ဟူ၍ ေရွးလူႀကီး မ်ားဆိုရိုးစကား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း အမွန္စင္စစ္ ေလသာမရွိပါက သတၱဝါ အမ်ားစုသည္ ၅မိနစ္ေလာက္ပင္ အသက္ရွင္နိုင္ရန္လမ္းမရွိနိုင္ပါ က်ြန္မတို႔သည္ ေန႔စဥ္အျမဲေလႏွင့္ထိေတြ႕ေနရပါသည္ ေလကိုရွူရွိုက္ေနရပါသည္ေလမွသက္ေရာက္လာသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကို ခံစားေနရပါသည္။ က်ြန္မတို႔ ကိုယ္အတြင္း၌ လည္း ေလသည္ တစ္ကိုယ္လုံးသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ့လ်က္ရွိပါသည္။ ထိုမၽွသာမဟုတ္ေသး၊ ေပါင္ခ်ိန္အားျဖင့္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေလးသည့္ ေလထုသည္ က်ြန္မတို႔ အေပၚတြင္ အခ်ိန္မလပ္ဖိႏွိပ္လ်က္ရွိေနပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ က်ြန္မတို႔သည္ ေလကို မျမင္ရသည့္အတြက္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေလရွိသည္ဟူ၍ အမွတ္မထင္ ဂ႐ု မျပဳမိဘဲ ေနထိုင္ခဲ့ၾကမိပါသည္။ေလရွိေန၍သာ ကၽြန္မတို႔ကမၻာႀကီးမွာ သက္ရွိသတၱဝါ၊ သစ္ပင္ပန္းပင္တို႔ ျဖင့္ ျပည့္စုံေဝဆာ၍ကမၻာႀကီးသည္ အသက္ရွင္ေနနိုင္ျခင္းျဖစေပ္သည္။ လကဲ့သို႔ ေလထုကင္းမဲ့ေသာ အျခားၿဂိဳဟ္၊ သို႔မဟုတ္ ၿဂိဳဟ္ရံမ်ားမွာမူ သက္ရွိ သတၱဝါႏွင့္ အပင္ဆို၍ လုံးဝဆိတ္သုဥ္းလ်က္ရွိၾကေပသည္။ ေလသည္ လူတိရစၧာန္ႏွင့္ အပင္တို႔ကို အသက္ဆက္ေပး႐ုံ သာမက အသက္ရွင္ေရးႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ားကိုလည္း ျပဳ ျပင္ဖန္တီးေပးလ်က္ရွိသည္။ ေႏြ၊ မိုး၊ေဆာင္းႏွင့္တကြ ေနပူျခင္း၊ မိုးရြာ ျခင္း၊ ႏွင္းက်ျခင္း၊ ေလတိုက္ျခင္း၊ ပူအိုက္ျခင္း၊ ခ်မ္းေအးျခင္း စေသာ ရာသီဥတုတို႔ ျဖစ္ေပၚရျခင္းမွာ ကၽြန္မတို႔ ကမၻာႏွင့္ ေနတို႔၏အကြာအေဝး ေျပာင္းလြဲမွုကိုလိုက္၍ ေလတြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လွုပ္ရွားမွု အပူအေအး ေျပာင္းလဲမွုတို႔ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ေလသည္ အရာဝတၳဳသန႔္သန႔္တစ္ခုတည္း မဟုတ္ေပ။ ေလသည္ ျဒဗ္ေရာျဖစ္၍ ေလတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္၊ နိုက္ထရိုဂ်င္၊ အားဂြန္၊ ဇီႏြန္၊ နီယြန္၊ ဟီလီယမ္၊ ကရစ္ ရစ္ပတမ္ ဓာတ္ေငြ႕မ်ားအျပင္ ေရခိုးေရေငြ႕၊ ဟိုက္ၿဒိဳဂ်င္ဓာတ္ေငြ႕၊ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ဓာတ္ေငြ႕ႏွင့္ ဖုန္မွုန႔္မ်ား ပါဝင္ေၾကာင္းေလ့လာသိရွိရပါသည္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ဓာတ္ေငြ႕သည္ ကၽြန္မတို႔၏ ကိုယ္ခႏၶာဟု ဆိုအပ္ ေသာ စက္ယႏၲရားလည္ပတ္ေရးအတြက္ ေလာင္စာသဖြယ္အသံုးက်ေနေပသည္။ ေအာက္ဆီဂ်င္သည္ အသက္ရွင္မွုႏွင့္ ေလာင္ကၽြမ္းမွုမွန္သမၽွအတြက္ ေက်ာ ေထာက္ေနာက္ခံျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ေလထုတစ္ခုလုံးသာ ေအာက္စီဂ်င္ အတိ ျဖစ္သြားမည္ဆိုပါက သက္ရွိသတၱဝါအားလုံးသည္ ယခုထက္ အဆမတန္ ပိုမိုထႂကြၿပီး အဆမတန္ အသက္တိုသြားစရာရွိသည္။ သစ္ေျခာက္၊ ျမက္ေျခာက္တို႔သည္လည္း ႐ုတ္တရက္ မီးထေတာက္ေကာင္း ထေတာက္ၾကကာ ကမၻာတြင္ မေတြ႕ဘူေသးသည့္ အံ့ဩဖြယ္အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး အမ်ားအျပားပင္ ျဖစ္ေပၚလာနိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္၏ စြမ္းအားသတၱိ ယခုထက္ ပိုကဲလာျခင္းမရွိေအာင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ တစ္ဆလၽွင္ ေလးဆနီးပါးရွိေသာ နိုက္ထရိုဂ်င္က ေရာေႏွာၿပီး ထိန္းထားေလသည္။ နိုက္ထရိုဂ်င္မွာ အျခားဓာတ္ပစၥည္းတို႔ႏွင့္ အလြယ္တကူ ေပါင္း စပ္ျခင္းမရွိေသာ ဓာတ္ေငြ႕ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ နိုက္ထရိုဂ်င္၏ ျဒဗ္ေပါင္း ျဖစ္သည့္ နိုက္ထရိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔မွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းအတြက္ ေျမဩဇာ ျပဳလုပ္ရာ၌လည္းေကာင္း၊ ေပါက္ကြဲေစတတ္သည့္ လက္နက္ပစၥည္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရာ၌လည္းေကာင္း လြန္စြာအသုံးဝင္သျဖင့္ အဆိုပါ နိုက္ထရိုဂ်င္ ျဒဗ္ေပါင္းမ်ားကို ေငြကုန္ေၾကးက်ခံ၍ အေျမာက္အျမား ျပဳလုပ္ၾကရေလသည္။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ဓာတ္ေငြ႕သည္ ကာဗြန္ႏွင့္ ေအာက္ဆီဂ်င္ တို႔ ေပါင္းစပ္မွုေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ျဒဗ္ေပါင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔ အသက္ရွူထုတ္လိုက္သည့္အခါတိုင္းႏွင့္ အရာဝတၳဳတစ္ခုခု မီးေလာင္ သည့္ အခါတိုင္းတြင္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ဓာတ္ေငြ႕ ျဖစ္ေပၚလာျမဲျဖစ္သည္။ လူေနထူထပ္၍ စက္႐ုံ၊ အလုပ္႐ုံေပါမ်ားေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ ေလထဲ၌ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ဓာတ္ေငြ႕ အမ်ားအျပားပါရွိတတ္သည္။ ယင္းသို႔ပါရွိျခင္းသည္ လူတို႔၏က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစသည္။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ ဆိုက္ကို ကၽြန္မတို႔သည္ ရွူထုတ္လ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ ေလထဲ၌ တစ္ေန႔ ထက္တစ္ေန႔ မ်ား၍မလာေပေလာဟု ေမးစရာအေၾကာင္းရွိသည္။ သို႔ေသာ္ စိမ္းလန္းေသာအပင္ဟူသမၽွတို႔က ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ကို အျမဲတေစ ရွူရွိုက္စုတ္ယူလ်က္ရွိသျဖင့္ ဤဓာတ္ေငြ႕၏ အဝင္အထြက္မွာ ေလထဲတြင္ မၽွတ၍သြားေလသည္။ ေရေငြ႕သည္ ကၽြန္ုမတို႔ ျမန္မာနိုင္ငံကဲ့သို႔ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရး၌ မိုးကို အမ်ားဆုံးအားကိုေနရေသာ တိုင္းျပည္တို႔အဖို႔ မရွိမျဖစ္ေအာင္ အေရးႀကီးေပသည္။ ေလထုသည္ေနပူရွိန္ေၾကာင့္ ပင္လယ္သမုဒၵရာ အင္း အိုင္ ေခ်ာင္း ေျမာင္းတို႔မွ အေငြ႕ျပန္တက္လာေသာ ေရေငြ႕တို႔ကို စုတ္ယူလက္ခံၿပီးေနာက္ ကမၻာေျမျပင္ေပၚ၌ ေနရာအႏွံ့ေရာက္ေအာင္ ျဖန႔္ၾကဲေပးသည္။ အေအးဓာတ္ႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ ထိုေရေငြ႕တို႔သည္ ျမဴ၊ ႏွင္း၊ မိုးသီးမိုး ေပါက္အျဖစ္ ရြာသြန္းေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အကယ္၍ ဤကမၻာ၌ ေလထုသာမရွိဆိုပါက ပင္လယ္သမုဒၵရာတို႔မွအပ ကုန္းေျမဟူသမၽွသည္ သဲကႏၲာရအတိ ျဖစ္သြားစရာအေၾကာင္းရွိေလသည္။ ေလထဲ၌ ဖုန္မွုန႔္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လ်က္ရွိသည့္ဟုဆိုလၽွင္လည္း ယုံလိုေသာ္မွ ယုံၾကေပမည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ပင္ရွိေၾကာင္းကို ေမွာင္မည္း ေနေသာ အခန္းထဲသို႔ ေသးငယ္ေသာ အေပါက္တစ္ခုမွေန၍ ေနေရာင ္ျခည္ မၽွင္တစ္ခုကို ထိုးဝင္ေစ၍ၾကည့္ပါ။ ထိုအခါ အဆိုပါေရာင္ျခည္ထဲ၌ သာမန္ အားျဖင့္ မျမင္ရေသာ ဖုန္မွုန႔္ကေလးမ်ား ကုေဋကုဋာမက လြင့္ပါလ်က္ရွိ သည္ကို အေသအခ်ာ ေတြ႕ျမင္ရေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မတို႔သည္ ေလကိုေဖာက္ထြင္းျမင္နိုင္ေသာ အလင္းေပါက္ အရာဝတၳဳျဖစ္သည္ဟု ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေျပာဆိုမိၾကသည္။ အကယ္၍ ေလထု ကိုေဖာက္ထြင္း၍ျမင္နိုင္မည္ဆိုပါက အာကာသေကာင္းကင္ျပင္၏ အေရာင္သည္ ေန႔အခါတြင္လည္း ညဉ့္ဘက္မွာကဲ့သို႔ပင္ မည္းနက္၍ေနေပမည္။ သို႔ေသာ္ ေနမွ အလင္းေရာင္ျခည္သည္ ေလထုကို ျဖတ္သန္းခ်ိန္တြင္ ေလထုအတြင္းရွိ ေရေငြ႕၏ ျမဴမွုန္တို႔ကေန ေရာင္ျခည္တြင္ပါသည့္ အနီေရာင္ကိုသာ ျဖတ္သန္းခြင့္ေပး၍ အျပာေရာင္ကိုမူ ေကာင္းကင္တစ္ျပင္လုံးသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ့ သြားေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔သည္ ေကာင္းကင္ျပင္ကို ေန႔အခါ၌ အျပာေရာင္အျဖစ္ ျမင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ နံနက္ေနထြက္ျပဴႏွင့္ ညေန ေနဝင္ဆည္းဆာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ရွုခ်င္စဖြယ္ နီရဲလွပေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ကို ျမင္ရျခင္းမွာ ေနေရာင္ျခည္သည္ ထိုအခ်ိန္၌ ေလထုကို ေဘးတိုက္ဝင္ကာ ေလထုတြင္းသို႔ မ်ားမ်ားျဖတ္သန္း သြားရသည့္အတြက္ အျပာေရာင္ကို မ်ားမ်ား ပ်ံ႕လြင့္ေစၿပီးလၽွင္ အနီေရာင္ကိုသာ ခ်န္ထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ေလထုသည္ အလႊာမ်ားအျဖစ္ျဖင့္ ခြဲျခား၍တည္ရွိသည္။ ေအာက္ ဆုံးအလႊာကို ထရိုပိုစဖီးယား ဟုေခၚ၍ ထိုအလႊာတြင္ မိုးသားတိမ္လိပ္ မ်ား တည္ရွိၾကသည္။ ထိုအလႊာအထက္ ကမၻာေျမျပင္မွ ၁ဝ မိုင္ခန႔္အျမင့္ တြင္ စထရက္တိုစဖီးယား ဒုတိယအလႊာရွိသည္။ စထရက္တို စဖီးယား ႏွင့္ ႀတိဳပိုစဖီးယား ႏွစ္ခုစပ္ၾကားေနရာကို ထရိုပိုေပါ့ ဟုေခၚ၍ အျမင့္ ဆုံးတိမ္တို႔သည္ ထိုေနရာအထိသာ ေရာက္ရွိၾကေလသည္။ စထရက္တို စဖီးယားအထက္တြင္ အိုဇိုနိုစဖီ၏ယား အလႊာရွိ၍ ထိုအလႊာတြင္ အိုဇုန္း ဓာတ္ေငြ႕ အနည္းငယ္ပါရွိသည္။ ထိုအလႊာ၏ အထက္မွ အလႊာကို အိုင္ယြန္နိုစဖီးယား ဟုေခၚ၍ ထိုအလႊာသည္ ကမၻာေျမျပင္မွ ေန႔အခါတြင္ ၃၁ မိုင္ခန႔္၊ ညဉ့္အခါတြင္ ၅၆ မိုင္ခန႔္ ျမင့္ေလသည္။ ကၽြန္မတို႔သည္ ထရိုပိုစဖီးယားအေၾကာင္းကို အေတာ္ပင္ ေလ့ လာသိရွိထားၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း စထရက္တို စဖီးယားအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္ လ်ဥ္း၍မူ အနည္းအက်ဥ္းေလာက္သာ သိရေသးသည္။ ႐ုရွားလူမ်ိဳးထဲမွ မီးပုံးပ်ံျဖင့္ အထက္သို႔တက္ၾကည့္ရာ ၁၃ မိုင္ခြဲေက်ာ္ေက်ာ္မၽွသာ အျမင့္ဆုံး ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ အလိုအေလ်ာက္ မွတ္သားတိုင္းတာနိုင္ေသာ ကိရိယာ မ်ား တပ္ဆင္ေပးထားသည့္ လူမပါေသာ မီးပုံးပ်ံကေလးမ်ားမွာ ၂၅ မိုင္ အျမင့္အထိသာ ေရာက္ဖူးၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေလ့လာစုံးစမ္းၾကည့္ရာမွ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ သိရွိရေသာအခ်က္မွာ ေလသည္ အထက္သို႔ျမင့္သြားတိုင္း တျဖည္းျဖည္းပါးလိုက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ အထက္ ၁ဝ မိုင္ခန႔္အျမင့္တြင္ရွိေသာ ေလသည္ ပင္လယ္ျပင္ညီတြင္ရွိေသာ ေလႏွင့္စာလၽွင္ ဆယ္ပုံတစ္ပုံေလာက္သာ သိပ္သည္းေတာ့ေလသည္။ အထက္ ၂၅ မိုင္ခန႔္အျမင့္တြင္ဆိုလၽွင္ အပုံသုံးေထာင္ပုံတြင္ တစ္ပုံမၽွေလာက္သာ သိပ္သည္းေလေတာ့သည္။ ေၿမ ျပင္မွ အထက္သို႔တက္ေသာအခါ တျဖည္းျဖည္းေအးလာၿပီးလၽွင္ စထရက္တိုစဖီးယားအလႊာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ အပူခ်ိန္သည္ စင္တီဂရိတ္ ဒီဂရီ သုညေအာက္ ၇၅ ဒီဂရီခန႔္၌ တစ္သမတ္တည္း တည္ျမဲေနေတာ့သည္။ စထရက္တိုစဖီးယားတြင္ ေရခိုးေရေငြ႕၊ မိုးသားတိမ္လိပ္၊ ေလမုန္တိုင္း စသည္တို႔ကင္းစင္သည္။ ထိုထက္ျမင့္ေသာ အလႊာမ်ားအေၾကာင္းကိုမူ ကၽြန္မတို႔သည္ ေကာင္းစြာမသိရေသးေပ။ ထိုေနရာမ်ားတြင္ ေလသည္ လုံးဝမရွိသေလာက္ ပါးရွားေပသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကယ္ပ်ံမ်ား ပ်ံသန္းနိုင္ပုံကို ေထာက္ျခင္းျဖင့္ ေလရွိေၾကာင္းကို သိရေလသည္။ ၾကယ္ပ်ံတို႔သည္ လက္ဦးတြင္ ေအးလ်က္ ရွိၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ကမၻာေျမျပင္ေပၚသို႔ အလြန္လ်င္ျမန္ေသာအဟုန္ျဖင့္ စိုက္က်လာစဥ္တြင္ ေလႏွင့္ ထိေတြ႕ပြတ္တိုက္မိေသာေၾကာင့္ မီးထေတာက္သည္အထိ ပူသြားရေလသည္။ ေလကိုအေကာင္အထည္ဟူ၍ ရွာမေတြ႕နိုင္သည့္အတြက္ ေလ၌ အေလးအခ်ိန္မရွိဟု ထင္မိၾကေပမည္။ သို႔ေသာ္ ၾကက္ေပါင္ေစး ပူေဖာင္း တစ္လုံးကို ေလမသြင္းမီႏွင့္ ေလမွုတ္သြင္းၿပီးေနာက္ ခ်ိန္တြယ္ၾကည့္ပါက ေလသြင္းၿပီး ပူေဖာင္းအေလးခ်ိန္သည္ ေလမသြင္းမီ ပူေဖာင္းအေလးခ်ိန္ ထက္ ပိုသည္ကိုေတြ႕ရမည္။ ေလသြင္းၿပီးေနာက္ ပူေဖာင္းတြင္ အေလးခ်ိန္ တိုးလာသည္ကိုေထာက္လၽွင္ ေလ၍အေလးခ်ိန္ရွိေၾကာင္းကို သိနိုင္ေပမည္။ ပင္လယ္ျပင္တြင္ ေလသည္ ပ်မ္းမၽွျခင္းအားျဖင့္ တစ္ကုဗေပလၽွင္ .ဝ၇၂၉ ေပါင္မၽွေလး၍ ထိုထက္ျမင့္သြားေသာအခါ ေလသည္ တျဖည္းျဖည္း ပါးသြားသည့္အတိုင္း ေလ၏အေလးခ်ိန္လည္း တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားေလ သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေလထုသည္ ကမၻာေျမျပင္ တစ္မ်က္ႏွာလုံးကို ဖိႏွိပ္ထားလ်က္ရွိရာ ထိုဖိႏွိပ္ထားေသာ ေလထု၏ အေလးခ်ိန္ကို ေလထု ဖိအား ဟုေခၚသည္။ ေလ၏ဖိအားသည္ အလြန္ဆန္းၾကယ္သည္။ ကမၻာ ေပၚရွိ ေနရာတိုင္းတြင္ ေလသည္ အရပ္မ်က္ႏွာအားလုံးသို႔ တညီတညာ တည္း တြန္းကန္ဖိႏွိပ္ထားေပသည္။ ဖန္ခြက္တစ္လုံးတြင္ ေရအျပည့္ထည့္၍ အဝကိုစကၠဴျဖင့္ပိတ္ပါ။ ထို႔ေနာက္ စကၠဴကို လက္ႏွင့္ဖိကာ ဖန္ခြက္ကို ေစာက္ထိုးလွန္ၿပီးလၽွင္ လက္ကို ႐ုပ္လိုက္ပါက ေရသည္ ေအာက္သို႔မက်ဘဲ စကၠဴေပၚ၌ တည္ေနသည္ကို ထူဆန္းစြာေတြ႕ရေပမည္။ ဤသို႔ျဖစ္ျခင္းမွာ ေလက မိမိ၏ ဖိအားျဖင့္ စကၠဴကိုပင့္ထား၍ စကၠဴကတစ္ဖန္ ေရကို ပင့္ ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ပင္လယ္ျပင္ညီတြင္ ေလထု၏ဖိအားသည္ ပ်မ္းမၽွျခင္းအားျဖင့္ စတုရန္း တစ္လက္မရွိေသာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ၌ ၁၄.၇ ေပါင္ျဖစ္သည္။ သာမန္လူႀကီးတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလုံးရွိ အေပၚယံမ်က္ႏွာျပင္ အက်ယ္အဝန္းမွာ စတုရန္းလက္မ ၂ဝဝဝ ခန႔္ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူတစ္ ေယာက္အေပၚ၌ အျမဲတမ္းဖိလ်က္ရွိေသာ ေလထု၏ဖိအားသည္ ေပါင္ ၃ဝဝဝဝ ခန႔္မၽွ ႀကီးမားေပသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ခႏၶာတြင္းရွိေလကလည္း ထိုအျပင္ဘက္ဖိအားႏွင့္အမၽွ အတြင္းဘက္မွ တြန္းကန္လ်က္ရွိေနေသာ ေၾကာင့္ ကၽြန္ုပ္တို႔သည္ အဆိုပါေလထုဖိအားကို သိသိသာသာ ခံစားရျခင္း မရွိေပ။ ေလယာဥ္တစ္ခုခုျဖင့္ အလြန္ျမင့္မားေသာေနရာကို ပ်ံတက္သည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ အျပင္ဘက္မွ ေလထုဖိအားက ကိုယ္အတြင္းမွ ဖိအားထက္ အဆမတန္နည္းပါးသျဖင့္ ေလယာဥ္အတြင္း လိုက္ပါသြားသူတို႔သည္ နားမွ ေသြးယိုထြက္တတ္ၿပီးလၽွင္ တစ္ခါတစ္ရံ ဦးေခါင္းသို႔ ေသြးေရာက္ကာမူးေမ့ ၍ပင္ သြားတတ္ၾကေပသည္။ သို႔ေသာ္ အကယ္၍ ေလသာမရွိပါက ေလ ယာဥ္ပ်ံ၏ေတာင္ပံကို ပင့္ေပးမည့္အရာ မရွိေတာ့သျဖင့္ မည္သည့္ေလ ယာဥ္ပ်ံမၽွ အျမင္သို႔ ပ်ံတက္နိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ တစ္ဖန္ အလြန္ျမင့္မား ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ အသက္ကိုဝေအာင္ရွူနိုင္ရန္ ေအာက္ဆီဂ်င္ အလုံ အေလာက္ မရွိသည့္အတြက္ အလြန္ျမင့္မားစြာ ပ်ံတက္မည့္သူမ်ားသည္ အသက္ရွူစရာ ေအာက္ဆီဂ်င္ဓာတ္ေငြ႕ဘူးမ်ားကို အပိုေဆာင္ယူသြားၾကရ ေလသည္။ ေလသည္ ၾကက္ေပါင္ေစးကဲ့သို႔ က်ဳံ႕နိုင္ စန႔္နိုင္ေသာ သတၱိရွိ သည့္ပစၥည္းျဖစ္သည္။ ေလ၌ ထိုသတၱိမ်ိဳးရွိေၾကာင္း သိသာရန္အတြက္ ဖန္ခြက္တစ္လုံးကို ေရေပၚတြင္ ေစာက္ထိုးေမွာက္ၿပီး ဖန္ခြက္ဖင္ကို လက္ႏွင့္ဖိခ်ၾကည့္ပါ။ ဖန္ခြက္တစ္လုံးလုံးေရေအာက္သို႔ နစ္သြားေသာအခါ ဖန္ ခြက္အတြင္းသို႔ ေရအနည္းငယ္ ဝင္လာသည္ကို ေတြ႕ရလိမ့္မည္။ အဓိပၸာယ္မွာ မူလက ဖန္ခြက္အျပည့္ရွိေသာ ေလသည္ ေရ၏ဖိအားေၾကာင့္ က်ဳံ႕သြားျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ တစ္ဖန္ ေလေတာ္႐ုံမွုတ္သြင္းထားေသာ ၾကက္ေပါင္ေစးပူေဖာင္းတစ္လုံးကို မီးနားတြင္ျပၾကည့္ပါက အပူရွိန္ေၾကာင့္ ေလစန႔္ထြက္လာကာ ပူေဖာင္းႀကီးထြားလာပုံကို ေတြ႕ရေပမည္။ ေလမီးဖို၊ ေအာက္ လင္းမီးအိမ္၊ မီးရထားဘီး၊ ေမာ္ေတာ္ကားဘီးတို႔တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ေလဘရိတ္ စသည္တို႔မွာ ဖိႏွိပ္ထားေသာေလကို အသုံးခ်ထားသည့္ ကိရိယာမ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။ ေလကို က်ဳံ႕သြားေအာင္ ဖိႏွိပ္ေပး၍ ဖာရင္ဟိုက္ဒီဂရီ သုည ေအာက္ ၃၁၂ ဒီဂရီသို႔ တိုင္ေအာင္ အေအးခံေပးလိုက္ပါက ေလသည္ အေငြ႕မွ အရည္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ထို ေလရည္ ၌ စိတ္ဝင္ စားဖြယ္ ေကာင္းေသာ ဂုဏ္သတၱိမ်ားရွိေနပါသည္။ သတိမထားမိေပမဲ႕သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုလ်ွင္အရာရာသိနိုင္မည္ဟုထင္မိပါသည္။
Author--
6/11/18
10:10Pm