Ne zaman sokakta başı boş bir canlı görsem içim gidiyor. Küçükken de hep içimden bir gün çok param olursa, sokakta yaşayan yardıma muhtaç canlılar için büyük bir çiftlik işletmek isterim diye geçirirdim. Büyüdük tabi, artık hayallerimiz sadece sokak canlıları için değil, eşinden şiddet görüp ya da hiç bir geliri olmadığı için ses çıkaramayan kadınlara, çocuklu annelere, evsiz insanlara, ücretsiz yemek ve 1+0 bir apart verebilmek isterdim diyorum, daha çok zulüme uğrayan kesimlerle tanıştıkça bu hayallerimiz de genişliyor sanırsam. Gördüklerimiz ve yaşadıklarımızla birlikte. Dilerim bu dünyada dua kapımızı hep açık tutacak en az birer çeşmemiz olur.