Looking back at my posts 'Perplexed' and 'first reality check' I can just laugh at my brave attempt to get normal back into my life. A brave but selfish attempt.
I will always and forever have people's emotions and more intruding. Some more than others but it will always be there.
The truth is, what I experience from others, I most often experience because the other person needs help or healing. While I keep on making it about me it will keep on being a nightmare.
Best I can do is leave what I can't help with I should leave in God's hands.
Which brings me full circle. What do about Lané. She is the one that is always in my mind. I shared her happiness with her last boyfriend. I enjoyed the fun times she had with her friends. I felt the darkness after he left.
Eventually she became the first person I pray for in the morning and the last before I go to sleep.
Some days I wonder what will come of this.
None of this gets anything done in real life. I still have a real life. I have a garden one of the kids turned into a welding yard before Christmas. I have a Macramé project that is half done and a fitness program that is waiting for me.
The only thing that gets it done is to do it.
That is the odd thing in life. No matter how many beautiful words you think up to explain things, nothing gets done if you don't do it.
Thank you for listening to my story. I hope it gets more interesting as my life goes on.
Thank joy for your support.
Rerigardante miajn afiŝojn 'Perpleksa' kaj 'unua realeco-kontrolo' mi povas simple ridi pri mia kuraĝa provo renormaliĝi en mian vivon. Kuraĝa sed egoisma provo.
Mi ĉiam kaj eterne havos la emociojn de homoj kaj pli entrudiĝemajn. Iuj pli ol aliaj sed ĝi ĉiam estos tie.
La vero estas, kion mi spertas de aliaj, mi plej ofte spertas ĉar la alia persono bezonas helpon aŭ resanigon. Dum mi daŭre faras ĝin pri mi, ĝi daŭre estos koŝmaro.
Plej bone, kion mi povas fari, estas lasi tion, pri kio mi ne povas helpi, mi lasu en la manojn de Dio.
Kiu alportas al mi plenan rondon. Kion fari pri Lané. Ŝi estas tiu, kiu ĉiam estas en mia menso. Mi dividis ŝian feliĉon kun ŝia lasta koramiko. Mi ĝuis la amuzajn tempojn, kiujn ŝi havis kun siaj amikoj. Mi sentis la mallumon post kiam li foriris.
Fine ŝi fariĝis la unua persono, por kiu mi preĝas matene, kaj la lasta antaŭ ol mi endormiĝos.
Kelkajn tagojn mi scivolas, kio estos el tio.
Neniu el ĉi tio faras ion ajn en la reala vivo. Mi ankoraŭ havas veran vivon. Mi havas ĝardenon, kiun unu el la infanoj transformis en veldan korton antaŭ Kristnasko. Mi havas Macramé-projekton, kiu estas duone farita kaj taŭgeca programo, kiu atendas min.
La nura afero, kiu faras ĝin, estas fari ĝin.
Tio estas la stranga afero en la vivo. Ne gravas kiom da belaj vortoj vi pensas por klarigi aferojn, nenio fariĝas se vi ne faras ĝin.
Dankon pro aŭskulti mian rakonton. Mi esperas, ke ĝi fariĝas pli interesa dum mia vivo daŭras.
Dankon al ĝojo pro via subteno.
