Arkadaşlar daha önce ilk bölümünü paylaşmış olduğum kendime ait olan tiyatro senaryosunun bugün ikinci bölümünü paylaşıyorum. Bunu da burada halka açık olarak paylaşıyorum, isteyen alıp oyun olarak yapabilir.
Oyunumuzun adı “Doğruluk Komedyası”
Bölüm 2
Haaa, az daha unutuyordum. Benim başımın bir başka derdi daha var,
(Gülümseyerek) ama tatlı bir dert. Adı da İbo. Aslında İbrahim’de, biz ona kısaca İbo
diyoruz. Benim çok sevdiğim bir çocukluk arkadaşım vardı. Allah rahmet eylesin, beş
sene önce kaybettik. İşte İbo onun oğlu, vefatından sonra da ona bakmak boynumun
borcu oldu. O da bizim Ahmet gibi okumadı. Fakat onun okumama nedeni tembellik
değil, çok iyi yürekli, dürüst bir çocuk. Lakin laf aramızda biraz saftır. Sahi neden sizi
İbo ile tanıştırmıyorum. Durun bir sesleneyim, sanırım buralarda bir yerlerdedir…
İbooooooo, İbooooo, Hay Allah nerede bu çocuk. İboooo,
(İbo mutfaktan seslenir)
İbo: Efendim Ömer amca.
Ömer: Hah, Neredesin evladım?
İbo: Mutfaktayım amcacığım.
Ömer: Ne yapıyorsun mutfakta İbocuğum?
İbo: İmamı bayılttım, patlıcanları oturtmaya çalışıyorum.
Ömer: (Gülümser) Anlaşıldı, İbo bize imam bayıldı ve patlıcan oturtma yemeği yapıyor. Peki
çorba da yaptın mı İbo?
İbo: Yapmaz olur muyum, tabi ki yaptım.
Ömer: Oooh, bayılırım çorbaya, ne çorbası yaptın?
İbo: Damat Ferit çorbası…
Ömer: Yahu o çorbanın adı Ezogelin çorbası değil miydi?
İbo: Öyleydi de, değişti.
Ömer: Allah iyiliğini versin. Neyse, artık buraya gel de seni arkadaşlarla tanıştırayım.
İbo: Hay aksi, az daha unutuyordum. Ömer amca, bana bir vezir bulabilir misin?
Ömer: (Şaşkın bir ifade ile) Vezir mi? Ne yapacaksın veziri İbo?
İbo: Aşkolsun amca, bu kadar güzel yemeğin üstüne bir de tatlı gitmez mi?
Devam edecek...