امروزه در روزهای گرم تابستان گهگاه خبرهایی از مرگ و میر افراد بر اثر امواج شدید گرما میشنویم. بهعنوان مثال، زمانی که یک تودهی هوای سبک در ژوئیهی ۲۰۰۶ در کالیفرنیا مستقر شد، صدها نفر جان خود را از دست دادند. در شیکاگو، یک گرمای ناگهانی چندروزه در ماه ژوئیه در سال ۱۹۹۵، نزدیک به ۷۰۰ تن کشته شد. سالمندان، ساکنان سیاه پوست و افرادی که در خانههای بدون تهویهی مطبوع بودند، به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند. موج گرمای اروپا در سال ۲۰۰۳ هزاران نفر در فرانسه کشته شدند. در سال ۲۰۱۰، در روسیه هزاران نفر گرمازده شدند. هند در سال ۲۰۱۵ هزاران مورد مرگ و میر ناشی از گرما را گزارش کرد.
به تدریج که میزان گازهای گلخانهای در جو افزایش مییابد، انتظار میرود که شدت گرما نیز افزایش یابد. امواج گرما (آب و هوای غیرعادی گرم که دو یا چند روز طول میکشد) احتمالاً در آینده بیشتر، داغتر، و مکررتر خواهد بود.
اگر انتشار گازهای گلخانهای تداوم پیدا کند، انتظار میرود که در آینده تعداد روزهای سال با دمای بیش از ۳۵ درجهی سانتیگراد در سراسر جهان افزایش یابد، و میانگین دمای تابستان به بالاترین حد ممکن برسد.
بدن انسان نمیتواند گرمای بیش از حد را تحمل کند. فرآیندهای زیستی و شیمیایی که ما را زنده نگهمیدارند، در دمای درونی ۳۶ تا ۳۷ درجهی سانتیگراد بهتر عمل میکنند. فراتر از آن، پاسخ اولیهی بدن به گرما سعی میکند از شر گرما خلاص شود. عروق خونی در پوست گشاد میشود و ضربان قلب بالا میرود تا جریان خون را به پوست منتقل کند تا خون بتواند گرما را برای خنک شدن آزاد کند. در ضمن، فرد شروع به عرق کردن میکند تا بدن را سرد کند.
هیچکس از خطر گرما در امان نیست، اما برخی از گروهها بیشتر از دیگران آسیبپذیرند. افراد سالمند بیشترین آسیبپذیری را دارند، زیرا غدد عرق کمتری دارند و بدنشان در مقابل افزایش دما دیرتر پاسخ میدهد. کودکان به طور کامل قادر به تنظیم گرما نیستند، و زنان باردار ممکن است به علت نیازهای جنین از این نظر مشکل داشته باشند. افراد مبتلا به بیماریهای مزمن مانند دیابت، بیماری قلبی-عروقی، و چاقی ممکن است در دفع گرما با مشکل روبهرو شوند. و البته، افرادی که در فقر زندگی می کنند اغلب دارای کولر و امکانات دیگر برای مقاومت در برابر شرایط آبوهوایی نامساعد نیستند.
